ACTUA BELGICA

BURGERS ZONDER LAND

2011-09-19T13:07:00.008+02:00

De consensus over BHV maakt Belgen apatride. Het land dat vermeld staat op hun identiteitskaart, bestaat niet meer.

Verschillende Franstalige onderhandelaars hebben gesteld dat als ze moesten kiezen tussen de splitsing "pur et dur" van BHV en de splitsing van België, ze zouden kiezen voor het eerste. En zo geschiedde: de rechten van de Franstaligen in de Rand werden opgeofferd in functie van het staatsbelang.

Aan flamingante zijde heeft men echter al lang begrepen dat een splitsing van het land niet de enige manier is om het einde van België in te leiden. De creatie van een Protocollair België, een federaal niveau met ministers die geen inspraak hebben en alleen nog lintjes kunnen knippen, is dat evenzeer. Die agenda heet confederalisme of Copernicaanse Revolutie, in Vlaams-fascistisch jargon.

Ook ziet men de drogreden van "de middenweg" opduiken. "Als beide extremen boos zijn, is het wel een goed akkoord", heet het dan. Dus, als men zich afvraagt hoeveel de som van twee plus twee is,en de ene zegt drie, de andere vier, geeft de uitslag drieënhalf de correcte som weer. Wie daarbij voor vier kiest is blijkbaar een extremist… .

Het is vreemd dat niet meer commentatoren zich afvragen wat de afschaffing van de senaat te maken heeft met de splitsing van BHV. Het antwoord is duidelijk: de kieskring. Volgens het project van staatsmisvorming van Elio Di Rupo zullen er alleen nog provinciale kieskringen bestaan. De dorpspolitiek wordt zo naar het federale niveau getild. Politici zullen zich alleen nog moeten verantwoorden tegenover wie ze onder druk kunnen zetten.

Bovendien verandert ons land, dat voortaan alleen nog in naam bestaat bij wijze van folklore, zo in een één-kamerstelsel, waardoor de particratie (lees: de dictatuur van de partijbureaus) nog vergroot.

Kortom, het is de droeve verdienste van de huidige generatie politici dat ze zowel België als de democratie vernietigd hebben. Nederlandstalingen leven voortaan in een fascistisch Vlaanderen binnen een totalitair Europa.

Felicitaties zijn daarbij niet op zijn plaats.

Post Scriptum 11 oktober 2011

Elio Di Rupo stelde: "...het belang van dit "memorabel globaal institutioneel akkoord dat een antwoord biedt op de Vlaamse vraag om de staat te hervormen en de Waalse vraag om de stabiliteit in Brussel en Wallonië te garanderen."

Er is bij de zesde staatshervorming rekening gehouden met Vlaanderen, Wallonië en Brussel. België en de Belgen zijn ze voor het gemak even vergeten.

Waarvan akte: de onderhandelaars hebben van ons apatriden gemaakt. Anders gezegd: het is goed dat er een akkoord is, maar dat is dan ook het enige dat er goed aan is.

EERLIJK en OPRECHT

2011-07-08T10:48:00.000+02:00

"Wetstraat in shock" schrijft de DS-online. Is dit echt of gespeeld ? Het lijkt me dat een oplossing voor de politieke impasse er alleen kan komen na het einde van de stratego.

Laat ons eerlijk zijn: verschillende linkse en anti-N-VA actoren in onze samenleving zijn blij met het "Neen" van Bart De Wever. De Pvda vond de nota maar niks. De vakbonden dreigden met acties. De BUB springt een gat in de lucht van blijdschap nu die "zielige nota" van de baan lijkt. Ikzelf noemde de nota visieloos en verkoos geen regering boven een regering op basis van deze nota Di Rupo.

Wat betekent overigens het "Ja, maar" van de verschillende partijen die positief reageerden ? Elio Di Rupo heeft een uur en twintig minuten zijn nota voorgelezen alsof het definitief regeerakkoord was, met de opmerking: aan punten en komma's kan nog gesleuteld worden. Maar bij de "Ja, maar…"-partijen hoor ik dat ze wel willen onderhandelen, maar al doende de hele nota van a tot z willen herschrijven.

Waarop slaat de "Ja", dan ?

Elio Di Rupo stelde drie vragen tegelijk:

Wil u onderhandelen om toe te treden tot een federale regering ?
Wat zijn uw op- en aanmerkingen bij mijn nota ?
Gaat u akkoord met mijn nota ?

Het is duidelijk dat deze vragen apart, na elkaar en niet tegelijk moeten gesteld en beantwoord worden. Als één vraag er drie omvat, waarop moet men dan antwoorden ?

Wat nu ? Om te herhalen wat ik al meermaals voorstelde:

Een regering maken op basis van een meerderheid en niet op basis van vermeende "overwinnaars" (politiek is geen sportevenement).
Een regering zonder N-VA is een moreel imperatief.
Een noodregering tot 2014 als afkoel- en bezinningsperiode: als de nota Di Rupo echt het beste of hoogst haalbare is van wat kan na een jaar studiewerk, dan is het aangewezen een grote pauze te nemen, want de nota is "brol".
Vertrek van een positieve, menslievende toekomstvisie (zoals de visie van "België met Vier") en niet van een knutselende schadebeperking tussen conflicterende partijen.
Werk van binnen naar buiten: een akkoord met twee (binnen één politieke familie), dan met drie, vier, enz tot acht.

Een voorstel dat oprecht goed is voor de bevolking, en onderhandelingen die eerlijk gevoerd worden, ipv manipulatief gespeeld, kunnen alleen succesvol zijn. De grootse struikelblok zit in de hoofden van de onderhandelaars, niet in de objectieve kenmerken van de werkelijkheid waarover ze zich buigen.

BENNE À ORDURES POLITIQUES

2011-07-07T11:36:00.006+02:00

De nieuwe vertaling voor "benne à ordures" is "een reisbus met politici e.a. voor wie een regering zonder N-VA geen optie is". Wie zitten er in deze reisbus ? U kent ze ondertussen wel, even een groepsportret:

Elio Di Rupo
Paul Magnette
Philippe Moureaux
Wouter Beke
Kris Peeters
Yves Leterme
Steven Van Ackere
Patrick Develtere
Armand De Decker
Alexander De Croo
Herman De Croo
Vincent Van Quickenborne
Guy Van Hengel
Caroline Gennez
Frank Vandenbroucke
Wouter Van Besien

Deze droeve exponenten van politiek vuilnis, geven aan N-VA een chantage-positie, en maken het mogelijk dat de toekomst van ons land door Vlaams-fascisten gegijzeld wordt. Wat hebben deze mensen gemeenschappelijk ?

Zo lang die bizarre toestand blijft duren, komt er geen oplossing voor de politieke impasse. Dat is dan hun verantwoordelijkheid.

NOTA DI RUPO: VISIELOOS

2011-07-06T14:43:00.003+02:00

De nota van Elio Di Rupo is origineel omdat ze niet voor ieder wat goeds, maar voor ieder wat slechts brengt. Het is een algemene verlies-verlies-constructie. Zoals bij elke burgeroorlog, wint er niemand en verliest iedereen. De "Nota Di Rupo" heeft dan ook meer weg van ordehandhaving bij een geëscaleerde betoging dan van visionair staatsmanschap.

Wat volledig ontbreekt is een (positieve) visie op de Belgische samenleving van de toekomst.

De wens van Misantroop-Europa om de index af te schaffen zit er een beetje in: de dotaties voor de koninklijke familie worden voor twee jaar "bevroren". Van een ingrijpende besparing gesproken. Albert II, de Collabo, kan gerust zijn. Nu nog amnestie op tafel krijgen, en hij zit op rozen.

De voorstellen voor de staatshervorming blijven hangen in een conceptionele hutsekluts van "deelstaten", "gewesten" en "gemeenschappen" (er bestaan geen deelstaten in België). Bij verschillende regionaliseringen zouden de gemeenschappen nieuwe bevoegdheden krijgen (niet de gewesten), wat betekent dat stappen worden gezet om de groei van Brussel naar een volwaardig derde of vierde gewest te blokkeren.

Vraag is ook of een politiek geïnspireerd Vlaemsch-vervolgingbeleid geen schending van de Scheiding der Machten betekent. Waarschijnlijk zullen ze nu een café, dat zich "Chez Marianne" noemt, kunnen vervolgen wegens overtreding van de taalwetgeving. Verklikker-inlichtingendiensten in opdracht van de Vlaamse Regering kunnen betaald worden met haar nieuwe eigen middelen.

Voor de sanering van de overheidsfinanciën kiest Elio Di Rupo voor de produceristische leuze "Pak de parasieten". Wie de profiteurs zijn, is vrij in te vullen, maar het beleid behoort hard te zijn zoals het een onverdraagzame en een door overheidsgeweld onveilig gemaakte samenleving past. Al bij al voelt het besparingsluik aan als een "generatiepact-bis", dwz asociale besparingen onder het mom van solidariteit in functie van het Europees kapitalisme.

De afschaffing van de senaat, een federale kieskring die zo goed als niets voorstelt (10 op 170) en het behoud van de opkomstplicht in een ondemocratisch bestel: de dictatuur van de premier komt dichterbij, de particratie wordt vergroot.

Blijft de vraag wat het verschil is tussen "Ja, …maar" en "Ja zeggen, maar neen denken". Als de "maar" over breekpunten gaat, betekent "Ja,...maar" de facto een verwerping van de nota.

Bijzonder zorgwekkend is het feit dat Elio Di Rupo, alsook Paul Magnette, stellen dat een regering zonder N-VA geen optie is. Voor deftige mensen is een regering met N-VA geen optie.

Dus, wat mij betreft: als dit de basis wordt van de volgende regering, van de regering Di Rupo I, heb ik liever geen regering. Laat ons wachten tot 2014.

BART DE WEVER, FASCIST

2011-06-23T10:14:00.008+02:00

Laat ons nu eerlijk zijn, of sociale afbraak en aantasting van burgerrechten georganiseerd worden door het project "Onafhankelijk Vlaanderen" of door het project "Verenigde Staten van Europa", het resultaat is hetzelfde: u wordt gekloot. Guy Verhofstadt, Wilfried Martens en Bart De Wever staan in essentie voor de uitvoering van dezelfde agenda, nl. de ontmenselijking van de samenleving.

In het huidige Europa is er geen groter vijand van de burgerlijke vrijheden dan Guy Verhofstadt. Hij is de belichaming van de groeiende Europese dwangmaatschappij geworden. Wilfried Martens van zijn kant heeft geen problemen met de aanwezigheid van fascisten in de EVP, want die maken zijn Europese fractie "groot". "Als ze maar voor Europa zijn" is zijn motto, de rest is bijzaak. Het is een alliantie-politiek die het katholicisme al voert sinds de tijd van Constantijn.

Het criterium van vandaag, op de as "nationalisme – eurofilie" is of men nationalist is (lees: "anti-Europees" ) of niet. De nieuwe norm heet: Goed = pro-Europa; Slecht = anti-Europa. Daarbij durven Europeanen als Guy Verhofstadt zich zwaar vergalopperen in fantasmes, over een Europa dat (n)ooit heeft bestaan maar verdeeld werd door het verderfelijke 19de eeuwse nationalisme. Hij mag het mij eens tonen op historische kaarten, dat "Oer-Europa" van voor 1800, Guy De Gentse.

Vlaams-nationalisme en Euro-nationalisme zijn twee zijden van eenzelfde kwaad, van de onvrije, misantrope samenleving. Daarom ook is er zo veel weerstand om Bart De Wever (en de N-VA) te benoemen voor wat hij volgens duidelijk aantoonbare en objectieve criteria is: een fascist "pur et dur".

Om er eentje te noemen: Bart De Wever is voorstander van een sterk gecentraliseerd Vlaanderen (onafhankelijk of confederaal, als gevolg van de combinatie van interne en externe staatshervorming) op basis van een polariserende haatcultuur tegen het "on-Vlaamse". Let wel: een zo geheten "slechte Vlaming" hoort niet bij dat gehate "on-Vlaamse". Een "slechte Vlaming" die voorstander is van een "warm Vlaanderen" is op zijn manier ook voorstander van "een Vlaanderen", en op die manier ook een "goede Vlaming". De haat van Bart De Wever richt zich niet tegen hen, maar tegen alles en iedereen binnen het Vlaams Gewest dat zich qua identiteit niet refereert als Vlaams, maar als Belg, kunstenaar, Franstalige, … of als mens zonder meer.

Polarisering die de samenleving in vijandige kampen verdeelt, Bart De Wever is er tuk op. "Dat trekt aan". Het doet wat denken aan straatbendes waarvan de leden nooit individueel, maar steeds in groep opereren. Wie de wereld verdeelt in kampen, en baas is van één kamp, is een beetje baas van de wereld. Dat zulks ten koste gaat van veel menselijk welzijn, dat zal hem worst wezen.

Is Bart De Wever een fascist ? JA. Moet er met hem onderhandeld worden ? NOOIT. Wie zaken doet met Bart De Wever (zoals o.m. Charles Michel en Alexander De Croo), verliest zijn menselijke waardigheid en wordt moreel inferieur. Alleen vulgaire opportunisten en platte kapitalisten hebben daar geen problemen mee.

Post Scriptum (25/06/2011)

De actualiteit van de voorbije dagen leverde mooi illustratiemateriaal over de fascistische persoonlijkheid van Bart De Wever.

Zo legde Olivier Maingain het terechte verband tussen Bart De Wever en extreem-rechts ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Begrijpelijk, want N-VA is niets minder dan een ge-update VNV. Bart De Wever reageerde als in zijn gat gebeten, en toonde nog eens goed hoe hij omgaat met kritiek: vernietiging door intimidatie.

Allereerst verzocht hij Charles Michel om Olivier Maingain fijn te malen in het kader van de MR. Charles Michel reageerde gewillig, alsook Gérard Deprez, maar het mocht niet baten, want in tegenstelling tot die twee heeft Olivier Maingain wel een ruggengraat.

Dan maar naar de VLD. De bruin aangebakken Vlaams-Belang sympathisant van Joodse afkomst, André Gantman, schreef een walgelijk opiniestuk waarin hij, aldus "De Standaard" Maingain takkelt. "Joods Actueel", waar het stuk verscheen", haastte zich om te bevestigen dat het om een persoonlijke mening van André Gantman ging.

Ook de andere partijvoorzitters reageerden niet om Olivier Maingain af te vallen, dus schakelde Bart De Wever zijn vriendjes in bij het Brussels parket. Was er toch niet die ene Jan Met De Pet in Tubize die wat straffe mails naar Bart De Wever had gestuurd, de brave man kreeg onmiddellijk de volledige justitie over zich heen. Die "Belgische" justitie heeft geen tijd om assisenzaken naar behoren af te werken, maar Bart De Wever ter wille zijn, moet altijd kunnen.

Herinnert er zich iemand het Spaghetti-arrest ? Het toenmalig geleuter over Scheiding der Machten en Onafhankelijkheid van de Rechtspraak ? Dura lex sed lex ? Tja, tja, het kan verkeren. Een overijverig magistraat die zich laat misbruiken voor de politieke agenda van Bart De Wever, kan dat wel in een democratische rechtstaat ? Het voorval toont in aanvulling ook goed waar onze justitie voor staat: waardeloos, groot in kleine zaken, klein in grote zaken en rot tot op het bot.

Al bij al blijkt Bart De Wever zich een instituut te wanen dat bevoegd is om te oordelen over "de grenzen van het fatsoen". In een democratie bestaan zulke instituten niet (het zou een schending van de privacy betekenen), laat staan dat een politicus ze zou belichamen.

Kortom: wie documentatie zoekt rond het thema "Bart De Wever, fascist", de actualiteit levert die "en masse".

Post Scriptum (26/06/2011)

Het blijft toch verbazen hoe gemakkelijk Bart De Wever op z'n wenken bediend wordt. Vandaag bevestigden de voorzitters van de Nederlandstalige niet-N-VA-partijen hun vaste positie als rasechte kontenkruipers, pal achter hem.

Nochtans is het een objectief gegeven dat Bart De Wever tot het vulgairste uitschot uit de menselijke geschiedenis behoort. Dat is kwestie van feitelijkheid. De gewilligheid van de niet-N-VA-voorzitters is niet normaal, en wat niet normaal is, vraagt om een verklaring.

Eén element uit die verklaring is de minderwaardige persoonlijkheid van die partijvoorzitters. Een ander element is cultureel integrisme als reactie op de globalisering. Nog een ander is het feit dat Bart De Wever, zoals hier uiteengezet, een protégé is van de Europese Unie.

Paradoxaal genoeg bewijst die "Vlaamse eensgezindheid" nogmaals het verschijnsel "Vlaanderen-fascistenland".

DE NIEUWE OORLOGSPROPAGANDA

2011-05-29T11:10:00.003+02:00

De Vlaams-fascistische politicus Geert Bourgeois heeft ondertussen een 20 miljoen euro bij elkaar geraapt voor subsidies aan flamingante intiatieven onder het voorwendsel van de herdenking van hèt grote drama van vorige eeuw: de Eerste Wereldoorlog. Hij zal er nog wel wat aan toevoegen, zodat er binnenkort een budget van een miljard vroegere Belgische franken op tafel zal liggen voor Vlaams-nationale propaganda na 2014. Laat uw verbeelding maar werken hoe men dit geld beter en anders zou kunnen gebruiken.

100 jaar WOI is op een bepaalde manier ook 100 jaar Vlaams-nationalisme. Zoals ik al aangaf in een vorige bijdrage is een quasi-onafhankelijk Vlaanderen onder een sterk gecentraliseerd Vlaams-nationaal bestuur, de symbolische inzet van de volgende gewestelijke verkiezingen van 2014. De N-VA-dictatuur is echter ondertussen al een feit, daarvoor hoeft u geen drie jaar meer te wachten. Immers, de meeste Nederlandstalige "niet-N-VA-politici" kennen in een houding van volstrekt laffe zelf-miskenning aan Bart De Wever een soort censuur-recht toe voor alles wat binnen het Vlaams Gewest geschiedt.

Een aanzienlijk deel van onze politici is dermate moreel minderwaardig geworden, heeft in zulke mate elke vorm van morele integriteit verloren, verkoopt zijn ziel voor de spreekwoordelijke bord linzensoep, dat ze de N-VA ter wille zijn in functie van om het even welke vorm van vermoed gezamenlijk belang. Bart De Wever kan nog steeds rekenen op een hele rij aan gedienstige politieke en journalistieke kontenkruipers. Het bewustzijn dat N-VA een partij is van en voor het uitschot van onze samenleving, dat N-VA een partij is van krapuul waarmee het volstrekt uit den boze is om gelijk welk akkoord mee af te sluiten of om op gelijk welke manier mee samen te werken, is nog steeds niet doorgedrongen.

Nochtans is juist dat bewustzijn, dwz van de doordringende immoraliteit van N-VA, een noodzakelijke voorwaarde om uit de huidige politieke impasse te raken.

Het voorbeeld van de propaganda-oorlogskas van Geert Bourgeois illustreert goed dat het Vlaams-nationalisme voor ons land is wat nucleair afval is voor Japan of voor Rusland. Het is vergif dat nog jaren zal nawerken.

Of de Vlaams-fascisten hun natte droom van een Vlaams-nationale deelstaat in een confederaal-in-twee gesplitst België, gaan kunnen waarmaken, valt nog af te wachten. Er zijn immers de voorstellen van een Belgische Unie met vier deelstaten, die enigszins aanleunen bij mijn standpunt over een humanistisch eenheidsfederalisme met vier regio's.

Het Vlaams-nationaal vergif zal echter hoe dan ook nog decennia in onze samenleving blijven woekeren, en daarmee is de breuk tussen Vlaams-fascisten en Nederlandstalige Belgen definitief en onherstelbaar, welke regering er ook komt.

Maar daarom moet niet alle macht aan diezelfde Vlaams-fascisten gelaten worden, integendeel. Waar bijven de alternatieven ?

REGERING VAN NATIONALE EENHEID: EEN MUST

2011-01-29T14:23:00.005+01:00

Dat de voorstanders van nationale verdeeldheid zich weren als duivels in een wijwatervat bij het horen van het concept "Nationale Eenheid", is meer dan voorspelbaar. Het klinkt wat als het "Ni" van Monty Python in de oren van flamingant uitschot allerhande.

Aldus, na het horen van de Nieuwjaarsspeech van Elio Di Rupo, reageerden dan ook het flamingant uitschot binnen onze politiek: Kris Peeters van CD&V zei dat Elio Di Rupo niet goed wijs is, Eric Defoort van N-VA verweet hem dronkenschap (is zulks geen vervolgbare laster ?), Gwendolyn Rutten van VLD stamelde iets over besluiteloosheid en Bruno Tobback van de partij "Toeternitoe" zei dat het hem geen barst kon schelen.

Om nog maar eens te illustreren dat de ware reden van de huidige politieke crisis ligt in het krapuleus-flamingant karakter van de Vlaamse politici.

In tijden van nood, in het bijzonder in deze tijden van (voorlopig onbenoemde) burgeroorlog, is een regering van Nationale Eenheid een must. Maar dan één zonder N-VA, want die wil polarisering en verrotting, en vooral een strak gecentraliseerde Vlaamse Republiek gebouwd op een cultuur van Haat tegen het On-Vlaamse, een cultuur van Schoon&Proper, een Vlaams-integristische cultuur.

Vraag is alleen of er nog tijd is om zulk een regering van Nationale Eenheid, zonder N-VA, te onderhandelen. Blijft de mogelijkheid van een Noodregering voor Nationale Eenheid, eveneens zonder N-VA.

De ware smeerlappen in deze politieke crisis, zijn al wie van buiten N-VA, diezelfde N-VA in de federale regering wil of wou. Ooit moeten ze daar verantwoording voor afleggen: nu nog niet, maar de dag zal komen waarop ze met hun moreel minderwaardige en schuldig-nalatige keuzes van vandaag moeten geconfronteerd worden.

Alles op zijn tijd, nu is het ogenblik er om tegen N-VA in, een regering van Nationale Eenheid te vormen. Het kiesresultaat van N-VA is daarbij irrelevant, want een regering zonder fascisten is principieel democratischer dan een regering met.

Lees ook:

Naar en Modern België

DE IDIOTEN VAN DE WETSTRAAT

2011-01-27T08:46:00.002+01:00

De mislukking van de bemiddelingsopdracht van Johan Vande Lanotte, is voor mij een heugelijk moment, want het betekent het einde van een idioot project, namelijk de vorming van een federale regering met N-VA. Tegelijkertijd wordt mijn blijdschap overschaduwd door het besef dat de idiotie in de Wetstraat op dit ogenblik erg hardnekkig is. Zo lang onze politici niet uit hun huidige logica treden, en moreel integer en creatief naar leefbare constructies beginnen zoeken, komt er geen oplossing voor de huidige politieke crisis.

Deze politieke crisis is immers ook helemaal geen "impasse", of beter, ze is alleen een impasse in de mate dat onze politici er een van maken. Een crisis is een opportuniteit, dat ze een impasse wordt, is een symptoom van de onaangepaste denkwijzen in de hoofden van onze politieke knollen. Men leest dit duidelijk in de flamingante propagandapers, "De Standaard" op kop, die maar blijft herhalen dat er "geen alternatief" is. Dat is fout: de alternatieven, met name zonder N-VA, zijn er wel, maar men wil ze niet. De verantwoordelijkheid voor die koppige afwijzing is enorm.

Onze politieke crisis is een onderdeel van een mondiale beschavingscrisis. Dat maakt haar nog meer tot een opportuniteit, en een interessante test-case. Ondertussen zijn er wel die schrikken van het monster dat ze mee helpen baren. Marc Reynebeau bv, komt stilaan tot het besef dat er niet zoiets bestaat als een "legitiem fascisme", ook niet bij N-VA.

Wat zijn dan die "foute" denkwijzen die de Wetstraat teisteren, en die onze politici tot idioten maken ? Ik som er enkele op.

Politiek Egoïsme versus Algemeen Belang: onze politici zijn louter bezig met electorale berekeningen en speculaties, de morele inzet in functie van het algemeen belang ontbreekt hen volledig.
Vlaamse Eénpartijstaat versus Belgische diversiteit: alle Vlaamse partijen zijn extensies van de N-VA geworden, elk Vlaams politicus pijpt Bart De Wever; de vraag of het kan zonder N-VA wordt binnen de Vlaamse politiek "standaard" beantwoord met: "(Het kan wel, maar) We willen niet!"
Populitarisme versus Democratie: onze politici beschouwen verkiezingen als een spel, waarbij de grootste partij tot winnaar wordt uitgeroepen en het initiatief krijgt als "gouden medaille", ondanks de afwezigheid van een absolute meerderheid. Democratie draait om meerderheidscoalities, niet om "de grootste zijn".
Communitarisme versus Humanisme: onze politici zijn de menselijke waarde vergeten en verkiezen de verstikkende uniformiteit van een gemeenschap boven het levendige van het menselijke individu, dit alles gestroomlijnd in een stortvloed van stereotyperende containerbegrippen: "De Franstaligen", "De Vlamingen", of zoals in een krantencommentaar iemand uit Oostende die spreekt over de Brusselse Rand als "Onze Grond" (Welke ? Hij heeft er geen in Brussel)

Er zijn alternatieven, zoals "Eenheidsfederalisme met Vier", alleen de politieke moed en het inzicht ontbreken nog.

Lees ook:

Naar een Modern België

Een Beschaving in Crisis

Toelichting:

Mijn mening, toen Johan Vande Lanotte aan zijn bemiddelingsopdracht begon, stond op 21 oktober 2010 in dit bericht op deze blog, en was:

"Hoe zal de bemiddelingsopdracht van Johan Vande Lanotte verlopen ? Kort en bondig: vanuit de huidige "formule met zeven", of een andere “met N-VA”, wordt het een mislukking. Mocht er wél een regering voortkomen “met N-VA”, dan kan Johan Vande Lanotte de geschiedenis ingaan als wie fascisten en separatisten federale macht gaf. De opdracht van Johan Vande Lanotte kan alleen slagen, als hij de vorming van een regering van Nationale Eenheid beoogt."

Wel, hij heeft geen inspanning gedaan om een regering van Nationale Eenheid te vormen, en hij is mislukt. Maar, kon hij zeggen: "Ik heb het niet geweten ?"

NOTA VANDE LANOTTE: FLAMINGANTENDREK

2011-01-05T00:09:00.000+01:00

Johan Vande Lanotte is een koele minnaar van menselijke vrijheid. Als hij de samenleving meer dwangmatig, verstikkender en wat meer totalitair kan maken, is hij er steeds als de kippen bij. Dat geldt niet minder voor de communautaire nota die hij afgelopen maandag afleverde.

Een detailkritiek is uiteraard onmogelijk, en, zelfs al zou de informatie daartoe beschikbaar zijn, zou ze verzanden in welles-nietes debatten. De nota in het licht van volgende 10 filters bekijken, toont echter duidelijk dat zij niet deugt.

1. "To Baert or not to Baert" ?

De "Nota Vande Lanotte" is perfect in lijn en consistent met de flamingante Baert-doctrine, die op termijn moet leiden naar de volledige afbraak van België, en die leert dat een "verdere staatshervorming" moet beantwoorden aan de norm van de staatsafbraak.

2. Splitsing van Justitie

Het valt op dat de Vlaams-integristen van in den beginne aanstuurden op de regionalisering van Justitie. Waartoe? Waarom ? Om het flamingante taalfascisme te kunnen realiseren ? Of het flamingante gezondheidsfascisme ? Laat ons daarbij denken aan het voorbeeld van Spanje, waar levensvatbare foetussen legaal gedood worden, maar waar het verboden is te roken omdat het ongezond zou zijn. Het Vlaams-fascisme beoogt vooral op "manieren-allerlei" de schending van de privacy, een eigen justitie zal daar niet vreemd aan zijn.

3. Arbeidsplicht en consumptiedwang

Johan Vande Lanotte behoort tot diegenen die consumeren tot burgerplicht verheven hebben, dwz iedereen moet hamburgers vreten om al doende de lege staatskassen te vullen. Hetzelfde geldt voor arbeid, die niet langer een expressie is van ambitie, maar van een soort civiele dienstplicht. Individuele zelfbeschikking is een begrip dat Johan Vande Lanotte niet begrijpt, en daarom is hij voorstander van heksenjachten op werklozen door middel van regionalisering van beleid omtrent arbeidsmarkt.

4. De "Nota Vande Lanotte" bevat geen herfederaliseringen.

5. De "Nota Vande Lanotte" bevat geen federale kiekring.

6. De "Nota Vande Lanotte" bevat geen minderhedenrechten, nochtans een Europese eis.

7. De "Nota Vande Lanotte" bevat geen verdieping van de democratie.

8. De afschaffing van de senaat

Geen verdieping dus van de democratie, wel integendeel. Voorzien wordt de afschaffing van de senaat, die zou vervormd worden tot een soort internationale conferentie tussen "De Vlamingen" en "De Walen". Kan men het zich nog idioter inbeelden ? Maar, erger: daardoor ontstaat een éénkamerstelsel, dat princpieel minder democratisch is, en geboetseerd op de freaks van de partijtucht. Voor hen is de senaat tijdverlies, uiteraard.

9. Schending van het gelijkheidsbeginsel

Gelet op het voorgaande is het niet overdreven om te spreken van het einde van de rechtstaat. Wanneer belangrijke beleidspunten zoals arbeid, justitie, gezondheid, kinderbijslag,… afhankelijk worden van het dorp waarin men woont, is subsidiariteit discriminatie geworden.

10. Onduidelijkheid over gewesten of deelstaten

De flamingante propaganda spreekt steeds over overheveling van bevoegdheden naar "de deelstaten". Probleem daarbij is dat er in België geen deelstaten bestaan. Dus: waar naartoe gaan de bevoegdheden, na hun regionalisering ? Krijgen we een "België met twee" of een "België met vier" ? Wat is daarbij de hiërarchie van bevoegdheden?

Kortom, de "Nota Vande Lanotte" had net zo goed door het vulgair uitschot van N-VA geschreven kunnen zijn. Daar blijft de kern van de zaak: eerbare mensen weigeren elke vorm van onderhandeling met de Vlaams-fascisten van N-VA. Dat maakt de politici van de zes andere, met-N-VA-onderhandelende partijen, tot moreel minderwaardige creaturen.

Ik heb het al geschreven en herhaald: zo lang de politici hun eerbaarheid niet herontdekken, en beginnen werken aan een regering zonder N-VA, komt er geen oplossing voor de huidige politieke crisis van België.

En die oplossing komt er zeker niet met de flamingantendrek van Johan Vande Lanotte.

Post Scriptum - 6 januari 2011:

De" Nota Vande Lanotte" wordt beschouwd als "niet aanvaard" door N-VA en CD&V, wegens "niet-Vlaams genoeg". Daarover heerst enigszins verbijstering en verontwaardiging, nochtans ligt de echte schuld en verantwoordelijkheid bij al wie N-VA aan de onderhandelingstafel wil: als N-VA geen deel uitmaakt van de regeringsonderhandelingen, kan ze die ook niet blokkeren.

M.a.w. elk politicus die stelt dat een regering zonder N-VA "onmogelijk is", is door die leugen schuldig aan het mislukken van de meer dan noodzakelijke vorming van een nieuwe regering. Hetzelfde geldt voor elk medium, in het bijzonder de VRT en de krant "De Standaard", die door permanent misleidend taalgebruik en inhoudelijke propaganda dezelfde leugen ingang willen doen vinden. Hetzelfde geldt voor de politieke keuzes van "Albert II, de Collabo", die maar blijft weigeren de opdracht te geven tot de vorming van een regering zonder N-VA.

N-VA is een partij van fascistisch uitschot en politiek krapuul. De verantwoordelijkheid van wie diezelfde N-VA per se wil betrekken bij de regeringsonderhandelingen, is er echter daarom niet minder om.

Lees ook:

Zonder N-VA: de beste keuze (augustus 2010)

Een nieuwe regering in 5 stappen (oktober 2010)

Post Scriptum - 7 januari 2011:

Een kleine bloemlezing van onverantwoordelijken uit de Wetstraat, die ons land aan de rand van de afgrond brengen omdat ze niet ophouden de N-VA te willen betrekken bij de regeringsonderhandelingen:

Wouter Van Besien (10/10/2010): "Niet in een regering zonder N-VA"
Paul Magnette (21/10/2010): "Een regering zonder N-VA is politiek niet haalbaar. N-VA en PS hebben de verkiezingen gewonnen, dus moet je met die twee partijen verder"
Herman De Croo (22/10/2010): "Coalitie zonder N-VA ondenkbaar"
Frank Vandenbroucke (23/20/2010): " "Geen regering zonder N-VA"
Yves Leterme (6/12/2010): "Ik zeg u heel duidelijk dat de CD&V niet in een regering stapt zonder de N-VA."
Joelle Milquet (07/12/2010): "Regering mét N-VA eind januari"

...en met hen een heleboel andere "minables" in pers en politiek. Zij dragen de schuld van de politieke impasse en haar gevolgen voor de bevolking. Wat we nodig hebben is een regering zonder N-VA , een regering van nationale eenheid.

"GOUVERNEMENT DE SALAUDS" (1): DE COLLABO'S

2010-10-24T14:54:00.001+02:00

Nog geen week na het congres waarin Sp.a zich boog over de vraag waarom Sp.a het contact verloren heeft met het progressieve deel van onze samenleving, laat Sp.a de socialistische vakbond ABVV stikken ten voordele van goede contacten met de Vlaams-fascisten van N-VA en VOKA.

De meer dan terechte en eerbiedwaardige vraag van ABVV om een regering te vormen "zonder N-VA", wordt door Caroline Gennez hautain afgedaan als "niet slim". Haar Vlaams-nationale partijgenoot Frank Vandenbroucke deed nog beter, die sprak van "fout". Waarom gebruikt Caroline Gennez niet gewoon de woorden van Bart De Wever: "Ge moogt geen scheve voeten zetten". De Baert-doctrine, weet u wel.

De collaboratiementaliteit blijkt stevig ingebakken in Sp.a. Zich Hendrik De Man herinnerend, koos tijdens de debatten over het generatiepact Sp.a de kant van het hyper-consumptie-kapitalisme. Bij de problemen over de hoofddoek in Antwerpen liet Caroline Gennez Patrick Janssens stikken ten voordele van Al Qaïda-sympathisanten. En nu verkiest Caroline Gennez de Vlaams-fascisten van N-VA boven de achterban van de socialistische vakbond. De politieke verzuiling is écht verleden tijd, het Vlaams-integrisme heerst alom.

Groen!-voorzitter Wouter Van Besien is al niet beter. Om een nog ongekende reden heeft hij zich vastgebeten in de vernietiging van de senaat en van de monarchie. Alsof we nu niets beters te doen hebben. Hij is akkoord met elk "compromis", klein of groot, het enig wat voor hem telt is een ministerpost. Veel platter kan men zich het niet indenken. Dat ministerpostje meent Wouter Van Besien alleen te kunnen bemachtigen door Bart De Wever te vriend te houden, dus zingt hij: "Bart, ne me quitte pas…"

Bij CD&V behoort Wouter Beke tot die groep van augustijnse katholieke integristen en christelijke nationalisten die denken dat "Het Vlaamse Volk" geschapen werd tijdens de eerste zes dagen van de Genesis, en dat daarom België een soort godslasterende, satanische constructie is. CD&V zoekt steeds alliantie-partners, en aangezien cdH daarvoor niet in aanmerking komt, klampt ze zich vast aan N-VA.

Bij open-VLD tenslotte staat de "V" letterlijk centraal, en zijn het ex-VU-politici die het hoge woord voeren. Alexander De Croo is dan weer een graag geziene gast op VOKA-feestjes.

Zie hier de collabo's van het Vlaams-integrisme. Ze hebben een keuze gemaakt, dwz "nooit zonder N-VA", een verderfelijke keuze waarvoor ze de politieke en morele verantwoordelijkheid zullen moeten dragen. Ze verdienen alleen het uitdrukkelijke misprijzen van ieder die integer progressief is.

Franstalige partijen beginnen zich ondertussen misschien af te vragen of ze hun tijd en energie niet beter in andere projecten zouden steken, dan in de vorming van een infantiele federale regering met Vlaams-fascisten en –integristen. Yves Leterme is blij waar hij is, met zijn lege kabinetten, laat hem maar wat voortklungelen: hij wil toch geen interim-regering.

Tenslotte blijft de vraag, zoals bv ook "De Wereld Morgen" al bemerkte: wat is de invloed van Europa in de vorming van deze fascistische coalities, en in het bijzonder van Herman Van Rompuy die 5 jaar geleden nog tijdens televisiedebatten wild met de Vlaamse resoluties stond te zwaaien?

Post-Scriptum 25/10/2010:

Zijn de "Copernicaanse revolutie" of de confederaliserende staatshervorming niet meer dan een middel om de Euro te ondersteunen ?

Fons Verplaetse merkte enige tijd geleden op dat er federaal niet 22, maar slechts 6 miljard moet bespaard worden. Waarom dan de "super-besparingen", die ook in andere Europese landen doorgedrukt worden ? Eén verklaring: de stabiliteit van de Euro, die op zijn beurt een instrument is voor de verwezenlijking van een door Euro-nationalisten gewenste politieke integratie van Europa, die op haar beurt niet meer is dan een nostalgische en reactionaire reconstructiepoging van het Heilige Roomse Rijk (Lees daarover meer in "De naweeën van Austerlitz").

Europa, dwz Herman Van Rompuy, wil N-VA in de federale regering om zo zijn Euro-nationalistische buitensporige besparingen te realiseren. Euro-nationalisme en regionaal cultuur-nationalisme blijken nogmaals twee zijden van dezelfde medaille. Beide beogen ze als communitarisme de afbraak van zowel de soevereiniteit van de Europese landen als van de menselijke autonomie van de Europese burgers.

Waarom wil men in deze dagen geen regering "zonder N-VA"? Het antwoord ligt bij Herman Van Rompuy, Euro-nationalist en de slippendrager van de herkerstening van Europa. Ook Herman Van Rompuy behoort tot de "collabo's ".

EINDELIJK !!

2010-10-21T21:52:00.000+02:00

Rudy De Leeuw van de socialistische vakbond ABVV riep vandaag op tot progressieve frontvorming tegen N-VA. De enige bedenking die ik daarbij maak is: waarom heeft dit zo lang geduurd, waarom nu pas ? Ook in 1940 was het de vakbond die de socialistische partijleiding van Hendrik De Man liet staan voor wat ze was, en die verzet tegen het VNV organiseerde. Eindelijk ziet men een echte, officiële anti-N-VA stellingname in deze politieke en maatschappelijke crisis.

Tegelijkertijd werd Johan Vande Lanotte benoemd tot bemiddelaar tussen partijen die hun mislukking reeds bewezen hebben. Johan Vande Lanotte dus, van wie Willy Claes - die zich profileert als Vlaemsch politicus (!) - in juli zei dat hij een geschikt informateur zou zijn, omdat Johan Vande Lanotte zeker “onverdacht was van enig Belgicisme”.

Nu moet ik zeggen, iedereen mag mij verdenken van Belgicisme. Voorlopig is het ook nog geen misdaad om Belgicist te zijn. Ik woon ik België, ik heb een Belgisch paspoort, mijn familie woont al minstens 400 jaar in Mechelen, ik ben Belg en Belgicist. Als humanist ben ik gehecht aan het liberale aspect van de Belgische Revolutie, tegen het reactionaire Europa van Klemens von Metternich. Waar zit het gebrek aan logische consistentie in die houding ?

Hoe zal de bemiddelingsopdracht van Johan Vande Lanotte verlopen ? Kort en bondig: vanuit de huidige "formule met zeven", of een andere “met N-VA”, wordt het een mislukking. Mocht er wél een regering voortkomen “met N-VA”, dan kan Johan Vande Lanotte de geschiedenis ingaan als wie fascisten en separatisten federale macht gaf. De opdracht van Johan Vande Lanotte kan alleen slagen, als hij de vorming van een regering van Nationale Eenheid beoogt.

“Progressieve Vlaamsgezindheid” bestaat niet, want de essentie van Vlaamsgezindheid is verstikkend identiteitsdenken. Onder meer daarom ben ik, naast Belgicist, uitgesproken anti-flamingant.

Dames en Heren democratische politici, doe nu eens eindelijk wat eerbaar is, en negeer de Europese dictaten over het koesteren van fascisten (zoals in Nederland gebeurt): neem stelling “tégen N-VA”, en maak een regering “zonder N-VA”. Zich bevrijden van Vlaams-fascisme is ook emancipatie.

N-VA is een fascistische partij. Democraten gaan daarmee niet in coalitie, toch niet als ze in het bezit zijn van enig zelf-respect.

HET VLAAMS-INTEGRISME(1): LEUGENS en TUNNELVISIES

2010-10-18T14:06:00.000+02:00

Om de huidige gespeelde politieke blokkering te omschrijven is een gepast begrippenarsenaal nodig.

Vlaams-fascisme is de politieke praktijk van de Vlaams-nationalistische partijen, N-VA op kop. Vlaams-integrisme is het feit dat de “niet-V” partijen de ideologie van het Vlaams-fascisme van N-VA blindelings volgen, als een soort orthodoxe geloofsbelijdenis. CD&V, Sp.a, Groen! en VLD zijn als het ware een integristische-extensie van N-VA geworden.

Voor een deel is de K.U.Leuven daarvoor verantwoordelijk. Die universiteit is een kweekfabriek van flamingante politici, flamingante academici, flamingante bedrijfsleiders en flamingante journalisten. Bovendien wordt het Vlaams-integrisme gestroomlijnd door VOKA, die de volledige Vlaamse politiek uit haar hand laat eten.

Het gevolg van de aanwezigheid van Vlaams-integrisme, is het ontstaan van Vlaanderen-fascistenland, op zijn minst sinds de lente van dit jaar.

Typisch voor fundamentalistisch integrisme, zoals het Vlaamse, zijn groepsdenken en tunnelvisies. Daaraan kenmerkend zijn een afschermende informatieverwerving en een deficiënte beslissingspraktijk die het bestaan van alternatieven ontkent.

Dat is nu inderdaad de typische leugen die we de afgelopen maanden uit allerlei monden hebben gehoord: “Er is geen alternatief”. Die stelling is fout, er zijn voldoende alternatieven voor een nieuwe regering, zoals de vorming van een regering van Nationale Eenheid.

Een staatshervormming is niet hezelfde als repetitieve staatsafbraak, al dan niet volgens de Baert-doctrine, die door alle Vlaamse partijen onderschreven wordt.

Het N-VA voorstel van 17 oktober voorziet uiteraard niet in een federale kieskring noch herfederaliseringen, wil nieuwe bevoegdheden aan de gemeenschappen geven en niet aan de gewesten (met 2 ipv met 4), wil Brussel in Vlaanderen inlijven, en wil een eigen rechtspraak, laten we aannemen om het Vlaamse taalfascisme ook juridisch te kunnen omzetten.

Laten we duidelijk zijn: onderhandelen met N-VA en met Bart De Wever is algemeen verwerpelijk, enerzijds omdat N-VA een fascistische partij is (en Bart De Wever vulgair uitschot), anderzijds omdat separatisten niet thuis horen in een federaal mandaat. Wie, op welke manier ook, sympathie heeft voor N-VA, is moreel minderwaardig.

De beslissing van PS, cdH en Ecolo, om de N-VA-voorstellen te verwerpen, is de meest gepaste keuze die ze konden maken binnen de huidige crisis. Zoals cdH het meldde: “Laat ons nu beginnen met echt onderhandelen”.

Maar “echt onderhandelen”, betekent: zonder N-VA, en voor een regering van Nationale Eenheid.

Post Scriptum 19/10/2010

Niet alleen in de vorming van een fascistische regering (PVV van Wilders - N-VA van Bart De Wever, met collaboratie door andere partijen) lopen de Nederlandse en de Belgische politiek parallel. Ook de analyse van tunnelvisie en groepsdenken blijkt gemeenschappelijk, getuige deze "harde analyse" van CDA-jongeren.

Het doorbreken van groepsdenken gebeurt door onderzoek van alternatieven en het openen van de informatiestroom. Dat is nu dus meer dan prioritair om een nieuwe regering te vormen.

EEN NIEUWE REGERING, IN 5 STAPPEN

2010-10-07T14:09:00.000+02:00

Volgens de algemene consensus van politieke waarnemers, zit de Belgische politiek muurvast. Dat is toch wel bijzonder, want er zijn mogelijkheden en alternatieven zat. De verklaring voor de politieke impasse is dus niet te zoeken in de kenmerken van de objectieve politieke realiteit, maar eerder in de mentale blokkering van onze politici zelf.

Eén van de kenmerken van die mentale blokkage bij onze politici is hun eindeloze pretentie en arrogantie, die hen toelaat tegelijk de boel te verknoeien en toch nog vol te houden dat ze politieke experten zijn, die van niemand iets te leren hebben. Onder meer, is de walgelijk-zelfgenoegzame houding van Paul Magnette daar een treffend voorbeeld van. Dit terzijde, breng ik hier een mogelijk scenario voor een regeringsvorming, dat best realistisch is voor wie nog de nodige openheid van geest aan de dag kan leggen.

Vijf ontwikkelingsfasen, en hop, daar is er een federale regering. Het volstaat dat onze politici onderstaande weg volgen om resultaat te boeken.

1. Politieke zelfbezinning

Niet de Belgische politiek, maar de Belgische politici zitten op een dood spoor. De oorzaak daarvan is gemakkelijk te vinden: het Vlaams-fascisme van N-VA dat bij wijze van Vlaams-integrisme de andere partijen besmet of confronteert.

Er komt geen oplossing voor onze politieke problemen als de politieke partijen zich niet herbronnen. Daarbij kunnen zij zich bezinnen over volgende 10 punten:

a) De invulling van het concept "politiek" dient geherwaardeerd. Het concept "(verkiezingen) winnen" hoort thuis in de wereld van sport- of schoonheidswedstrijden, maar in de politiek wint of verliest niemand. Men heeft een meerderheid of men heeft er geen. In principe is daarom de zinsnede "verkiezingen winnen" alleen toepasbaar op een tweepartijstelsel. In België is het betekenisloos.
b) Politiek bedrijven gaat om staatsordening in het algemeen belang, niet om electorale winst uit eigenbelang. Nochtans laten zo goed als alle partijen hun beslissingen leiden door de vraag welke electorale winst of verlies een bepaalde strategische keuze oplevert. In sommige gevallen gaat het zelfs om louter postjes pakken, of om persoonlijke carrièreplanning die moet eindigen in de raad van beheer van een multinational, waarvoor de politiek een solliciterende tussenstap is.
c) Federale Belgische politiek moet bedreven worden door pro-Belgische politici. Vlaams-nationalisten, wallinganten, orangisten of rattachisten, horen niet thuis in een federale regering. Ten aanzien van N-VA en ten aanzien van Bart De Wever past de houding die alle democratische regeringen aannemen ten aanzien van Al Qaïda en Osama Bin Laden: met terroristen onderhandelt men niet. Wie geen problemen heeft met N-VA en met Bart De Wever in het bijzonder, is een anti-democraat. De Baert- en Maddens-doctrines dienen volledig verworpen en afgeschreven te worden.
d) Politiek wordt geacht weldoordacht te zijn, in staatsbelang. Televisie-entertainment-politiek, gefacebook en getwitter vernietigen elke ernst van het politieke denken, en zijn weerom, louter op electoraal opportunisme gebaseerd.
e) "Politiek zonder alternatief" hoort thuis in de psyche van mensen met een tunnelvisie. Alternatieven bestaan altijd, de kunst is van ze te zoeken, en er open voor te staan.
f) Belgische federale politici kunnen zich best toeleggen op een universalistische invulling van hun politieke ideologie (voor zo ver ze die nog hebben, naast hun politiek corporatisme)
g) Het is belangrijk te beseffen dat onze politieke problemen niet Belgisch zijn, maar globaal. Zowel de Amerikaanse republikeinen, Berlusconi en nu ook de Nederlandse regering volgen de weg van katholiek-nationalistisch fascisme. Het hyper-kapitalisme maakt overal slachtoffers. België is geen uitzondering, het gaat om algemene, globale problemen die hier op een eigen manier tot uiting komen, als expressie van een wereld in crisis. België is niet voor niets het meest geglobaliseerde land ter wereld.
h) Daarmee samenhangend is het besef belangrijk dat de schaalvergroting tgv de globalisering fundamentalistische reacties veroorzaakt, ook binnen de Belgische politiek: het terugvallen op marktfundamentalisme, op religieus integrisme, op nationalisme of regionalisme, op communitarisme, zijn daar alle voorbeelden van.
i) De negatieve rol van Europa dient geëvalueerd te worden. Het lijkt wel of het Berlusconi-Italië het model voor de hele Europese Unie aan het worden is.
j) De meest bittere vaststelling bij de politieke actualiteit van de voorbije drie maanden, is dat Albert II een fervent aanhanger van Rex blijkt, en zich de laattijdige uitvoerder van het politiek testament van Leopold III waant. Volgt hieruit een nieuwe koningskwestie ?

2) Paars als start

Een paarse as (in plaats van de nationaal-socialistische N-VA/PS-as, of de verouderde rood-oranje-as) van socialisten en liberalen is de beste start voor nieuwe regeringsonderhandelingen. Elio Di Rupo kan daarvan best permier zijn.

Die keuze zou de socialistische en liberale familie ook aanzetten tot de zelfbezinning en de herbronning waar ze hoognodig aan toe zijn. De "liberalen" zouden best minder kapitalistisch en meer humanistisch worden, de socialisten universalistischer, en zouden best meer respect voor individuele zelfbeschikking ontwikkelen.

Paars heeft 70/150, dat is geen regering, wel een mogelijk minderheidskabinet.

3) Paarsgroen is een regering

Aangezien Groen! en Ecolo goed samenwerken, kan een federale paarse as best uitgebreid worden met de ecologische familie.

Paarsgroen levert 83/150, dit is een meerderheid voor een federale regering.

4) Paarsgroen aangevuld met Cdh

Om het humanistisch aspect van een federale regering te vrijwaren en te versterken, is het toetreden van Cdh meer dan welkom, zelfs noodzakelijk.

"Paarsgroen+", met Cdh toegevoegd, levert 92/150, een ruime meerderheid.

5) Regering van Nationale Eenheid (8 partijen, 4 families)

Blijft de vraag of een Vlaams-extremistische CD&V mentaal in staat is om toe te treden tot een humanistische, federale, Belgische regering. Ook dat is een intern probleem van CD&V. Zou ze dat doen, ontstaat een regering van Nationale Eenheid met 8 partijen en 4 families.

Een "Regering met Vier" levert 109/150, een ruime twee-derde-meerderheid die een staatshervorming mogelijk maakt. Een staatshervorming mag echter geen staatsvernietiging zijn, noch er de kiemen voor leggen.

Nogmaals: Baert moet weg!

Vanzelfsprekend zullen de commentatoren, binnen en buiten het politiek bedrijf dit voorstel verwerpen als niet-ernstig of "fantaisistisch". Gezien het feit dat hun inzichten nergens toe leid(d)en behalve tot ellende, zou hen wat meer bescheidenheid sieren.

Hopelijk hebben "Paul Magnette & Co" ondertussen echter begrepen dat er wèl alternatieven zijn…

Post-Scriptum (10/10/10):

1) Aangezien de blijkbaar door Vlaams-integrisme aangetaste voorzitter van Groen!, Wouter Van Besien, niet zonder N-VA kan of wil, is het nodig op te merken dat een coalitie "Paars+" met Cdh een meerderheid heeft van 79/150, met Ecolo erbij van 89/150.

Er zijn dus meer dan genoeg alternatieven om een regering te vormen, de reden waarom het niet gebeurt ligt louter bij de slechte wil en bij de kwade trouw van de betrokken politici zelf. Die zijn met zichzelf en hun eigenbelang bezig en niet met staatsverantwoordelijkheid. Kortom, het zijn geen politici, maar kloten.

Zo lang de politieke verantwoordelijken kloten blijven, komt er geen oplossing voor de politieke crisis, vandaar het belang van "punt 1" uit deze bijdrage: de noodzaak van politieke zelfbezinning.

2) Aangezien Albert II, "de Collabo", zijn "beste vriend" Bart De Wever niet kan lossen, stelt zich inderdaad de vraag of er een nieuwe koningskwestie op til is.

NAAR EEN NAAMSVERANDERING VOOR "open-VLD" ?

2010-09-04T13:48:00.000+02:00

De vorming van een regering van nationale eenheid "met vier" (en dus zonder N-VA), heeft verschillende obstakels. Het eerste is de moedwillige misvatting dat een regering rond de "as N-VA/PS", de enig mogelijke is. Het tweede is de vorming van het neokartel N-VA/CD&V, waarbij Wouter Beke zich van slechtste kant laat zien. Het derde obstakel voor de vorming van een regering van nationale eenheid, is de naam van de Nederlandstalige tak van de liberale familie: "open-VLD".

De naam "open-VLD" is een politieke absurditeit, en kan dan ook best zo snel mogelijk vervangen worden door een adequate naam voor de Nederlandstalige liberalen afkomstig uit België. Inderdaad, enige analyse toont onmiddellijk de onzinnigheid van de letter-constructie "open-VLD".

Het voorvoegsel "open" heeft niet de minste zin. De liberale democratie is per definitie open. "open-VLD" is even dom als de term "katholieke christen-democraten", of een "ronde cirkel". Een liberale partij is open, of ze is niet.

Nog idioter is de "V" van VLD. De "V" immers suggereert een particularistische invulling van liberalisme, en dat is een contradictio in terminis. Liberalisme is als Verlichtingsfilosofie per definitie universalistisch of kosmopolitisch. Zelfs als de "V" niet staat voor "Vlaamsgezind", maar voor "afkomstig uit Vlaanderen", zelfs dan is er een belangrijke bron van misverstand in besloten. Immers, vandaag worden de begrippen "van Vlaamse oorsprong", "Vlaamsgezind", "Flamingant" en "Vlaams-nationaal" door elkaar gebruikt als synoniemen: Bart De Wever waant zich de president van "alle Vlamingen". Weze het ideologisch, weze het pragmatisch, de "V" van open-VLD" is ongepast, een expressie van een Vlaams-integristische mentaliteit.

Verder zijn er het corporatisme en de identiteitspolitiek die verscholen zitten in het zelfbeeld "een VLD-er" zijn ipv "liberaal", wat geen lidmaatschap, maar een overtuiging weergeeft. Als "open-VLD" louter een organisatie is van "open-VLD-ers" verdedigt ze niet de liberale strekking in onze samenleving, maar alleen het persoonlijk belang van het partijbureau.

Hoe kan het dan beter?

In Groot-Brittannië bestaan de "Liberal Democrats", met verschillende onderafdelingen, zoals de "Green-Liberal Democrats". "VLD" zou dus hoogstens kunnen verwijzen naar de Vlaamsgezinde vleugel binnen een bredere Nederlandstalige partij van liberaal-democraten, een onder-afdeling naast verschillende andere. Kortom: waarom niet gewoon spreken van de "liberaal-democraten", als naam voor de liberale partij als geheel.

In aanvulling daarmee zou het een goede zaak zijn, mocht het partijbureau van open-VLD besluiten om op geregelde basis gemeenschappelijk overleg open-VLD/MR te organiseren. Er zijn genoeg gemeenschappelijke items om van gedachten over te wisselen: de lekenstaat, de opkomstplicht, volksraadplegingen, ecologie, of evenwichtige economie. Het volstaat dat open-VLD regelmatig de MR daartoe uitnodigt en omgekeerd.

Zo opent men de weg naar een "eenheidsregering met vier", dwz met 8, en als 8 niet kan, zonodig met 7, zonder CD&V: die zal dan moeten kiezen tussen N-VA en het toetreden tot de regering van nationale eenheid.

Het doel van deze stap? Het scheppen van een Duurzaam België, met humanistisch eenheidsfederalisme als institutionele basis, een proces waartoe een regering van nationale eenheid het instrument is.

De verantwoordelijkheid van de liberale familie, en van "open-VLD" in het bijzonder, is daarin bijzonder groot. Het zou als het ware misdadig zijn voor de verantwoordelijken binnen open-VLD om deze piste niet te overwegen.

"PROJECT-2014": DE N-VA-DICTATUUR

2010-08-31T23:23:00.001+02:00

Niet alleen in België, maar op internationaal vlak merken we dat het ultra-rechts-katholicisme en fascisme aan een toenadering toe zijn. Dat contact tussen katholicisme en extreem-rechts zorgt voor onrust in christen-democratische middens. Binnen de Vlaamse regio blijken extreem-rechts en de "christen-democratie" wel een duivelspact te hebben gesloten dat de verovering van de absolute-macht-door-absolute-meerderheid beoogt. De intellectuele ondersteuning van dit project ligt bij de KULeuven en de Universiteit Antwerpen als kweekscholen voor Vlaams-fascisten.

"Naar een Vlaams-fascistische N-VA-dictatuur" is geen science-fiction, maar mogelijk in vier stappen. Daarvan is de eerste stap een confederale staatshervorming (2010) en de tweede stap een interne staatshervorming (2011). Die zorgen samen voor een sterk gecentraliseerde "Deelstaat Vlaanderen". De derde stap is het veroveren van het burgemeesterschap van Antwerpen door Bart De Wever (2012), en ten slotte levert N-VA de volgende Minister-president van de Vlaamse regering (2014). Dit alles kan door een neokartel N-VA/CD&V, dat in het federale parlement nu reeds 44 op 88 Nederlandstalige zetels controleert.

Is N-VA in een federale regering een koninklijke voorkeur ? De geschiedenis leert immers dat Leopold I Hendrik Conscience subsidieerde opdat hij zijn "Vlaamse Leeuw" zou kunnen schrijven. Dat Leopold II graag 11-juli vierde.

Dat Leopold III in zijn "politiek testament" vroeg om de collabo's te beschermen en het verzet te vervolgen. Dat met het koningshuis bevriende rexisten vrienden van Karel Dillen waren, en de stichters van het "Pallieterke" leopoldisten. Hun gemeenschappelijke motivatie: de eenheid van katholiek-rechts, ultramontaan anti-liberaal, in een flamingante of monarchistische verpakking. Mocht ooit blijken dat de aanwezigheid van N-VA bij de huidge regeringsonderhandelingen een uitdrukkelijke eis is van Albert II, het zou me niet verbazen.

Het is duidelijk dat Elio Di Rupo "tegen zijn zin" de onderhandelingen verder zet. Wordt hij daartoe gedwongen door de Albert II, of, is die beslissing een gevolg van de pragmatische vaststelling van het ontstaan van het neokartel N-VA/CD&V ?

De stelling die we vinden in "De Standaard", en uit de mond van Paul Magnette (de fanatieke liberalen-hater van de PS) dat er "geen plan-B" zou zijn, is een schandalige leugen. Maar, niettemin sluiten beide verklaringen elkaar niet uit, ze versterken elkaar zelfs: is dit een mogelijk team-werk van anti-liberale katholieken en anti-liberale "linksen" ? Of, om het een beetje schilderlijk te stellen: hebben Albert II en een aantal PS-ers ook een N-VA-lidkaart gekocht ?

Met dit voorstel van een strak gecentraliseerde "Deelstaat Vlaanderen onder N-VA bewind", kan je zelfs de meest rabiate VB-er overtuigen. Bovendien levert een N-VA-dictatuur in 2014 een opstapje naar nog meer "rechtmatige Vlaamse eisen", wie weet die van de "Vlaamse onafhankelijkheid" in 2019. Was het Jean-Luc Dehaene niet die zei dat het land elke 15 jaar dit soort crisis nodig heeft, om "vooruit" te kunnen gaan ? (sic !!) Wil Albert II echt zo ver meegaan in dit scenario ?

Wat te doen? Menselijke creativiteit tegenover flamingante bekrompenheid en Vlaams-nationale destructiviteit stellen om die te neutraliseren en te overwinnen, en, aangezien die laatste bijzonder groot zijn, is er ook veel creativiteit nodig om een nieuw, modern België te bouwen.

Echter, wat "niet-onmogelijk" is, is inderdaad niet gegarandeerd, maar wel mogelijk.

CD&V VERVOEGT DE FORZA FLANDRIA

2010-08-30T09:57:00.000+02:00

De Koning weigert het ontslag van Eli Di Rupo. Daaraan merkt men: niets is nog normaal in het politieke leven van ons land. Normaal ware geweest te informeren over een regering met vier, dwz N-VA eruit, de liberale familie erin.

Gisteren eveneens, op de IJzerbedevaart, stelde Jan Peumans als voorzitter van het Vlaams-nationaal parlement de wereld nog eens gerust: separatisme is nog niet voor morgen. De echte agenda van de Vlaams-fascisten ligt dan ook elders, nl. een absolute meerderheid behalen binnen de Vlaamse regio.

Een tijdje geleden meldde een studie van Het Nieuwsblad dat 69 % van "de Vlamingen" pal achter Bart de Wever staan. Met het geweer op de schouder, waarschijnlijk, en daar dan maar slap staan is ook geen zicht. Maar toch: 70% ???

Over Sp.a schrijft men dan weer met spanning: zal die "socialistisch" dan wel "Vlaams" kiezen ?

Misschien moeten we één en ander herbekijken, zonder de lichtbak van het VB waarop politieke konijnen zich blind staren. Alleen Sp.a, open-VLD en Groen! hebben nog een potentiële Franstalige zusterpartij, en daarmee ook het bovenstaande dilemma tussen ideologie en Vlaemsche aard.

CD&V heeft geen zusterpartij aan Franstalige zijde, evenmin als N-VA, VB of LDD. Het profiel van de Wouter Beke-CD&V is flamingant en ultra-conservatief, extreem anti-liberaal. Het cdH daarentegen is een positief ingestelde humanistische partij van christelijke inspiratie. Een Nederlandstalig cdH is naast het rechtse CD&V perfect denkbaar binnen de Vlaamse regio, want CD&V en cdH vertegenwoordigen een volledig verschillende levensbeschouwing. Als gevolg van dit gebrek aan Franstalige zusterpartij voor CD&V, onstaat het neokartel N-VA/CD&V, een kartel van wie van Vlaams-nationalisme een politieke religie maakten, met wie vanuit hun religie flamingant werden. Net als de KVV/VNV van Gaston Eyskens in de jaren dertig van vorige eeuw, maar dan omgekeerd. Hun gezamenlijke culturele bakermat ligt in de KULeuven, het broeinest voor flaminganten.

Kan dat neokartel N-VA/CD&V een absolute meerderheid behalen binnen de Vlaamse regio ? Is dat realistisch ? Het is in elk geval niet onmogelijk. Het kan alle flaminganten naar zich toe zuigen, de katholieke naar CD&V, de eerste-generatie-ex-katholieke naar N-VA. Door het uitgesproken extreem-rechts profiel dat het daardoor zal krijgen, zal het ook progressieve katholieken verliezen, aan Groen!, aan open-VLD en ook aan Sp.a. Een "komen en gaan" met een moeilijk te voorspellen netto-balans, maar bij de katholieke achterban van het VB valt voor dit neokartel nog heel wat te rapen.

Een politieke herverdeling binnen het komende decennium zou er dus zo kunnen uitzien: een Forza Flandria met een ruime 70 % ( de kiezers die pal staan, weet u wel..), waarvan 52 % voor N-VA/CD&V, en nog een kleine 30% overschot te verdelen over Sp.a, open-VLD, Groen!, en de blanco-stem.

Het zal bijzonder gezellig worden in het Vlaanderen-fascistenland, met Vlaams-integrisme als dominante (politieke) cultuur.

ZONDER N-VA: DE BESTE KEUZE

2010-08-24T11:11:00.000+02:00

In De Standaard, het veredeld "Pallieterke" voor "beschaafde" flaminganten, staat vandaag het volgende on-line, over de (hoe dan ook) mislukte regeringsvorming van Elio Di Rupo:

"Niemand weet echter wat zou moeten gebeuren als Di Rupo opnieuw naar het Paleis trekt met lege handen. De schrik voor de afgrond is zo groot, dat de partijvoorzitters allicht vandaag proberen om het vertrouwen weer te herstellen.

Niemand heeft zin om het pakket staatshervorming dat nu is afgebakend en de verkennende gesprekken over BHV die Di Rupo al heeft gevoerd, weer in de vuilnisbak te gooien. Zelfs met een politieke crisis en zelfs al trekt Di Rupo onverrichter zake naar het paleis, weten de onderhandelaars, zijn ze tot elkaar veroordeeld."

Daarmee bevestigt De Standaard nog maar eens in welke mate ze Vlaams-nationale desinformatie tot haar kerntaak heeft gemaakt. Niet alleen worden "de Vlamingen" in deze krant vereenzelvigd met het neo-kartel N-VA/CD&V (blijkbaar zitten Sp.a noch Groen! nog langer mee aan tafel, sinds hun onderhoud onder vier ogen met Bart De Wever bij het verschijnen van een "links-rechts" tegenstelling die de taalgrens doorkruiste), maar de pennen van De Standaard gebruiken blijkbaar hun eigen coalitiekiezer niet.

In die coalitiekiezer kan men netjes zien dat een regering zonder N-VA perfect kan: N-VA eruit, de liberale familie erin. Maar dan wel met volwassen onderhandelaars, anders loont het de moeite niet. Ook CD&V heeft het nodig zich te ontdoen van de gezamenlijke dictatuur van de augustijnermonnik Wouter Beke, en de VOKA-UNIZO-as van Kris Peeters. Ook voor het onderhandelingsteam van CD&V geldt: ander en beter.

Tenslotte, we zeggen het nogmaals: een nieuwe regering zal er pas komen als de Vlaamse politiek het confederalisme afzweert. Eenheidsfederalisme is de toekomst.

Dus, in tegenstelling tot wat De Standaard schrijft, is er geen "afgrond" als deze onderhandelingen mislukken, maar betekent dit een nieuwe start, een voor regeringsonderhandelingen zonder N-VA. Wat bereikt werd, zal nooit volledig de vuilnisbak ingaan, maar wel herbeken worden, bv. met het oog op noodzakelijke herfederaliseringen. En de onderhandelaars zijn niet tot elkaar veroordeeld, want "zonder N-VA" is mogelijk.

Wat is daartoe nodig? Dat de "andere" Vlaamse partijen ermee ophouden Bart De Wever als president van Vlaanderen te beschouwen, en tevens als voorzitter van hun partij. Dat de voorzitters van de "andere partijen" terug voorzitter worden van hun partij, en de inspraak terug opeisen die ze aan N-VA hebben afgestaan.

Zullen ze die moed hebben? De toekomst zal het uitwijzen, maar zeker is dat het "de Vlaamse anderen" zijn die N-VA maken tot wat het is.

HUMANISTISCH BELGICISME, VOOR EEN LEEFBARE TOEKOMST

2010-08-16T13:45:00.000+02:00

Welke herfederaliseringen zal de staatshervorming van Elio Di Rupo bevatten, naast 20 miljard aan regionaliseringen ? Zullen de vier gewesten of de twee gemeenschappen versterkt worden ?

Het zijn geen levenbeschouwelijk neutrale vragen: confederalisme en levenskwaliteit zijn omgekeerd evenredig, want confederalisme met twee gemeenschappen is een menselijk polariserende ideologie. Het Vlaamse integrisme en de confederale revolutie, betekenen voor België wat het islam-integrisme en de Iraanse revolutie beteken(d)en voor Iran. Sterker nog, het huidige Vlaams-fascisme onder de vorm van een omwenteling naar confederalisme (de zgn "Copernicaanse revolutie") is een soort Vlaamse synthese van de ellende van de Berlijnse muur met de wantoestanden van het Iraanse religieuze fundamentalisme.

Het confederalisme is louter "separatisme voor hypocrieten". In tegenstelling tot andere separatistische tendensen wereldwijd, hebben de Vlaamse Beweging en het Vlaams-nationalisme niet zo zeer "meer autonomie" of "zelfstandigheid" als doel, maar wel de vernietiging van het koepelland, de vernietiging van België. Met andere woorden: Vlaams-nationalisme is in de kern destructief, en die flamingante destructiviteit uit zich niet alleen naar buiten, extern, maar zal zich ook ooit naar binnen keren, intern, tegen het "on-Vlaamse".

Voor wie België wil herenigen binnen een humanistisch Belgicisme, is de eerste, belangrijkste vraag: welk zijn de voornaamste Anti-Belgische krachten ? Verzoening kan niet zonder oplossen van vervreemding.

Ik zet hier acht belangrijke anti-Belgische, centrifugale krachten op een rij:

(1) De hyper-kapitalistische globalisering

De globalisering van het hyper-kapitalisme creëert ook een mondialisering van het verzet tegen het kapitalisme. Eveneens, veroorzaakt de globalisering van het hyper-kapitalisme ontreddering en vervreemding, die zich kunnen ontladen in identiteitsdenken. Door de regionalistische variant van het hyper-kapitalisme wordt dit identiteitsdenken gerecupereerd, zodat een fascistische fusie van beide ontstaat: het cultureel-nationalisme. Hierbij investeert de regionale kapitalistische elite in identiteitsprojecten (bv de renovatie van een kathedraal), om daarna de winst (bv uit toeristische activiteiten) te innen. Het regio-kapitalisme versnippert ook het anti-kapitalistisch verzet.

Onder de noemer "Onderneming & Politiek" wordt aan politici een post-politieke toekomst in het bedrijfsleven gegarandeerd, op voorwaarde dat die politici het cultureel-nationalistische fascisme steunen. Overheid, kapitalistische politici en identiteitspolitiek vormen zo samen het wezen van een nieuw regionalistisch corporatisme. In het geval van België, is dit het Vlaams-fascisme van de Vlaamse Regering. Meer concreet controleert, de Vlaams-fascistische organisatie Voka de volledige Vlaamse politiek en, als flamingante werkgevers, tevens het leven van miljoenen "Vlamingen". Zoals het spreekwoord zegt, "Wiens brood men eet, diens woord men spreekt": Voka-werknemers stemmen dus N-VA, of ander "Vlaemsch".

Bijzonder leerzaam is ook de politieke aanwezigheid bij Voka van Luc Van den Bossche, de logebroeder van N-VA-Siegfried Bracke uit het Gentse Labyrint, die de Voka-hoer van dienst speelt voor Sp.a.

Aangezien Voka de Vlaamse politiek controleert, controleert het ook (de nieuwsdienst van) de VRT, en, door het lidmaatschap van de eigenaars van de privé-mediabedrijven, controleert Voka ook de andere Vlaamse media. Samen verzorgen deze een doorgedreven Vlaams-nationale identiteitspropaganda. Een onafhankelijke Vlaamse Pers bestaat al lang niet meer, ze wordt volledig gestuurd door het Vlaams-fascisme. De VRT in het bijzonder is een centrum voor Vlaams-fascistische propaganda geworden, en brengt een identitair Twee-volkerenverhaal en een onverbloemde "Bart De Wever-cultus".

Werkgeversorganisaties, media en politiek dienen ontkoppeld te worden.

(2) Het Koningshuis

Het koningshuis heeft verschillende gemeenschappelijke belangen met het Vlaams-nationalisme. Allereerst is er een gedeeld collaboratieverleden van WOII. Zowel het koningshuis als het Vlaams-nationalisme zijn anti-seculier. Beide vereenzelvigen ze België en de monarchie, zodat een vredelievende Belgische republiek onmogelijk wordt. Inderdaad: de stelling dat communautaire vrede het koningshuis overbodig maakt, is zeker verdedigbaar.

Omgekeerd is in republikeinse kringen al vastgesteld dat het Vlaams-nationalisme niet republikeins is, ofwel in de zin dat het aansluiting zoekt bij de Nederlandse monarchie, ofwel in de zin dat een Vlaams-fascistische republiek uiteraard de waarden niet draagt van een vredelievende democratische republiek, wat republikeinse kringen meestal beogen.

In de mate dat de Koning zijn rol als staatshoofd met democratische waardigheid waarneemt, is er echter geen noodzaak om over te stappen naar een presidentieel systeem.

(3) De "Verenigde Staten van Europa"

De Europese integratie promoot het idententitair-communitaristisch denken en stimuleert zo het ontstaan van verschillende regio-nationalismen binnen Europa. Diezelfde gerenoveerde kathedraal kan niet alleen een instrument zijn om een Vlaams-katholieke identiteit te beklemtonen, ze dient ook op internationaal vlak om Europa te profileren tegen Amerika en Azië, tegen de "niet-Europese culturen", intern is ze een middel tot de herkerstening van Europa en een door nostalgie gedreven restauratie van het Heilige Roomse Rijk.

Euro-nationalisme is geen te wensen ambitie.

(4) De Nederlandse regering

Verschillende Nederlandse politici en mandatarissen, zoeken contact tussen twee "buurlanden" Nederland en Vlaanderen. Misschien moet men aan de toekomstige Nederlandse premier eens uitleggen dat Vlaanderen staat tot België, zoals Friesland of Holland zich verhouden tot Nederland ? Het zuidelijke buurland van Nederland is België, niet Vlaanderen. Rancuneus orangistisch gestook, is een van de belangrijke anti-Belgische krachten.

Van de Nederlandse regering mag respect voor de Belgische integriteit verwacht worden.

(5) Het Franse taalimperialisme

In het Frankrijk van na 1789 erkende men aanvankelijk de grote diversiteit aan Franse streektalen. Doch, omdat men die erkenning technisch niet aankon, stapte men over op een "langue nationale", die ideologisch opgelegd werd als "langue de la liberté". De plaatselijke Franse streektalen zag men vanaf dan als synoniem voor de bekrompenheid van het feodalisme. Die tegenstelling is in ons land vandaag nog springlevend als gecultiveerd-Frans tegenover boertig-Vlaams. Bij flaminganten leidt dit tot obsessies met het artificiële Algemeen Nederlands, de Vlaams-nationale of orangistische "langue nationale". Anderzijds bevestigt het overwegend rechts-profiel binnen de Vlaamse regio het vermelde cliché.

Taalvrijheid en taalhoffelijkheid kunnen dit milderen.

(6) Het orthodoxe volkskatholicisme en het actief pluralisme

Het ultramontane katholicisme dat uitgaat van religieuze groeperingen verbonden met de KUL, belichamen een ware haat ten aanzien van de menselijke vrijheid en creativiteit in het algemeen, en tegenover het liberalisme in het bijzonder. De Wouter Beke-clan is hierin prominent en meent zich eigendom van "leven en lijden" binnen de Vlaamse regio: deze katholieke ayatollah's willen de volledige controle over de gezondheidszorg.

Een tweede variant van deze orthodoxe onverdraagzaamheid is wat men "actief pluralisme" noemt, een filosofie op basis van participatiedwang en excommunicatie. Hier ontstaat een link met flamingante doctrinaire atheïsten. Ook hier gaat het om een identitair groepsdenken.

De Wouter Beke-clan kan best herinnerd wordt aan het bestaan van de godsdienstvrijheid in ons land, wat inhoudt: vrijheid voor alle godsdiensten en levensbeschouwingen (en van hun afvalligheid), niet alleen vrijheid van Rooms-katholieke theocratie. Dezelfde opmerking geldt ten aanzien van collectivistisch ingestelde atheïsten, die het actief pluralisme onderschrijven.

(7) "Eiland-socialisme"

Het Stalinistische "communisme in eigen land" wordt door sommige pseudo-progressieven vertaald naar een doctrine van socialistische regio's. Het wallingantisme is daar een voorbeeld van, de ideologie van "de actieve welvaartstaat" evenzeer. "Eigen armoede eerst" is hun leuze, en als ideologie van de ardeidsplicht sluit het eiland-socialisme goed aan bij het hyper-kapitalisme: Luc Van de Bossche is niet voor niets lid van Voka.

Het is nodig dat de socialistische beweging haar universalistische wortels herontdekt.

(8) Particratie en partijtucht

Niet alleen tewerkstelling in flamingante bedrijven en de alom tegenwoordigheid van flamingante propaganda beogen de controle van het bewustzijn en het denken van "de Vlamingen", de particratie zorgt ervoor dat de burgers geen keuze hebben dan flamingant te stemmen: dat hebben de partijbureaus onderling afgesproken. De Vlaamse politiek is een fascistisch éénpartijstelsel, aan het handje lopend van Voka. Opvallend is de bijna afwezigheid van principële kritiek tegen het fascisme van Bart De Wever en N-VA: als er al opmerkingen komen, zijn ze "gradueel" of "tactisch".

De afbouw van de particratie en van de partijtucht, en het herstel van het schrijnende democratisch deficit, zijn noodzakelijke voorwaarden voor communautaire vrede.

Tegen deze misantrope krachten in, is een traditie van humanisme en anti-flamingante dissidentie nodig, een humanistisch Belgicisme, een engagement om onze toekomst leefbaar te houden, en te verbeteren naar een samenleving waar mensen zich als mensen kunnen ontplooien.

Zoals bij elk fundamentalistisch regime, zal op de flamingante kruistocht tegen "De Walen", een interne kruistocht tegen "het on-Vlaamse" volgen. Men merkt het reeds in het verlangen naar een anti-syndicaal-rechts-economisch programma, in de "interne staatshervorming", en in een erfgoed- en cultuurpolitiek die louter op de Vlaamse identiteit gericht zijn.

Kortom, de Vlaamse-nationale agenda is een agenda van afstoting, isolatie en repressie, en daarom: vervoeg het Belgicisme, "join the club" van dissidentie en verzet tegen het flamingant integrisme van de Vlaamse Regering, werk mee aan een Belgische leefbare toekomst.

BELGIË MET Z'N VIEREN

2010-08-04T20:01:00.000+02:00

Onder de titel "België met z'n vieren" presenteer ik hier een concept in een dubbele betekenis. Allereerst met betrekking tot de regeringsvorming van Elio Di Rupo.

Deze week werd voor de Vlaamse "politieke deskundigen" duidelijk wat ieder ernstig denkend waarnemer al lang weet: dat met N-VA geen communautair akkoord te sluiten, en nog minder een federale regering te vormen valt.

Ik wil dan ook een ondubbelzinnig pleidooi houden voor een regeringsvorming met uitsluiting van N-VA. Separatisten of Vlaams-nationalisten hebben geen plaats binnen het federale bestuursniveau, en behoren geen federale mandaten uit te oefenen. Van wie een federaal mandaat beoogt, kan op z'n minst verwacht worden pro-Belgisch te zijn.

Hoe kan deze uitsluiting van N-VA uit de regeringsvorming gerealiseerd worden ?

De partijen die nu deelnemen aan de regeringsonderhandelingen dienen daartoe een veto uit te spreken tegen de aanwezigheid van een separatistische partij, in casu N-VA, aan de onderhandelingstafel voor een federale regering.

Het huidige project van "Nationale Verdeeldheid" N-VA/PS kan dan vervangen worden door een project van "Nationale Eenheid" met de vier gangbare politieke formaties: liberalen, christen-democraten, socialisten en groenen. "België met z'n vieren" dus. Die heeft een meerderheid aan Vlaamse en Franstalige kant, en een globale tweederde-meerderheid van 109 zetels, ruim voldoende voor een staatshervorming.

Daartoe is echter nodig dat, in tegenstelling tot de actuele toestand, CD&V, open-VLD en Sp.a pro-Belgische onderhandelaars afvaardigen en de Vlaams-nationalisten in hun rangen thuis laten. De drie gangbare Vlaamse partijen zijn ook te zeer besmet met een flamigante tunnelvisie, en zijn aan bezinning toe. In het bijzonder bij open-VLD is het nodig een voorzitter te kiezen die de mentale meerderjarigheid reeds bereikt heeft, wat nu niet het geval is.

Eveneens de laatste weken werd duidelijk dat het concept "federalisme met vier", het "fédéralisme à quatre" als idee terrein wint, en dat is goed: het is niet al kommer en kwel in de Belgische politiek. Het verheugt me bijzonder, omdat ik zulk een denkpiste reeds opperde in 2007.

Hier vindt u een samenvatting in pdf, net iets te uitgebreid voor een blog-post, van mijn voorstel voor een "België met z'n vieren", voor wat ik noem "Humanistisch Eénheidsfederalisme met vier Regio's", voor een "fédéralisme à quatre".

Ik heb voor dit "humanistisch federalisme met vier" ook een logo ontworpen. Aangezien ik zowel afstand neem van het monarchistisch unitarisme als van het bekrompen Vlaams-nationalisme, koos ik voor een Belgische driekleur met een vredesduif als symbool voor communautaire vrede. De tekening is geïnspireerd door de vredesduif van Réné Magritte:

Een duurzame (communautaire) vrede voor België, zodat we ons met echte problemen kunnen bezig houden, is dat niet wat we allen wensen ?

ELIO 1: HET REGENT LEUGENS, ZONDER OPKLARINGEN

2010-07-31T11:55:00.000+02:00

In het Latijn (de allernieuwste versie van flamingant snobisme) betekent "N-VA" volgens haar voorzitter "Nil-Volentibus Arduum", te vertalen als "Triumph des Willens". Daarmee geeft Bart De Wever uitdrukking aan zijn affectie met al wat uit Beieren komt.

In werkelijkheid is het succes van N-VA eerder een "triomf van stompzinnigheid", een succes dat voor een belangrijk deel de schuld is van Sp.a . Het is immers de Sp.a die erin toestemde met N-VA een Vlaamse coalitie te vormen, en die daardoor aan alle flaminganten het signaal gaf dat N-VA "the place to be" was.

"Het gewicht zal bij de deelstaten komen te liggen", dwz op gewone vraag van de flamingant Bart De Wever, gaat de wallingant Elio Di Rupo voluit voor confederalisme. Elio Di Rupo verkiest ondubbelzinnig het "separatisme-voor-hypocrieten" wat ten gronde betekent dat hij het (eenheids)federalisme volledig laat vallen, en daarmee ook de Belgen. Welk verzoenend element kan daaruit blijken? Elio Di Rupo kiest duidelijk de kant van de Vlaams-fascisten.

Men spreekt over "onderhandelingen" ? Maar die vinden helemaal niet plaats. Wat we wel zien, is een troep flaminganten die Belgische medeburgers het mes op de keel zetten, en hen willen doen kiezen tussen tussen confederalisme en separatisme, wat in de feiten de keuze is tussen separatisme en separatisme. Wat de flaminganten willen, heeft met onderhandelen niets te zien, maar is louter "eisen doordrukken", veranderen om te veranderen, "als het maar Vlaamser is", uiteindelijk om de flamingante economische elite nog rijker te maken dan ze al is. Het behagen van de VOKA-fascisten heet dan "sociale staatshervorming".

Uitgaande van de timing vermeld in de voorbereiding van de Vlaamse "interne staatshervorming", begint het hele spel binnen 30 jaar opnieuw. We zijn nu inderdaad 30 jaar na 1980. Zeggen dat confederalisme een manier is om België te bewaren, is dus flauwe kul. Confederalisme is separatisme.

Kortom, als er één wezenskenmerk is van de flamingante onderhandelaars voor een nationaal-socialistische regering "ELIO I", dan is het hun leugenachtigheid. En Elio Di Rupo zelf, blijkt liegen een strategie te vinden die goed bij hem past.

Ik zet hier enkele andere flamingant-wallingante "ELIO1-leugens" op een rijtje:

"Communautair blijft het water tussen Vlamingen en Franstaligen heel diep". Het conflict ligt niet tussen Vlamingen en Franstaligen, maar tussen Federalen en Confederalen, net zoals in de Amerikaanse secessie-conflicten die ook begonnen met eindeloze debatten welke uiteindelijk uitmondden in een burgeroorlog.
"Veel positieve reacties". Jan Peumans kreeg grondige en uitgebreide Nederlandstalige kritiek op zijn 11-juli-gelul, maar wist zelf te vermelden dat hij "veel positieve reacties" kreeg uit Waalse hoek: van een tunnel-mentaliteit gesproken.
"Grondwettelijk recht". Op één of andere maner blijft de N-VA-leugen bij uitstek, nl dat het Grondwettelijk Hof tot een splitsing van BHV bevolen zou hebben, het goed doen.
"Overheid optimaliseren". Wie de overheid wil optimaliseren kan doortoe niet één maar meerdere middelen aanwenden zoals hervorming, regionalisering en herfederalisering.
"Democratisch gelegetimeerd". Door de particratie is het voor de burgers onmogelijk om zich uit te spreken tegen de fantasiekes van een partijbureau.
"Confederalisme is een expressie van subsidiariteit". Het doel van confederalisme door staatshervorming , federaal en intern, is de creatie van een strek gecentraliseerde (deel)staat: dat staat haaks op het principe van de subsidiariteit.
"Rood-oranje-plus". Betekent in de feiten "N-VA/PS-plus", dwz een regering van nationaal-socialisten, met wat toevoegingen.
"Vlaams-nationale evolutie". Om het even: het doel van N-VA is en blijft de vernietiging van België, en daarom hoort die partij niet thuis in een federale regering: een regering zonder N-VA is ook mogelijk.

Het is duidelijk: voor Nederlandstalige Belgen staat er veel op het spel, want hen wacht de almacht van Vlaanderen-fascistenland. In het "scenario-Elio 1", worden de Belgen "migrant in eigen land", apatriden die dag in dag uit met Vlaams-fascisten geconfronteerd worden. Aantrekkelijk is anders, doch…

"Horum omnium fortissimi sunt Belgae (I,1)… At hostes, etiam in extrema spe salutis, tantam virtutem praestiterunt ut, cum primi eorum cecidissent, proximi iacentibus insisterent atque ex eorum corporibus pugnarent, his deiectis et coacervatis cadaveribus qui superessent ut ex tumulo tela in nostros coicerent et pila intercepta remitterent…(II,27)"

...de flamingante snobs zullen het wel begrijpen.

"BELGICIST" IS EEN LEUK WOORD

2010-07-20T10:12:00.000+02:00

Van de schrijver en diplomaat Romain Gary komt de schitterende uitspraak "Le patriottisme, c'est l'amour des siens. Le nationalisme, c'est la haine des autres". De "nieuwe zakelijkheid" van Kris Peeters bijvoorbeeld, is nationalistisch in deze zin omwille van de afkeer voor het on-Vlaamse die erin verborgen zit. Wanneer men beweert dat de overheid alleen optimaliseerbaar is door regionaliseren van bevoegdheden, en dus niet door het herfederaliseren ervan, verkondigt men een stelling die alleen motiveerbaar is vanuit één of andere vorm van "Walen-haat".

In scherp contrast met het negativisme van de Vlaamse Beweging staat de waardigheid van het belgicisme. Die waardigheid is historisch en moreel.

Immers, volgens de huidige wetenschappelijke antropologie is de mensheid ontstaan door migraties. Dat geldt voor alle gebieden ter wereld, en dus ook voor onze streken. Allereerst denk ik aan Oost-West migraties, die stopten bij de Noordzee. De West-Europese Noord-Zuid en Zuid-Noord migraties kwamen in onze streken samen, misschien omwille van de nabijheid van de Britse eilanden, of om andere redenen. Door dit samenspel werd onze Belgische regio één van de centra van het Europese continent, een regio met een Keltisch-Germaanse mengcultuur. Later, tijdens de Romeinse verovering van Gallië was de slag aan de Samber één van de meest betekenisvolle. De antieke Romeinen spraken van de Belgae bij wijze van verzamelnaam voor de stammen die hier leefden, en creëerden zo de Romeinse provincie Belgica.

Binnen die Romeinse provincie Belgica verleende keizer Julianus in de loop van de vierde eeuw enige vorm van autonomie aan binnengevallen Salische Franken, Germaanse zeepiraten die het land teisterden nadat ze zuidelijk gedreven werden. Hij hoopte hen daarmee tot bedaren te brengen. Ook, aan de Noordzeekust bevonden zich enkele vissersdorpen in de polders, die men "Flamis", dwz "Vlaams" noemde. Opmerkelijk toch: volgens de Salische wet bestond iemand alleen als lid van een familie, als individu was hij waardeloos. De Franken bekeerden zich in de vijfde eeuw onder dwang van hun leiders tot het Rooms-Katholicisme, dit in tegenstelling tot Gallo-Romeinse christenen die veeleer Ariaans waren. Bij de "grote Germaanse invasie" in de Gallo-Romeinse gebieden, losten de kleine groepen Frankische stammen zich op in de Latijnse cultuur. Zij aanvaarden het plaatselijk Latijn als officiële taal: het Fran(k)s. Het noorden van de provincie Belgica werd een overgangsgebied.

Daarmee lagen historische krijtlijnen vast, die sindsdien zo goed als onveranderd bleven, en zich steeds opnieuw bevestigden: België als multi-etnische kern van drie migratierichtingen, een belangrijk centrum waar steeds opnieuw geschiedenis werd geschreven, een regio met het Noorden als overgangsgebied tussen een Germaanse en een Latijnse cultuur, waarin tevens een nauwe orthodoxe band met het Vaticaan ontstond.

Tijdens de vroege middeleeuwen haalde de Oost-West-indeling een hele tijd de bovenhand, maar langzaam tekenden zich de grenzen van de vroegere provincie Belgica weer af. Tijdens de godsdienstoorlogen verschoof de frontlijn in het conflict tussen katholieken en protestanten eerst zuidelijk tot in het midden van ons land, om daarna weer helemaal aan het Noorden, tot bij de oorspronkelijke Romeinse staatsgrens aan de Rijn, komen te liggen. Uiteindelijk hadden de Zuidelijke Oostenrijkse Nederlanden een grens die niet veel verschilde van die van het huidige België.

Na de slag van Waterloo, alweer niet toevallig in België, herorganiseerde Klemens von Metternich Europa volgens reactionaire principes. Willem I was zijn plaatselijke marionet, en moest als "koning" de door de Heilige Alliantie nieuw uitgevonden "Verenigde Nederlanden" besturen, dit alles om de progressieve geesten binnen Europa in toom te houden. Rond de jaren dertig van de negentiende eeuw braken tegen die ultra-conservatieve Europese orde in verschillende gebieden opstanden uit. Die waren succesvol, niet in het minst omdat verschillende Europese grootmachten tevens problemen hadden met emancipatorische krachten in hun kolonies. De Belgische Revolutie van 1830 maakte deel uit van deze burgerbeweging tegen de reactionaire Europese machten.

Een progressief, liberaal België was echter onaanvaardbaar voor Europa, en daarom moest de kersverse Belgische regering het toezicht van een koningshuis aanvaarden: dat was de prijs voor de onafhankelijkheid. Tot aan de koningskwestie met Leopold III, is ons koningshuis zonder twijfel blijven dromen van een restauratie van het Ancien Regime, en heeft het actief deelgenomen aan klerikale kruistochten tegen het liberalisme.

De koningskwestie toonde het duidelijk: het koningshuis is België niet. De soevereiniteit van België ligt bij de burgers. Met andere woorden: ons koningshuis is slechts één element uit de geschiedenis van België.

Een element, maar wel een belangrijk element. Democratie draait immers niet alleen om de "volkswil", maar ook om evenwicht van machten. Een moderne monarchie, waarbij de Koning als instituut, en als mens, zijn plaats kent in een democratische rechtstaat, en die daarin een humanitaire, positieve en stabiliserende rol kan spelen, is ver te verkiezen boven een inhoudsloze protocollaire invulling van de rol van de Koning.

Om dezelfde reden is de afschaffing van de senaat een slecht idee: wat we kunnen missen is een particratische "Dictatuur van de Eerste Minister". Het is een evidentie dat eveneens een invulling van de voorzitters van Kamer en Senaat door politici die zulke verantwoordelijkheid waard en waardig zijn, meer dan noodzakelijk is: een Vlaams-nationaal fascist hoort niet thuis in een belangrijke federale functie.

Bovendien is het duidelijk dat de begrippen "democratie" en "republiek" geen synoniemen zijn. Een republikeinse ordening geeft geen garanties over de aanwezigheid van een democratische cultuur. Dat geldt in het bijzonder wanneer we het huidige België vergelijken met de utopische separatistische tekentafelplannen voor een strak geleide deelstaat, met slechts één particratische macht, zonder stabiliserende evenwichten, louter drijvend op een manipuleerbare en mistige "volkswil", al dan niet vertolkt door een "sterke leider".

Voor zulk een repressief regime pas ik kordaat, of, anders gezegd: liever een evenwichtige Belgische parlementaire monarchie dan een extremistische Vlaams-fascistische republiek, die een gekunstelde a priori-identiteit oplegt waardoor het groeien van mensen onmogelijk wordt. België laten verdampen in een totalitair Europa, gedreven door een nostalgisch verlangen naar een 21ste eeuwse restauratie van het Heilige Roomse Rijk, is al evenmin een optie.

Als belgicist kies ik voor de eeuwenoude continuïteit van onze geschiedenis, voor de emancipatorische waarden van 1830 en hun voortdurende actualisering, voor de liberale en de humanistische waarden die me dierbaar zijn.

Daarvoor kiezen, is kiezen voor waardigheid: "belgicist" is een leuk woord.

ELIO DE LANDVERRADER

2010-07-17T10:18:00.000+02:00

Het strikske van Mons, Elio Di Rupo, is druk bezig te studeren voor landverrader. Hij volgt een cursus, "Amnestie: maak van oorlogsmisdadigers heiligen", als bijzonder vak binnen een algemene Vlaams-nationale inburgeringscursus van de N-VA.

Het is in het bijzonder de "smeerlap der smeerlappen" van de Sp.a, Steve Stevaert, die aandringt op amnestie, hierin aangemoedigd door iemand die wegrationaliseren van kritiek tot zijn beroep heeft gemaakt (en zo perfect past bij het irrationalisme van N-VA) en ook door iemand die de zaligverklaring van de oorlogspaus verdedigde. Inderdaad, Steve Stevaert, de eeuwige incarnatie van de intellectuele valsheid, ligt aan de basis van het huidige collaborateursprofiel van de Sp.a. Die partij collaboreert reeds lang met het over-consumerende hyper-kapitalisme, daarna ook met het Vlaams-nationalisme, met het moslim-fundamentalisme, en nu dus ook met oorlogsmisdadigers.

Oorlogs-misdadigers. De personen voor wie nu amnestie wordt gevraagd, waren inderdaad geen koorknapen, men raadplege de lijst hier.

De stelling dat het tot nog toe uitblijven van amnestie voor oorlogsmisdadigers aan de basis ligt van de flamingante identiteitskramp, getuigt van een vrijwel compleet gebrek aan politiek-historische kennis en inzicht. Flaminganten waren al fanatiek aan het vendelzwaaien, lang voor 1940. De historische wortels ervan liggen bij rancuneus orangisme, en het reactionair ultramontanisme van bv Guido Gezelle en Cyriel Verschaeve. Bovendien bestaan nationalistische identiteitskrampen niet alleen in België, en kunnen zij ten dele verklaard worden als een reactie op de globalisering van de 21ste eeuw, en wordt, paradoxaal, het hedendaagse nationalisme aangemoedigd door de Europese eenmaking.

Amnestie met het oog op het milderen van flamingantisme, is volslagen onzin. En zelfs als het daaraan kon bijdragen, dan nog zou het moreel verwerpelijk zijn.

De vraag is of Elio Di Rupo verder wil met de vorming van een regering van Nationaal-Socialisten, NVA-PS, of dat hij zich eerder wil toeleggen op een regering die de rechtstaat respecteert. Als Elio Di Rupo, de toekomstige "Premier De Rien" (welke federale bevoegdheden zal hij nog superviseren ?) , een regering van landverraders, een "Gouvernement de Salauds", wil formeren, een regering waar we elke morgen bij het tandenpoetsen kunnen op spuwen, dat hij maar doet.

Zijn project zal niet het onze zijn.

Post Scriptum: (1) In een reactie laat Elio Di Rupo weten dat een uitgewerkte amnestieregeling niet tot de regeringsonderhandelingen behoort. Zijn prioriteit ligt bij het institutionele en het economische. Hij is gevoelig voor het maatschappelijk debat.

Dit antwoord voldoet niet: "niet" betekent hier "nog niet". In deze is ook geen debat mogelijk: wie kiest voor amnestie, kiest de kant van de collaboratie. Ook weinig geruststellend is dat Elio Di Rupo geen enkele persoonlijke band heeft met het België van WOII , en het conflict als een onbetrokken buitenstaander overschouwt. Om nog maar te zwijgen over de suggestie om te goochelen met namen.

De hier gemaakte opmerkingen blijven dus onverkort geldig: "geen amnestie" zou voor elke democraat een evidentie moeten zijn.

(2) In een lezerscommentaar van een krant-online vroeg iemand zich af waarom een "belgicistische barones" (Hilde Kieboom) dit "historische amnestie" voorstel deed. Albert II vermeldt ter gelegenheid van de Nationale Feestdag van 2010: "Pijnlijke kwesties die verdeeldheid zaaiden dienen beslecht". Het meer dan bedenkelijke oorlogsverleden van PIUS XII en evenzeer dat van Leopold III, zal daar wel niet vreemd aan zijn. Het koningshuis en het Vlaams-Nationalisme: "één strijd voor amnestie"... ?

11-JULI GELUL

2010-07-12T01:30:00.000+02:00

(Hiernaast: Jan Peumans, opper-Vlaming, lult uit z'n nek te Brussel op 11 juli 2010 - foto hln.be)

Zondag 11 juli 2010, Vlaanderen-fascistenland viert feest, dwz die enkelingen toch die menen dat ze iedereen zijn. Jan Peumans, opper-Vlaming bij uitstek, had daartoe een Vlaanderen-Vlagt-briefje meegebracht naar het stadhuis van Brussel. Hij mocht er die voorlezen aan zijn verzamelde mede-flaminganten. Jan Peumans onthulde daarbij een nieuw Vlaemsch logo, "de wimpel met het symbool waar we voor staan, de stempel die zegt wie we zijn".

Wel goed, nu gaan we het eindelijk weten en leren kennen, uit de mond van het opperhoofd zelve: de essentie, de kern van de "Echte Vlaming". Dacht ik toch…

Maar wat blijkt:

"Wij in Vlaanderen…(…)…hebben een gebrek aan identiteit" .

Immers, taal als bindmiddel vindt Jan Peumans blijkbaar ietwat archaïsch. Geloof en geschiedenis zijn het ook niet echt, ook niet de aanbidding van een voetbalploeg. Wat dan wel? Men zal het in de tekst van Jan Peumans niet vinden.

Maar "de Vlaming" heeft van wat-Jan-Peumans-niet-weet, veel te weinig. Dat weet Jan Peumans wel, en zelfs heel erg stellig. Het besef van de (niet ingevulde) identiteit is voor hem "onvoldoende doorgedrongen om de gehele bevolking te overtuigen". En, niet toevallig volgt dan:

"Het belang van de media voor de identiteitsvorming kan trouwens nauwelijks worden overschat."

Eigenlijk gaat het hier om een bekentenis zonder voorgaande met betrekking tot "schuld aan propaganda". Het was ons al "niet ontgaan": zowel op VRT als op VTM is het al Vlaanderen dat de klok slaat, wordt Vlaanderen Vlagt uitvoerig in beeld gebracht, wordt even stilgehouden bij de tonen van "De Vlaamse Leeuw". Niet echt verbazend: de eigenaars van VRT en VTM zijn lid van VOKA.

Toch straf dat Jan Peumans de essentie van de "Echte Vlaming" nog steeds niet kent. Want, naar eigen zeggen, "putten volkeren en naties uit hun identiteitsbesef het recht op eigen politieke structuren." Welk orakel verkondigt eigenlijk deze "eeuwige waarheid" ?

Dus: een kleine minderheid van flaminganten wil door middel van mediamanipulatie aan de bevolking een identiteit aanpraten, die ze overigens zelf niet kan invullen op het logo na, op basis van welke ze dan voor "Wij, Vlamingen" "rechtmatige eisen" stellen ? U begrijpt het: het Vlaams-nationalisme is een spontane volksbeweging, echt "grass-roots"…

Opgepast nu, de inquisitie van Vlaanderen-fascistenland, de instantie die waakt over "scheve voeten zetten" en "varkens die schijten waar ze eten", heeft vastgesteld dat:

"Het bovendien nog steeds bon ton is in een aantal artistieke en intellectuele kringen om dat Vlaamse identiteitsgevoelen te minimaliseren, ja zelfs te ontkennen. (…) En in die milieus heeft er zich een nieuwe vorm van belgitude ontwikkeld. België wordt verheerlijkt wegens het gebrek aan identiteit"

Stel je voor! Belgitude! Let op de woordkeuze: "een aantal", dwz de gedegenereerde, er zijn ook de "brave intellectuele middens", in Leuven en Antwerpen bv. Maar hoe rijmt Jan Peumans "nog steeds" met "nieuwe vorm van belgitude"? Hoe kan "iets nieuws" er "nog steeds" zijn ? En "die milieus" zijn blijkbaar Nederlandstalig, maar zijn ze ook "Vlaams" ? En hoe past die nieuwe Nederlandstalige belgitude binnen "Wij, Vlamingen" ? Ach ja, dat zijn "geografische Vlamingen", … .

Naast de Catalanen heeft Jan Peumans nog vrienden, zelfs in België. Zij heten "wallinganten", voor het gemak op 11 juli "Walen" genoemd. Onder het motto "Separatisten aller landen, verenigt u", verstaan ze elkaar goed. Vandaar het aanbod voor een "samenlevingscontract".

Zijn er dan plots ook geen Franstalige Belgen meer ? Brusselaars ? Ach, ach, alleen debielen bewonderen het gewouwel van Jan Peumans.

Tenslotte, België, ocharme, zou volgens Jan Peumans als enige Europese lidstaat geen identiteit hebben.

Nochtans: het multi-etnische, behoort tot de essentie van België, evenals de waarden van de Belgische Revolutie, gericht tegen het toenmalige Europa van Klemens von Metternich. Dat is identiteit, en wel concreet ingevuld.

Post-Scriptum, (na de reacties van N-VA op protest vanuit de Nederlandstalige politiek en publieke opinie) Op de blog van Kris Van Dijck "KRIS KRAS" staat een zinnetje dat ontbreekt op de tekst die hij plaatste op de N-VA-site, nl:

"Wat had men gedacht? Dat de N-VA haar hele geloof over boord zou gooien? Kom nou."

En wij die dachten dat N-VA een politieke formatie was, maar neen, het blijkt een religieuze sekte. Bovendien vindt Kris Van Dijck naar eigen zeggen steun bij een N-VA wetstraatzeiker van de VRT. Tja, quod erat demonstrandum...

Jan Peumans zelf, die vindt dat een speech alleen goed is als er veel reactie op komt: kwestie van zoveel mogelijk flauwe kul bij elkaar te smossen, tot niemand het nog kan aanhoren. "Kritisch zijn", noemt Kris Van Dijck dat. Hoe dan dan ook: als het de bedoeling was te zeveren en te lullen ter ere van het Vlaams-fascistenfeest, dan is Jan Peumans daar zeer goed in geslaagd.

VLAANDEREN-FASCISTENLAND: "SCHOON § PROPER"

2010-07-02T15:00:00.000+02:00

De zomer verwarmt het land, telkens een aanleiding tot strandplezier. Zulks hoort bij de vaste vakantierituelen, men kan zich haast niet veel meer onschuldigs voorstellen dan wat zonnen en pétanquen op "de plage".

Te snel gedacht blijkbaar, getuige een stukje van Steven De Foer. Eerste dacht ik dat het om een betuttelende karikatuur ging, afkomstig van een manifest zieke en neurotische ziel, die van Steven de Foer dus, maar neen, zelfs dat is niet volledig waar. Ook op HLN-online verschenen kort na het artikel in De Standaard "Tips voor een aangename strandervaring", weze het minder grotesk, maar niet minder "shit".

"Gedraag u een beetje op het strand, tien tips voor een minimum fatsoen" van Steven De Foer kan best de geschiedenis ingaan als schoolvoorbeeld van fascistische esthetiek, in navolging van de films van Leni Riefenstahl, of van de vooroorlogse Italiaanse mode. De laatste jaren bestaat er meer aandacht voor het culturele gelaat van het alledaagse van het fascisme als "cultus van schoon&proper". Zo schreef Susan Sontag reeds in 1974 met "Fascinating Fascism" een schitterende kritiek van foto's van Reni Liefenstahl, maar recenter verschijnen er meer werken over de esthetiek van het fascisme: "Fashion under Fascism" of "Italian Fascism and the Female body". Naast het politiek systeem van Vlaanderen-fascistenland, is de strandethiek van Steven De Foer een prima instap in de cultuur van de Vlaams-fascistische psyche.

Men zou denken dat zwerfvuil een topic zou zijn voor "strand-ethiek", maar neen. Na vernomen te hebben dat de speedo-zwembroek echt niet kan, noch wansmakelijke kleding, en zeker niet het mogelijk sletterig gedrag van jonge meisjes, trekt Steven De Foer van leer tegen de monokini, met als handpop een bejaarde Brusselse die "met een scherpe tong formuleert wat velen denken":

"Ik ben blij dat de monokini op zijn retour is. Ik heb nooit iets gehad tegen mooie jonge blote borstjes. Ik begrijp dat mannen dat mooi vinden. Maar nu zie je het alleen nog bij vrouwen van boven de veertig, uitgerekend die categorie die dat beter zou laten. Spijtig dat er geen wetten mogelijk zijn in dit land die een leeftijdgrens op blote borsten plakken. Discriminatie? Slimme mensen mogen naar de universiteit en domme niet, is dat óók discriminatie?"

Verder: geen hond, geen bloot bovenlijf op de dijk, geen muziek noch strandanimatie, geen seks, en blijf weg uit Bredene:

"Naaktstranden zouden in theorie aantrekkelijk kunnen zijn als ze vol lagen met bloedmooie jonge mensen. Die komen daar zelden. Wat we daar zagen, was esthetisch niet verantwoord: een man van vijftig die op zijn rug op het strand ligt, terwijl de zonnestralen ongenadig op die roodverbrande garnaal ten zuiden van zijn bierbuik brandt, dat is niet aantrekkelijk. Naturisten moeten vooral hun ding blijven doen daar in Bredene, voor hun vrijheidsgevoelen of hun voorliefde voor een gebruinde kont. Maar voor alle anderen één advies: hou een broek aan. Zo bent u echt mooier."

Ziezo, nu bent u ook "mee". Ook op HLN-online dus de strandtips, met volgende lezers-bedenking:

"Sorry hoor, maar honden op het strand vind ik vies en zeker als ze nat zijn. En de meeste baasje ruimen de drollen niet op. Laatst liet een baasje zijn hond gewoon plassen tegen onze cabine. We zaten er niet voor, maar kwamen er net aan. 't Was zijn beste dag niet. Sommige toeristen hebben echt geen manieren!!""

Wat verder rondsurfend op de golven van de cultuur van "De Echte Vlaming", kom ik bij een artikel welk leert over mogelijke samenwerking tussen LDD en Groen! in het Vlaams Parlement. Het lokt volgend commentaar uit:

"Wanneer gaan de groene het begrijpen? De mensen willen geen groen maar mooie steden, brede autostrades, en geen wegblokkades die ons verhinderen om op een normale manier naar het werk te rijden. Leeggangers hebben daar natuurlijk geen behoefte aan, die vreten uit een of andere gemeenschapskas zonder de handen uit de mouwen te steken. Maar die tijd is voorbij. Gedaan met gazon en boomschors te aanbidden: werken zult gij!"

Een tijdje geleden stond de intieme mode van de "naakte poes" vooraan, met name naar aanleiding van een artikel in Vogue. Daarin had een "dik" model met maat 38 (!) het gedurfd te pleiten voor de terugkeer van schaamhaar, en sterker: er stonden zo waar foto's bij. HLN maakte er melding van, met een golf van commentaren tot gevolg, de ene al degoutanter dan de andere:

Een lijntje is mooi een struikgewas is gewoon lelijk en vies al blijft er in hangen is gewoon voor luie mensen die waarschijnlijk ook okselhaar en behaarde benen hebben is gewoon voor apen niet voor mensen
Als vrouw zijnde vind ik dit zelf super lelijk! Een lijntje en trimmen is super mooi, dit "model" doet mij denken aan Ma Flodder en dat is nu echt de laatste die ik naakt in mijn Vogue wil zien staan!!! . btw: mannen met volle haarbos onderaan moeten bij mij ook niet zijn, iedereen gelijk: werken aan je figuur en je haren (waar op je lichaam ze ook staan! )
Het schaamhaar afscheren is hygiënischer vind ik persoonlijk, en een klein bosje vind ik ook niet mis. Maar bij haar is het wel erg veel :p.. Nuja, het is een mooie dame met mooie rondingen! Een voorbeeld voor de mode industrie :)
Ronduit lelijk die dikke haarbos vanonder! Liever een perfect getrimd poezeke. Ik ben alvast geen voorstander.
Piuuuuuk, das geen schaamhaar, dat is precies een platgereden kat. Gatver.
Dat is al geen schaamhaar meer!!! das een echte coco's mat!!! of het kapsel van de jacksons 5!!!geef mij dan maar een schuifmuis. ;-)
Dàt is wel een afknapper van formaat : zo'n oerbos daar beneden hoeft voor mij ècht niet ! geef mij maar een lekker verzorgd en getrimd speeltuintje !
Vrouwen met rondingen JA, vrouwen met een half oerwoud vanonder NEE
Yecch,als je die in bed krijgt moet je dan zelf voor de gps zorgen?

Even terugblikken, wat zijn de woorden waarmee "De Vlaming" een negatieve waardering uitdrukt ?

Gedraag je een beetje , op zijn retour, die dat beter zou laten, zo bent u echt mooier, esthetisch niet verantwoord , niet aantrekkelijk, hun ding blijven doen , roodverbrande garnaal, vind ik vies en zeker als ze nat zijn, echt geen manieren , geen groen, gedaan met gazon en boomschors te aanbidden , leeggangers, werken zult gij!, gewoon lelijk en vies, voor luie mensen, voor apen niet voor mensen, super lelijk! , maar bij haar is het wel erg veel, moeten bij mij ook niet zijn , ronduit lelijk, precies een platgereden kat, das een echte coco's mat, een half oerwoud vanonder, moet je dan zelf voor de gps zorgen,…

En positieve waardering klinkt als:

Mooie jonge blote borstjes, bloedmooie jonge mensen, mooie steden, brede autostrades, de handen uit de mouwen te steken, super mooi, hygiënischer, niet mis, lekker verzorgd en getrimd, een schuifmuis, …

Ook in formulering wordt er een wedstrijd gehouden om de meest kleinerende en misprijzende zinnen te bouwen:

Wie het poesje niet scheert, is het beffen niet weerd ;)
Voor mij geldt (en ook bij mezelf): als er haar op staat eet ik het niet.

Vlaanderen-fascistenland, schoon en proper, onvervuild door vreemde mensen, vreemde talen, vreemde gewoonten, door de natuur zelf: wie zich daar slecht bij voelt, verhuist best naar "De Walen". Die zijn corrupt en leven in een oerbos, net iets waar De Echte Vlaming niet van wil weten: op een autostrade groeit (ook) geen gras (dat wordt immers plat gereden door wie wel werkt!)

Om te besluiten en te duiden, enkele citaten uit "Fascinating Fascism" van Susan Sontag, actueel, meer dan ooit.

"Although the Nuba are black, not Aryan, Riefenstahl's portrait of them evokes some of the larger themes of Nazi ideology: the contrast between the clean and the impure, the incorruptible and the defiled, the physical and the mental, the joyful and the critical. A principal accusation against the Jews within Nazi Germany was that they were urban, intellectual, bearers of a destructive corrupting "critical spirit."

(...)

Fascist aesthetics …flow from (and justify) a preoccupation with situations of control, submissive behavior, extravagant effort, and the endurance of pain; they endorse two seemingly opposite states, egomania and servitude. The relations of domination and enslavement take the form of a characteristic pageantry: the massing of groups of people; the turning of people into things; the multiplication or replication of things; and the grouping of people/things around an all-powerful, hypnotic leader-figure or force. The fascist dramaturgy centers on the orgiastic transactions between mighty forces and their puppets, uniformly garbed and shown in ever swelling numbers. Its choreography alternates between ceaseless motion and a congealed, static, "virile" posing. Fascist art glorifies surrender, it exalts mindlessness, it glamorizes death.

(...)

More important, it is generally thought that National Socialism stands only for brutishness and terror. But this is not true. National Socialism—more broadly, fascism—also stands for an ideal or rather ideals that are persistent today under the other banners: the ideal of life as art, the cult of beauty, the fetishism of courage, the dissolution of alienation in ecstatic feelings of community; the repudiation of the intellect; the family of man (under the parenthood of leaders). These ideals are vivid and moving to many people,…"

VLAANDEREN-FASCISTENLAND: "JUUL CESAR"

2010-06-14T22:04:00.000+02:00

"Wat in Joegoslavië kon met Slobodan Milosevic, kunnen wij ook !", moeten ze bij de N-VA en bij de Verzamelde Nederlandstalige Pers gedacht hebben. En dus, na een al even nationalistische massamanipulatie als de Joegoslavische, blijkt nu bijna 1 Vlaming op 2 gestemd te hebben op een fascistische partij: Vlaams Belang, N-VA of LDD, de "Forza Flandria".

Wat een fascistische randdebiel als Bart De Wever al niet kan bewerkstelligen…deze Juul Cesar behaalde zowaar een hysterische verkiezingsscore. De basisstrategie van Bart De Wever, dwz chantage en bedrog, zijn er zeker niet vreemd aan. Democratie in tijden van al dan niet gemanipuleerde massahysterie, is principieel een moeilijke zaak.

In 1936 behaalde het VNV samen met Rex ook een treffend verkiezingsresultaat. In tegenstelling tot nu echter maakte toen de socialistische BWP van anti-facisme een kernpunt. Vandaag de dag spreekt de Sp.a-voorzitster over "haar goede vriend Bart De Wever". Bovenstaande "statistische opmerking" heeft dus nog aanvulling nodig: de helft van de Vlamingen stemde fascistisch en de andere helft deed dit voor de helft. Dat maakt samen niet minder dan 75% fascistische cultuur in de Vlaamse regio: zie hier de bevestiging in de cijfers van het op deze blog geïntroduceerde concept "Vlaanderen-fascistenland".

De N-VA is een gevaar voor de samenleving, maar misschien zijn derden die het ondoordacht legitimeren nog gevaarlijker. Een democratisch nationalisme, maak u niets wijs, het bestaat niet. Flamingantisme, in al zijn vormen en dus niet alleen als radicaal Vlaams-nationalisme, is een intrinsiek maatschappelijk kwaad. "Meer Vlaanderen" (ook als confederalisme, als zelfstandige "deelstaat") betekent noodzakelijk een "fascistisch Vlaanderen". Niet alleen de cijfers, maar vooral de achterlijke vorm die de Vlaamse regio stilaan aanneemt, toont dit duidelijk aan. Immers, het Vlaams-nationalisme beoogt:

Een sterk gecentraliseerde republiek, zonder senaat, provincies, of gemeentelijke autonomie.
"Populitarisme" als entertainment-politiek
De ondergeschiktheid van het individu aan "Het Volk"
Een Eénheidsideologie, zonder oppositie tegen flamingantisme
Een verstikkende identiteitsbeleving, met haatcultus tegenover het "on-Vlaamse"
Een nationalistisch superioriteitsdenken, met Vlaanderen in een pioniersrol
Flamingante propaganda in zo goed als de volledige Nederlandstalige pers
Miskenning van de mensenrechten, weze het soms op "ludieke" manier (bv van "minderheden")

De Forza Flandria, maar N-VA en Bart De Wever in het bijzonder, omvatten een volbloed fascisme. Waar het naar leidt, zal de toekomst tonen. Zullen wie nu N-VA stemden, het dan opnieuw "niet geweten hebben"… ?

Meer lezen:

De Vlaamse Pest

Vlaams Separatisme

Fier & anti-Flamingant

Toevoegingen:(22 juli 2010):

Voor wie twijfelt aan het fascistisch karakter van N-VA, deze Siegfried Bracke

"De Vlaamse structuren dreigen op die manier eenvoudige beslissingen totaal onmogelijk te maken. Als allerlei procedures, onder meer ter bescherming van de rechten van het individu, aanleiding zijn om het beleid totaal te verlammen, dan schieten ze hun doel voorbij."

Zulks bespreken is overbodig... .

(24 juli 2010)

Om blokkeringen in het beleid ten gevolge van "individuele rechten" tegen te gaan, stelde Geert Bourgeois een "groenboek interne staatshervorming" op. Bij het lezen daarvan is enig vertaalwerk nodig:

"Homogene bevoegdheidspakketten" zijn bevoegdheden die de Vlaams Regering exclusief naar zich toe wil trekken. Over welke gaat het ? Ruimtelijke ordening, erfgoed, ... en wat nog ? Cultuur ?

"Subsidiariteit" en "dichter bij de burger" is de term voor de overschot aan onbenullige bevoegdheden die aan de gemeenten wordt overgelaten: het poetsen van de straten, het uitdelen van identiteitskaarten,...

"Efficiëntie" duidt op een situatie waarbij de Vlaamse Regering geen hinder ondervindt van interferentie van andere bestuursniveaus of enig burgerprotest, m.a.w. dat ze "haar handen vrij heeft", "haar goesting kan doen".

"Regisserende rol" betekent zoiets als "protocollaire provincies", dienstmaagden van de Vlaamse Regering, zonder eigen beleidsopties.

Het moge duidelijkheid zijn dat de interne staatshervorming van Geert Bourgeois een aanslag is op het democratisch aspect van onze samenleving: vele beleidspunten met een lokaal karakter zullen centraal beslist worden, waardoor burgerprotest (langs het gemeentelijke niveau om) onmogelijk wordt. Nu weten we meer concreet waar de fascist Siegftried Bracke het over had.

TEGEN VULKAANAS KAN MEN NIET STEMMEN

2010-05-06T14:55:00.000+02:00

Om het regime van Vlaanderen-fascistenland in één begrip te omschrijven, lijkt me de term "populitaire schijn-democratie" een gepaste keuze. "Schijndemocratie" is duidelijk: het ziet eruit als een democratie, maar het is een fascisme. De term "populitarisme", als samenvoeging van populisme en totalitarisme, werd door Geneviève Petit geïntroduceerd in "La face cachée du StarAc'" . Sterker nog dan het popularisme van bv. Berlusconi, draait populitarisme om verregaande media- en massamanipulatie met onderdrukking van het individu tot gevolg.

In zulk een regime beleven we een hutsekluts van politiek, bekendheid en academische expertise. Vlaamse politici gedragen zich als BV's en geven "academisch" commentaar bij de actualiteit. Politologen zoeken de media-aandacht en presenteren hun persoonlijke meningen als expertise. Bekende kleinkunstenaars nemen politieke standpunten in, ongehinderd door gebrek aan politieke kennis. Politiek wordt infotainment, erger nog: infotainment wordt politieke actie.

Een ander kenmerk zou ik hieraan willen toevoegen: een soort politiek "neo-corporatisme". Waarlijk democratische partijen hebben een duidelijke ideologie, en vertegenwoordigen een welomschreven maatschappelijke belangengroep. Niet zo in Vlaanderen-fascistenland: daar staan "Allen voor Iedereen". De politieke partijen werden omgevormd tot politieke bedrijven. Zoals Coca Cola handelt in frisdrank, zo handelen de politieke partijen in macht: ze stellen niets meer voor en vertegenwoordigen niemand, behalve de politieke kaste zelf.

Wat te kiezen bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010, waarvan de vervroeging uitgelokt werd door het politiek terrorisme van Alexander De Croo ?

Hier en daar tracht men de verkiezingen te duwen richting "voor of tegen N-VA". Nu vind ik zelf, "fier en anti-flamingant", de N-VA een verderfelijke politieke partij. Maar wie om communautaire redenen louter "anti N-VA" kiest, zal misschien plots zonder het te weten toegestemd hebben in een verhoging van de pensioenleeftijd, of wat ook. En wat daarbij "het kleinste kwaad" is, lijkt me niet echt duidelijk.

Overigens ben ik niet zo bezorgd over een mogelijk succes van de N-VA. De 33% van de Forza Flandria zal niet al te sterk veranderen, en drie Vlaamse Leeuwen samen in één kot, zullen elkaar wel opvreten. Anderzijds, omdat alle Vlaamse partijen compulsief herhalen dat "meer-Vlaanderen" noodzakelijk is, kiezen velen dan maar voor het "origineel": N-VA. De zgn. traditionele partijen promoten wat ze bestrijden: il faut le faire !

De Vlaamse politiek is een maatschappij binnen de maatschappij geworden, een kaste die zich aan de burgerbevolking vergrijpt en haar onderdrukt. In Vlaanderen-fascistenland is stemrecht niet langer een onderdeel van een democratisch beslissingsproces, maar een element ter repressie van de burgerbevolking. Het moreel appel aan de bevolking, alsof haar keuze de toekomst van ons land bepaalt, is een zwaar misbruik van de verantwoordelijkheidszin van de burgers. Wie zich daar tegen verzet is "terecht dissident" en niet "anti-politiek verzuurd".

Er zijn er die zich politiek engageren, er zijn er die zich van de politiek afkeren. Beide categorieën hebben naar mijn mening ongelijk: het is goed om in onze politiek geïnteresseerd te zijn, maar niet als in een verschijnsel waaraan men participeert, maar zoals men aandachtig het verloop van een natuurramp volgt: voor of tegen vulkaanas kan men niet kiezen.

U zal het ondertussen begrijpen: bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 zal mijn stem blanco zijn.

DE SUL VAN VLAANDEREN

2010-04-22T20:05:00.001+02:00

Alexander"-alles-voor-mij-en-niks-voor-een-ander" De Croo, het pretentieus etterjong van VLD, kon geen betere voornaam hebben. Hij is de reïncarnatie van 18de eeuwse slavenhandelaars die "uitbuiting en mishandeling met het oog op eigenbelang" verwart met liberalisme. Een hyper-kapitalistische freak van klasse één. (Foto hiernaast: de slip van Alexander De Croo op 22 april 2010)

De motivatie die hij gaf om VLD terug te trekken uit de federale regering was dan ook een joke. "Om zich te kunnen concentreren op de echte problemen". Alsof er nog te besturen valt na een Vlaams-fascistische machtsgreep tegen België. Met wie ? Waarover ?

Applaus kreeg het etterjong Alexander genoeg: van Vlaams Belang, van het al even fascistische N-VA, van ieder "Vliegt de blauwvoet"-sympathisant, en ter zijner ere werd vandaag de Vlaamse Leeuw gezongen in het federaal parlement. Vanaf nu is VLD een actief element in de wording van Vlaanderen-fascistenland. Want "Wij zijn een Vlaamse partij" wist hij te vertellen.

Wat drijft een sul als Alexander De Croo tot de politieke misdadigheid om in volle economische crisis een regering te laten vallen?

Het antwoord is eenvoudig. Op geen enkele manier is "open-VLD" nog een politieke formatie van liberalen en democraten die uit een bepaalde, Vlaamse, regio afkomstig zijn. VLD is zelfs helemaal geen politieke partij meer, maar een politiek bedrijf, "VLD.com". VLD staat voor een politieke business, een corporatief van "vld-ers" of van "flamingante egoïsten", en sinds vandaag definitief ook van flamingant krapuul. Zie daar de motivatie: staatsverantwoordelijkszin is Alexander De Croo volkomen vreemd.

Maar ja, eigen schuld dikke bult: partijvoorzitterschap laat men niet over aan infantiele cowboys. Wie Alexander De Croo gebracht hebben waar hij zit, dragen dus ook in deze een verpletterende verantwoordelijkheid, alsook diegenen die er zich, uit vrees voor hun "carrière", van binnenin de VLD niet tegen verzet hebben.

GEERT DE STRANDJANET

2010-04-03T21:42:00.000+02:00

Het moge verbazen, maar sommigen lukt het om in een terechte opmerking over een achterlijke strandjanet als Geert Bourgeois een belediging voor het "Hele Vlaamse Volk" te zien.

De meer dan correcte bemerking werd gemaakt door Olivier Maingain, hij vergeleek Geert Bourgeois en de N-VA met fascisten (stel je voor…!). Dit alles tot grote hysterie van onder meer Steven Vanackere, gisteren in internationaal diplomatieke stijl nog op de schoot van Joseph Kabila.

Olivier Maingain werd tot zijn expressie gedreven door de weigering van Geert Bourgeois om "De Drie Burgemeesters" uit de Brusselse Rand te benoemen. De flamingante Calimero's van het Vlaams Parlement waren ontzet: de erfdragers van het VNV vergelijken met fascisten, hoe komt men erbij ?! Deed Marino Keulen, het dom blondje van de VLD, hem dat al geen twee maal eerder voor ?

De flamingante weerzinwekkende schijnheiligheid, men zou er moe van worden. "Iedereen" weet toch dat de benoeming van de burgemeesters een onderwerp is in het kader van de onderhandelingen over BHV. En men moet haast ziende-blind zijn om niet te merken dat Geert Bourgeois, dwz de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement, het bestuur van Vlaanderen-fascistenland, zo doende een pasmunt uit die onderhandelingen wilden verwijderen.

Maar niet getreurd, op de "Vlaams-Nationale Propaganda Zender" kwam specialist en gematigde van dienst, Marc Reynebeau, met professorale ernst uitleggen dat Olivier Maingain waarschijnlijk zonder argumenten zit. En hij met een ad-hominem natuurlijk, maar dat deert niet want niemand die dat merkt. Marc Reynebeau vestigde de aandacht op de wetsovertredingen van "De Drie": een formulierke in 't Frans verstuurd. Hoogverraad ! Laat ons eerlijk zijn: idiote wetten zijn er om overtreden te worden. De Vlaamse taalwet is een debiele wet, en dus zonder geldingskracht, klaar voor de prullenmand. Bijgevolg verkies ik voortaan resoluut "94.40", het geeft me Musiques 3, niet omdat ik niet van Nederlands hou, maar omdat ik de permanente flamingante propaganda op de VRT kotsbeu ben.

Waarom zou een terechte opmerking over de N-VA een belediging zijn ten aanzien van het "Hele Vlaamse Volk"? Geen idee. Bovendien sluiten dezer dagen de concepten "Belg" en "Vlaming" elkaar uit, al was het maar omdat "Vlaming" in de regel gebruikt wordt als eufemisme voor "flamingant". Nu, ik ben een Nederlandstalige Belg, en dus laat de opmerking me Siberisch koud. Overigens, een "volk", bestaat niet, het begrip is een collectieve inbeelding van hoogdravende freaks. In het beste geval gaat het om een belediging van het imaginaire.

De waarheid heeft nu eenmaal haar rechten, en de waarheid is dat de Vlaamse politici zonder uitzondering gerekruteerd worden uit een allegaartje van vulgair flamingant uitschot. En dat de normvervaging ten Noorden van de taalgrens mbt flamingantisme, een fundamentalistisch kwaad, enorm is.

En dus, Marc Reynebeau, heeft Olivier Maingain met zijn opmerking meer dan gelijk: er is iets grondigs mis met het extremisme in de Vlaamse politiek.

En BHV ? Wel "Eén Nationale Kieskring", en de zaak is opgelost.

ER IS EEN ROOS ONTSPRONGEN

2009-11-21T18:17:00.000+01:00

De eerste president van de VSE (Verenigde Staten van Europa, alias "Europese Unie") is een katholieke Belg. De weg daar naartoe lag open na een "referendum ad infinitum" in Ierland op 2 oktober 2009, zwarte vrijdag, de triomf van manipulatie en machtsmisbruik. Aan de benoeming van Herman Van Rompuy tot president van Europa is niets verwonderlijks, het is gewoon de verderzetting van een zeer oude historische trend.

België heeft een bijzondere geografische ligging, in het centrum van Oost-West, Zuid-Noord en Noord-Zuid migraties. Ons land is letterlijk het hartje van Europa, het oog van de orkaan. De daaruit volgende connectie België – Europa begint rond 58 v.o.t, bij de "Slag aan de Samber". Toen werden de legioenen van Julius Caesar bijna gestopt door het verzet van de Nerviërs. De Eburonen zouden later onder de leiding van Ambiorix nog een poging wagen, maar uiteindelijk zwichtten ze voor Caesars wraakacties.

De ratio van het antieke Rome was burgeroorlog. Caesar kon ze niet bedwingen, zijn adoptiefzoon Octavianus wel. Die werd de eerste "Princeps" om het rijk te besturen. Maar aan het principaat kwam reeds na 200 jaar een einde, na het bewind van Marcus Aurelius, in de feiten de laatste keizer van het antieke Rome. Na zijn dood kwam het immense rijk in een waterval van burgeroorlogen en staatsgrepen terecht. Rond het jaar 300, tijdens de regeerperiode van Constantijn I, maakte de orthodox-katholieke minderheid van die burgeroorlogen gebruik om de katholieke orthodoxie tot staatsgodsdienst te laten verklaren. De moeder van Constantijn was een katholieke courtisane, wat hem inspireerde om zijn veldslagen in het teken van "Het Kruis" te plaatsen. Constantijn zelf woonde jarenlang in Trier, in de toenmalige provincie "Belgica".

Het bewind van Constantijn beëindigde de burgeroorlogen niet, maar veranderde wel de inzet. Een harde strijd woedde voortaan tussen voorstanders van het antieke Rome enerzijds, en de orthodox-katholieken anderzijds. De strijd werd militair, maar ook intellectueel gevoerd, zoals blijkt uit overblijfselen van de "Adversus Christianos" van Prophyrius (15 boeken, circa 260, welke boeken later verbrand werden in de vijfde eeuw op bevel van Theodosius), en van de "Contra Galilaeos" (362) van Flavius Claudius Julianus. Die verscheurende strijd culmineerde op 5 september 394 in de "Slag aan de Frigidus" (in het huidige Slovenië) , misschien de minst bekende maar stellig de belangrijkste veldslag uit de geschiedenis van Europa. De twee partijen waren de orthodox-katholieke Oost-Romeinen, bijgestaan door Gothen, aan de oostelijke zijde, en een alliantie van antieke Romeinen, Gallo-Romeinen en niet-katholieke christenen, die allen voor het behoud van de godsdienstvrijheid streden, aan de westelijke zijde. Eerst leken de laatsten te winnen, maar toen de wind keerde, zand in hun ogen blies en hun speren tegenhield, verloren ze de slag. Europa zou nooit meer hetzelfde zijn, het Romeinse Rijk verviel tot het katholiek terreurregime van Theodosius. De ideoloog ten dienste van dit terreurregime was Augustinus. Het innerlijke verzet bleef echter nog sterk, het duurde minstens tot het begin van de zesde eeuw, toen de Atheense academies van Grieks-Romeinse filosofie verboden werden.

Na de val van het West-Romeinse Rijk deed Clovis de truc van Constantijn over. Clovis kwam uit onze kempen en had een katholieke echtgenote. Ook hij werd zo geïnspireerd om zijn veldslagen in het teken van "Het Kruis" te plaatsen, en na succes, legde hij zich toe op de gedwongen kerstening van "zijn Franken".

Het Merovingische Rijk viel later uiteen, en wanneer de oprukkende islam een bedreiging begon te vormen voor het Oost-Romeinse Rijk, riep Karel De Grote zich uit tot keizer van het "Heilige Roomse en Duitse Rijk" (rond 800) . Zo had het Heilige Roomse Rijk opnieuw twee keizers, een westelijke en een oostelijke. Karel De Grote was afkomstig van Herstal.

De kruistochten brachten het katholieke Westen weer in contact met de Grieks-Romeinse filosofie. Nadat de renaissance en het daarbij horende humanistische katholicisme op een mislukking uitliepen, en na de val van het Oost-Romeinse Rijk ("Constantinopel") in de 15 de eeuw, voelde de Mechels-Habsburgse Karel V zich geroepen om het Heilige Roomse Rijk nieuw leven in te blazen. Hij bleef nu immers als enige over. Jammer genoeg voor hem had Luther ondertussen Augustinus herontdekt, en startte hij een nieuw katholicisme, het "echte", in tegenstelling tot het "valse van Rome". De daaruit volgende godsdienstoorlogen vernietigden het rijk van Karel V, nog van voor het definitief gevormd werd.

De Franse Revolutie bracht de oplossing voor de aanhoudende godsdienstoorlogen door het formuleren van mensenrechten. Napoleon verwees in Austerlitz het Heilige Roomse Rijk en de Habsburgse hegemonie naar de geschiedenisboeken. Vorig jaar nog liepen niet voor niets Habsburgse nazaten in Mechelen, ter gelegenheid van een huwelijk, met Napoleontische kant te paraderen. In het Belgische Waterloo, kwam een definitief einde aan Napoleons bewind. De Heilige Alliantie van Clemens von Metternich, die een tijd in Brussel woonde, moest een nieuwe basis leveren voor een herkerstend Europa, waarvoor Oostenrijk-Hongarije als mini-Europa model moest staan.

Nadat Oostenrijk-Hongarije zijn einde vond onder meer in de IJzervlakte, begonnen de exponenten van de katholieke adel onder impuls van Richard Coudenhove-Kalergi onmiddellijk aan een nieuwe reconstructie van het Heilige Roomse Rijk: Pan-Europa . De fakkel van het pan-europese project wordt tot op vandaag gedragen door Otto von Habsburg. Niet politiek op zich, maar wel het manipuleren van de Europese politiek, is hun kernactiviteit.

De maiden-speech van Herman Van Rompuy, over een diversiteit van naties (of volkeren ?), die naar gemeenschappelijk doel of bestemming streven, past perfect in de pan-europese agenda van Otto von Habsburg. De burger telt niet mee, Europa is "politique politicienne". Wat is overigens deze gemeenschappelijke bestemming: het Laatste Oordeel ? In dat geval zouden de Euro-nationalisten kunnen overwegen om als "volkslied" de "Ode aan de Vreugde" van de (Mechelse) Ludwig Von Beethoven te vervangen door het "Dies Irae" uit het Requiem van de Italiaanse Verdi.

De zogenaamde vrede binnen de Europa is geen verdienste maar niet meer dan het logisch historisch gevolg van de dekolonisatie, waardoor Europa tegenover de rest van de wereld kwam te staan. Anderzijds heeft de Europese Unie vele gedrochten gebaard: onderscheid op basis van leeftijd bestempelen als discriminatie (en "minderjarigheid" dan?) , gezondheidsfascisme, seksuele kneuterigheid, intellectuele valsheid, interculturele monocultuur, communitarisme en euro-nationalisme. Na de eenheidsmunt of de eenheidsnummerplaat, komt er straks wellicht nog een eigen "eenheidsleger" voor de "Verenigde Staten van Europa".

De VSE of "Europese Unie", glijdt beetje bij beetje af naar een zoveelste reconstructie van "Het Heilige Roomse Rijk", naar een verstikkende dwangsamenleving. De geschiedenis leert dat het nieuwe monster relatief snel zal desintegreren, jammer genoeg op gewelddadige wijze. Vervreemding is ook in deze het efficiëntste wapen tegen het rijzende Euro-nationalisme. "L'Europe, c'est les Autres".

Er is een roos ontsprongen,… . Herman Van Rompuy is duidelijk gelukkig in en met zijn nieuwe functie. Het weze hem gegund, de man verdient respect. Maar de toekomst van de menselijkheid is aan anti-Europese burgerlijke herorganisatie in humanistische genootschappen.

SAMEN VOOR DE LEKENSTAAT

2009-09-23T13:38:00.000+02:00

Als reactie op de bevestiging van de neutraliteitseis, alias "hoofddoekenverbod", heeft een allegaartje van moslimintegristen en Al Qaida-neukers het FISO (Forum van Islamitische Organisaties) opgericht, die allen de jihad ertegen willen voeren. In hun klacht bij de Raad van State beroepen ze zich op het "actief pluralisme" als "Belgische traditie".

Niet is grotesker. Allereerst vormt de lekenstaat met liberale burgerrechten de historisch-ideologische kern van België en van de Belgische revolutie in 1830. Ten tweede is "actief pluralisme" geen filosofie of ideologie, maar een godsdienst. De belijders van deze nieuwe religie kunnen zich uiteraard beroepen op de godsdienstvrijheid om volgens de geboden van hun "actief pluralisme" te leven, maar België kent géén staatsgodsdienst, ook het "actief pluralisme" niet. De advocaten van het FISO bezondigen zich aan een verregaande en gevaarlijke vorm van wishful thinking.

De nonnekes en paterkes van het "actief pluralisme", Eva brems, Rik Pinxten, Rik Torfs, Ludo Abicht en nog een hele rits andere geflipten, streven naar niets minder dan naar de theocratisering van onze samenleving. Ze kijken daarbij met hetzelfde misprijzen neer op de heidenen en barbaren (de "andersdenkenden", hysterisch , ongezond van geest en zonder goede manieren) net zoals de orthodoxen in het Vaticaan neerkijken op niet-katholieken. "Voor outer en heerd!", "Weg met de sansculotten !", roepen de gelovigen van het "actief pluralisme" in de traditie van de boerenkrijg, ze willen de scheiding tussen Kerk en Staat doorbreken. Enerzijds door de theocratisering van de overheid, anderzijds door de overheid aan te spreken om het "actief pluralisme" tot norm te verklaren. Daartoe infiltreren ze in de Raad van State, in de algemene magistratuur of in het departement justitie, of willen ze hun ding thuis halen in Straatsburg, in naam van de "mensenrechten". Hilarisch gewoon. Ze willen de macht van de overheid voor de kar van hun nieuwe godsdienst spannen. Ze willen theocratie, met een plurale maar toch eenduidige deus, uiteraard.

Er zit ook een communautair tintje aan het "actief pluralisme": het blijkt de godsdienst van "misbakken links" binnen de Vlaamse regio. In Nederland heeft het een pak minder succes, Femke Halsema en Jan Mariinissen, toch "ter linker zijde", lieten zich kritisch uit als "Slinger toch die hoofddoek af!". In Frankrijk slaagt Nicolas Sarkozy erin om, ondanks een toch wel republikeinse politiek, met zijn "laïcité positive" de voorstanders van "liberté, fraternité, egalité" grondig te ergeren, maar Frankrijk heeft wèl een "hoofddoekenverbod".

"Actief pluralisme" is een navelstarende godsdienst van "ons kent ons". Alleen wie bij voorbaat akkoord is, mag mee debatteren, zoals bij voorbeeld in dit prachtig stukje (om in te kaderen) op de blog van Anja Meulenbelt (In "Hoera voor de hoofddoek", tegen de visie van Femke Halsema), nota bene gepost op 11 september (!) :

"En ik zeg het nog maar even, dat scheelt weer voor niks reacties insturen: ik stel geen prijs op reacties van mensen die nog steeds denken dat hoofddoeken per definitie tegen de emancipatie zijn, of per definitie onvrijwillig. Ik vind het niet meer interessant en kennelijk is de moeite om nog eens uit te leggen dat dat volledige klets is niet aan jullie besteed. Dus doe geen moeite."

Reactie door Anja — vrijdag 11 september 2009 @ 10.48

Het moge duidelijk zijn: de keuze tussen democratie en theocratie is best een oorlog waard. Het doet er dan ook weinig toe wie of wat FISO&Co aan hun kant krijgen: dat verandert alleen de invulling van de elkaar bestrijdende kampen. Laat "Rik Torfs" maar een te bestrijden vijand wezen: dat heeft het voordeel van de duidelijkheid.

Wie zijn vrijheid, lijf en leden lief heeft, kiest voor de lekenstaat.

DE AL QAIDA-NEUKERS VAN SP.A

2009-09-19T20:07:00.000+02:00

De dagelijkse werkelijkheid in Molenbeek leek deze week wel een karikatuur. Je weet wel, zo van: "Je hebt een ongelukje met één moslim, en gezwind staan ze met dertig rond je.". Wel, deze week stonden de islamitische driftkikkers niet rond twee twistende bestuurders, maar in echte Far-West stijl bestormden ze de burcht van het politiecommissariaat om één-der-hunnen te "bevrijden". Veel hilarischer kan men het zich niet indenken. De geestelijke armoede van de mismeesterde moslimjeugd is weergaloos.

Wie de democratische rechtsstaat en de lekenstaat verdedigt, krijgt echter niet alleen te maken met intimidaties van achterlijke moslimintegristen. Een Australische buschauffeur die een gesluierde passagier weigerde, kreeg de wind van voor van passagiers en werkgever. Idem in Zweden, waar zijn collega ontslagen én beboet werd omdat hij omdat hij geen boerka's op zijn bus wou. In Canada doet men nog beter: daar wil men in sommige staten de Sharia als parallelle rechtspraak invoeren. Tot grote woede van de moslims die nog maar net tevoren dezelfde Sharia van fundamentalistische regimes ontvluchtten. Van de regen in de drup.

De in de feiten nog gevaarlijker tegenstander van de lekenstaat dan moslimfundamentalisme is "misbakken links", pseudo-progressieven die het extreem-rechts gedachtengoed van moslimintegristen (zoals het dragen van de hoofddoek) tot "emancipatorisch" verklaren omdat er een exotisch kantje aan zit. En omdat ze kiezers zijn, uiteraard. Dat ze daarmee een mes in de rug van hun landgenoten steken, deert deze laag-gevallen opportunisten niet.

Dit gemaskeerd rechts, misbakken links, dat o.m. het dragen van de hoofddoek bepleit, noem ik Al Qaida-neukers. Er zijn er in ons land in ruime getallen aanwezig: Freddy Evers, Bert Anciaux, Eva Brems, Meyrem Almaci, Rik Pinxten, om er maar enkele te noemen. Maar nu dus ook de voorzitster van Sp.a. Zij vindt dat Sp.a meer "smoel" moet krijgen.

Waar het pretentieus kutwijf Caroline Gennez de arrogantie vandaan haalt om haar zienswijze dan nog "de gezonde" te noemen, ligt vrij voor de hand: in de cultuur van zelfgenoegzaamheid die de Sp.a nu al jaren sinds Steve Stevaert kenmerkt, en in de manipulaties van moslimorganisaties zoals BOEH, hun kiespubliek bij uitstek. Het is al opportunisme en narcisme troef, en vooral droevig om zien dat zulke minderwaardige "persoonlijkheden" leiding geven aan een partij met lange traditie.

Het islamsocialisme wordt meer en meer een feit, en de verrottingsstrategie die ervan uitgaat, is een gevaar voor onze democratie. Het pleidooi van Caroline Gennez voor hoofddoektolerantie, toont duidelijk hoe erg het gesteld is met misbakken links.

Caroline Gennez, Al Qaida-neukster "avant la lettre".

DE RAAD VAN SHARIA

2009-09-09T12:55:00.000+02:00

Onze justitie is rot tot op het bot en verspreidt een ondraaglijke stank van ontbinding. Dat is een algemeen bekend en droevig feit, maar daarom niet minder waar. Het advies, gisteren, van de Auditeur van de Raad van State om de neutraliteitseis (het zgn "hoofddoekenverbod") te schorsen, is daar een treffend voorbeeld van.

Het "hoofddoekenverbod" moet geschorst, aldus de Auditeur, omdat het een machtsoverschrijding zou zijn van een gedecentraliseerd bestuur. "Les excuses sont faites pour s'en servir", geldt immers ook in de rechtspraak van de Raad van State.

Het gaat om een advies in kortgeding. Daartoe is noodzakelijk dat de eiser niet alleen schade kan aantonen, maar tevens kan wijzen op een reëel en dringend gevaar op onherstelbare schade, die alleen door een arrest van de Raad van State kan vermeden worden. Men kan speculeren wat dit dringend gevaar kan zijn in deze: dat de moslima's, na het afzetten van hun hoofddoek, vanwege hun afgedwongen godslastering ("shirk") in de hel gaan belanden ? Is dat een "reëel" gevaar ? Dat gehoofddoekte leerlingen leerachterstand oplopen? Wiens verantwoordelijkheid is dat? Van hun ouders toch, of niet ?

Men zou kunnen denken dat de Auditeur door zijn demarche de inrichtende machten wil stimuleren om een algemene regel te treffen inzake de neutraliteitseis, inzake het "hoofddoekenverbod", dwz gecentraliseerd. Daar is zeker een debat over mogelijk, maar dat is een politiek debat, waar de Auditeur zich, vanwege de Scheiding der Machten, niet mee te moeien heeft. Als er iemand is die in deze zijn macht overschrijdt, dan is het wel deze Auditeur van de Raad van State, want met zijn advies stelt hij een politiek feit. En wat opportunisme om niet elke week dezelfde zaak te moeten overdoen, zal niet ver weg zijn.

De verdedigers van de neutraliteitseis worden in de regel geïntimideerd door moslimfundamentalisten. Niet verwonderlijk dat niet weinigen grijpen naar het "systeem paraplu", zich niet uitspreken in persoonlijke naam, en steeds verwijzen naar raden die gezamenlijk zullen beslissen. De Auditeur, neem ik aan, volgt deze houding door in persoonlijke naam een anti-hoofddoek-houding te vermijden. Dit mag een menselijk begrijpelijke lafheid zijn, maar voor een magistraat van de Raad van State, die de rechtsstaat vertegenwoordigt, is zulks volstrekt onaanvaardbaar.

Hoe dan ook, het kwaad is geschied. De Auditeur heeft als "juridisch specialist" in de feiten de kant gekozen van arrogante moslimfundamentalisten, die zijn advies als precedent zullen blijven aanwenden. Het advies van de Auditeur is daarmee historisch, maar dan wel in de aanstootgevende betekenis van het woord. Terwijl dagelijks westerse soldaten sneuvelen in Afghanistan in hun strijd tegen de Taliban, ondermijnt de Auditeur de positie van wie hier in ons land dezelfde strijd voeren. Het advies van de Auditeur is dan ook een smet op de nagedachtenis van alle slachtoffers van moslimfundamentalisme. De auditeur blijkt een vriendje van Al Qaida. Niet voor de eerste keer overigens.

Om al deze redenen, verdient deze Auditeur, zijn advies, en naar alle waarschijnlijkheid na nu vrijdag de Raad van State zelf, alleen ons aller misprijzen.

ANNEMIE TURTELBOOM

2009-08-01T16:09:00.000+02:00

Mannelijke agenten mogen niet langer de identiteit van een vrouw in een boerka controleren. Voortaan is die taak alleen weggelegd voor de weinige vrouwen bij de politie.

Als minister van Binnenlandse Zaken, is Annemie Turtelboom (zie foto ?) daarvoor verantwoordelijk.

[Update: de nota werd ondertussen ingetrokken, en als nooit-bestaande beschouwd. De neutraliteit van de overheid bleef daarmee gevrijwaard, maar het probleem van voorrechten op religieuze basis blijft bestaan binnen een mogelijke hervorming van justitie.]

ONBREEKBARE EENHEID

2009-07-20T10:31:00.000+02:00

Eenheid is een Belgische basiswaarde, maar dat neemt niet weg dat onze "invincible unité" deze dagen zwaar onder druk staat. Verschillende diepgaande breuklijnen dreigen zich te vormen in ons land.

De eerste is uiteraard die door de vervreemdingspolitiek van het flamingante regionale bestuur Peeters-Muyters tot stand komt en die beoogt de gewesten tegen elkaar op te zetten met de transformatie van regio's tot deelstaten als doel. Een tweede breuklijn, die door de flamingante leden van het bestuur Peeters-Muyters systematisch wordt genegeerd, is de daaruit volgende breuklijn midden in de kern van "hun gewest" tussen de met hen sympathiserende flaminganten enerzijds, en de Belgischgezinde en dus anti-flamingante Nederlandstaligen, zoals ik, anderzijds.

Een opmerkelijke en vooral bedroevende vaststelling is dat de Sp.a, die weigert deel te nemen aan de federale regering (of aan federale regeringen "tout court") , er blijkbaar geen problemen mee heeft om op regionaal vlak in coalitie te treden met extreem-rechts. Vervreemding van, en non-participatie met "Vlaanderen in Actie" is daarbij het beste wapen tegen de flamingante pretenties van wat we kunnen beschouwen als een beschamende, regionale anti-democratische bezettingsmacht.

De kiemen van een derde potentiële breuklijn worden gelegd in de schoot van de federale regering zelf. Zo wil men religieuze symbolen toelaten op justitie, leggen politici van een regeringspartij gehoofddoekt de eed af, en oordeelde de Nederlandstalige kamer van de Raad van State met een recent arrest in het nadeel van de lekenstaat. De federale regering beoogt dus klaarblijkelijk het op losse schroeven zetten van de scheiding tussen Kerk en Staat. Religieuze orthodoxen allerlei blijken wapenbroeders geworden in hun strijd tegen de "laïcité", en de door Wouter Beke en andere neo-augustijners ingezette "kruistocht tegen het liberalisme", duurt onverminderd voort.

Wie echter aan het opheffen van de scheiding tussen Kerk, of levensbeschouwing, en Staat begint, opent de spreekwoordelijke "doos van Pandora" en zet "het grote avontuur" in gang, weze het niet een van communautaire, maar van levensbeschouwelijke aard. Zoals ik vroeger al betoogde, ligt de kern van België als natie in de in haar grondwet verankerde liberale lekenstaat.

Onze eerste minister, Herman Van Rompuy, behoort tot een andere levensbeschouwelijke stroming van de samenleving, dan ikzelf. Dat weerhoudt me echter niet om voor de wijze waarop hij naar evenwicht, rust en verzoening streeft in een uiterst moeilijk en ontvlambaar politiek klimaat, alleen bewondering te hebben. Op een bepaalde manier waren de afgelopen zes maanden, wat de federale politiek betreft dan toch, een "verademing". Bij wijze van voorbeeld, de wending die het dossier van de asielzoekers gekregen heeft, was hoognodig en kan alleen humaan genoemd worden.

Ik kan dan ook alleen hopen dat Herman Van Rompuy eveneens de wijsheid zal hebben om de bovenbeschreven doos van Pandora gesloten te laten. Immers, in tegenstelling tot "multicultureel burgerschap", is "actief pluralisme" niet meer dan een eufemisme voor "onverdraagzaamheid en dwang". Men hoede zich ervoor: het gevaar van "actief pluralisme" voor een democratie kan niet overschat worden, want het is geen expressie, maar wel de volledige negatie van godsdienstvrijheid.

Wie België genegen is, koestert de liberale lekenstaat, want zij garandeert ons recht om onszelf te zijn. Laat ons ons daar zeer bewust van zijn, willen we onze eenheid, zoals ons volkslied het aangeeft, ook in de toekomst onbreekbaar houden. Laat ons de liberale lekenstaat veilig stellen en daarop verder bouwend humanistisch eenheidsfederalisme omarmen.

PROTOCOLLAIR BELGIË ?

2008-07-23T11:03:00.000+02:00

Sommige binnen- en buitenlandse waarnemers nemen hun wensen voor werkelijkheid en verkondigen dat er zich bij de huidige crisis een consensus over confederalisme lijkt te vormen.

Niets is minder waar. Zelfs als die bestaat binnen bepaalde politieke kringen, leeft die consensus niet binnen de bevolking. Een confederaal België zal ook nooit mijn België zijn. De reden is eenvoudig: wat alleen in naam bestaat, bestaat niet.

Wat we nodig hebben is een nieuw, modern België, op basis van humanistisch eenheidsfederalisme, en zeker niet een formule die feitelijk separatisme verdoezelt of er een eufemisme voor is.

Mijn afwijzing van confederalisme geldt voor alle confederalismen, ook voor het "confederalisme-light", dat niet meer is dan een koehandel tussen de flamingante en wallingante minderheden van ons land. België als natie dient versterkt tegen flamingantisme en wallingantisme, maar ook, en zeker niet minder, tegen Euro-nationalisme. Wij kunnen ons best kordaat verzetten tegen alle Europese bruistabletagenda's, en tegen elk streven dat van België een "mini-Europa" wil maken. Het is immers zonneklaar dat ook het confederalisme-light, het "België mini-Europa", voortkomt uit een verwerpelijke communitaristische logica.

België moet dus zeker niet "protocollair" worden, net zo min als het koningshuis. Mijn afwijzing van een protocollaire invulling van de monarchie, is gemotiveerd door een onderschrijven van een evenwichtige democratische rechtstaat. Sterker, mijn afwijzing van een protocollaire monarchie is geïnspireerd door mijn respect voor een republikeinse democratische rechtstaat.

Laat me dit toelichten.

In elke republiek die meer is dan een bananenrepubliek bestaat er een evenwicht tussen de macht van de president en die van de eerste minister. President en eerste minister kunnen zelfs tot strijdige en conflicterende fracties behoren. In sommige landen is de president het belangrijkst, zoals in Frankrijk en de Verenigde Staten, in sommige landen staat de eerste minister vooraan, zoals in Duitsland en Italië. In al deze gevallen controleren regering en president elkaar, zodat het uitoefenen van totalitaire almacht vermeden wordt.

Een actieve politieke rol, zoals die van de presidenten van Frankrijk en de USA, is niet geschikt voor een parlementaire monarchie, de rol van controlerende gezagsfiguur wel. Anders gezegd: zo lang België een monarchie is, moet de koning zijn politieke rol daadwerkelijk kunnen spelen. Een protocollaire invulling van de monarchie staat gelijk aan het bestuurlijk niveau van een banenenrepubliek onder bewind van de eerste minister. Een protocollaire koning impliceert een totalitaire eerste minister. En die toestand is niet verenigbaar met de principes van een democratische rechtstaat.

Op dezelfde manier betekent een "protocollair België", ook als "mini-Europa", een totalitaire invulling van de gewesten, die gebukt zullen gaan onder de dictatuur van het gemeenschapsdenken, van het communitarisme.

Garanties dat men bereid is te werken aan een confederale staatshervorming, zijn dan ook volledig uit de boze, ongeacht de manier waarop men dit confederalisme invult. Op het ogenblik dat België confederaal, dwz "protocollair", wordt, krijgen flaminganten en wallinganten een nieuw vaderland, en worden de Belgen, dwz minstens 70% van de bevolking, apatride: zij hebben dan een "protocollaire identiteitskaart".

Confederalisme deugt niet, het is een expressie van al dan niet politiek correct fascisme, van verstikkend gemeenschaps- of volkerendenken.

Gemeenschappen noch volkeren bestaan, het zijn puur imaginaire en werkelijkheidsloze entiteiten. Wie een staatsstructuur daarop baseert, zit grondig mis. Elke moderne samenleving is multicultureel, multi-nationaal en multi-etnisch, en heeft een legaal democratische omkadering nodig.

Bij ons heet die democratische omkadering van de individuele leden van de samenleving "België", niet "Vlaanderen, noch "Wallonië" of "Wallo-brux". Dat kader vernieuwen, herinvullen of "hervormen", is niet hetzelfde als het vernietigen.

DE BELGISCHE REVOLUTIE TEGEN EUROPA

2008-07-20T15:18:00.001+02:00

14 juli 1789, het begin van de Franse revolutie, het einde van het aristocratisch absolutisme in Frankrijk. Het begin van de democratisering van Europa onder de leuze "liberté, égalité, fraternité" , het begin van de mensenrechten, maar ook van de uniformiserende "langue nationale" die de verscheidene "patois" moest verdringen. Het einde van het dan 1500 jaar oude "Heilige Roomse Rijk" dat door Napoleon naar de geschiedenisboeken werd verwezen.

Heel aristocratisch Europa van de Noordzee tot het Oeralgebergte verklaarde Frankrijk de oorlog ten einde de monarchie te kunnen herstellen. Het werd een oorlog van één tegen allen, of beter, allen tegen één, waardoor de Franse overheid paradoxaal genoeg ten dele een dwangregime hanteerde om de cultuur van de vrijheid ingang te doen vinden. De algemene dienstplicht en de gedwongen secularisering waren er één voorbeeld van, het opleggen in de scholen en in de administraties van "le français, langue de la liberté" eveneens.

Na de slag van Waterloo in 1815 had de Oostenrijker Klemens von Metternich maar één doel: de restauratie van het Heilige Roomse Rijk en van de monarchieën in Europa. Hij hertekende Europa als fundering van een "Heilige Alliantie" van de internationale aristocratie tegen mogelijke verdere democratisering van Europa, tegen het liberalisme.

Maar het mocht niet baten. 1830 en 1848 werden ware internationale revolutiejaren, met de Marseillaise als universeel verzetslied tegen de tyrannie van het absolutisme. In Frankrijk tegen de ultra-reactionaire Charles X, in heel Europa tegen de Heilige Alliantie. Tijdens die democratiserende en liberale revolutiejaren tegen het Europa van Metternich werd ook het huidige België geboren. De aanstelling van de despoot Willem I als staatshoofd van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden was immers niets meer dan een onderdeel van zijn reactionaire Europese constructies.

Een liberale democratische republiek in het centrum van Europa, het was voor Metternich en de zijnen onverteerbaar. Nog voor het erkend werd, heeft België veel tegenstanders en vijanden gehad. Sommigen wilden de Belgische revolutie fnuiken door België op te doeken, dwz door het te verdelen tussen de Europese grootmachten. Frankrijk zelf werd pas in 1870 een republiek. Het compromis onder impuls van het reactionaire Europa werd een parlementaire monarchie. Nadat bleek dat de keuze voor de zoon van Willem I onrealistisch was, stemde Leopold van Saksen-Coburg-Gotha, die eerder de troon van Griekenland weigerde, toe om koning van België te worden. Willem II zou later wel Nederland democratiseren, meer dan tien jaar na de Belgische onafhankelijkheid, en mede uit vrees voor de revolutiegolf van 1848.

Ten gevolge van deze compromissen werd na de onafhankelijkheid de liberale democratie van België intern met twee vijandig gezinde stromingen geconfronteerd: het ultramontanisme van het koningshuis en van de hogere adel, en het ultramontanisme van de "volkse dorpspastoors". Liberale katholieken werden opzij geschoven, een proces dat nog versnelde nadat pausen de democratie verketterden in opeenvolgende encyclieken en bovendien zichzelf onfeilbaar verklaarden.

Toen de politieke strijd tussen de katholieke en de liberale zuil door de invoering van het algemeen stemrecht kantelde in het voordeel van de Katholieke Partij, die meer stemmen haalde in het Noorden van het land, ontstond de Waalse beweging van Jules Destrée. Met de Franse taal nogmaals in de rol van de "langue de la liberté".

In welke mate de eerste vorsten van België koele minnaars van de democratie waren, blijkt bij voorbeeld uit de wereldberoemde rede "We shall fight on the beaches" van Winston Churchill op 4 juni 1940, na de terugtrekking langs Duinkerke en voor het begin van de slag om Engeland. Enkele citaten van een Churchill, die blijkbaar op dat ogenblik Leopold III rauw lustte:

"… the British and French Armies who had entered Belgium at the appeal of the Belgian King;
(…)
But another blow which might well have proved final was yet to fall upon us. The King of the Belgians had called upon us to come to his aid. Had not this Ruler and his Government severed themselves from the Allies, who rescued their country from extinction in the late war, and had they not sought refuge in what was proved to be a fatal neutrality, the French and British Armies might well at the outset have saved not only Belgium but perhaps even Poland. Yet at the last moment, when Belgium was already invaded, King Leopold called upon us to come to his aid, and even at the last moment we came. He and his brave, efficient Army, nearly half a million strong, guarded our left flank and thus kept open our only line of retreat to the sea. Suddenly, without prior consultation, with the least possible notice, without the advice of his Ministers and upon his own personal act, he sent a plenipotentiary to the German Command, surrendered his Army, and exposed our whole flank and means of retreat."

De geschiedenis is bekend. De halfslachtige houding van Leopold III tegenover de democratie, en dus ook tegenover het fascisme, leidde tot de koningskwestie van 1950 en bracht de Belgische democratie op de rand van de afgrond.

Met het aftreden van Leopold III kwam er ook een einde aan de dubbelzinnige houding van de Belgische monarchie ten aanzien van de liberale democratie. Het Belgische koningshuis ontpopte zich tot een monarchie die de parlementaire democratie welgezind is en vervult de rol van vertrouwenspersonen en van waardige gezagsdragers achter de schermen, zoals ook de presidenten van Duitsland en Italië dat doen, een rol die in die mate de appreciatie van ieder burger verdient.

De anti-Belgische vijandigheid van de "dorpspastoors" gaat terug tot de periode van de Franse revolutie zelf. Toen riepen ze "Voor outer en heerd !" tegen de goddeloze "sansculotten". Tijdens het despotisch regime van Willem I legden sommigen zich toe op de verspreiding van een Algemeen Nederlands of Vlaams, als katholieke volkstaal tegen het Frans, de taal van de republikeinse revolutie. Na de Belgische onafhankelijkheid ontstond zo een stroming van ultra-orthodoxe Vlaamse katholieken die de Vlaamse volksaard willen beschermen tegen Franstalig liberaal verderf. In deze kringen gedijen de volbloedfascisten, toen, en nu nog steeds. Vroeger heetten ze Guido Gezelle, Hendrik Elias, Cyriel Verschaeve of August Borms, vandaag heten ze Wouter Beke, Eric van Rompuy of Kris Peeters. En ook nu worden ze onder meer gedreven door een radicale orthodoxie en door de anti-seculiere agenda van het Vaticaan, zoals die zich anno 2008 vertaalt in de Nieuwe Evangelisering van Joseph Ratzinger. Zij eisen bij wijze van staatsgreep confederalisme of separatisme, en zo, voor de tweede keer, na 58 jaar, staat België op de rand van de afgrond.

Net zoals de Belgische revolutie van 1830 niet alleen een opstand was tegen het despotisch bewind van Willem I, maar vooral tegen de Europese restauratiepolitiek van Klemens von Metternich, zo is het eveneens belangrijk te beseffen dat het bekrompen communitarisme diepe Europese wortels heeft. We hoeven maar te denken aan het Euro-nationalisme van Nicolas Sarkozy, afkomstig uit kleine Hongaars-Oostenrijkse adel en etend uit de hand van de paus.

Wanneer we vaststellen dat communitarisme en bijhorend "identiteitsbesef" actief worden gepromoot als "Europa der Volkeren" door de voortrekkers van een politiek verenigd Europa, wanneer we merken dat de Europese verantwoordelijken Europa langzaam maar zeker doen afglijden naar een verstikkende dwangmaatschappij volgens het design van de reactionaire Pan-Europese beweging, wanneer we merken dat het Vaticaan de katholieke theologie in een Europese grondwet wil en de facto een zoveelste restauratie van het Heilige Roomse Rijk nastreeft, en daarvoor nog gehoor krijgt ook, dan hoeft het niet te verbazen dat we in België anti-seculiere Vlaams-vlaamse oprispingen beleven.

Burgerrechten en volkerenrechten zijn strijdig met elkaar: de eerste zijn reëel, de tweede gevaarlijke luchtspiegelingen. Een volk is immers geen individu, geen mens, het kan zich niet uitspreken, want het heeft noch mond, noch stembanden. Communitarisme en personalisme, die verkondigen dat een volk een lichaam heeft en kan huwen en scheiden alsof het natuurlijke individuen betrof, zijn bedrog en vormen van "politiek correct" fascisme. Mensenrechten zijn individuele rechten.

Het boven genoemde bekrompen gemeenschapsdenken is overal in Europa aanwezig, de belegering van de lekenstaat is volop aan de gang, Europa wordt met de dag meer totalitair en verstikkend.

Daarom is een nieuwe liberale anti-Europese burgerrechtenbeweging nodig, net als in 1830 en in 1848: anti-flamingant zijn, betekent zich kanten tegen elke vorm van communitarisme, tegen een politiek verenigd Europa, tegen een politiek van een eengemaakt "Europa der Volkeren".

Anti-flamingant zijn, betekent ijveren voor burgerrechten. Voor menselijk welzijn, dat onmogelijk is zonder een redelijke individuele zelfbeschikking. Laat dat de essentie zijn van de strijd van 25 augustus 1830 tot 21 juli 1831, de essentie van België als natie, het onderwerp van onze nationale feestdag. Alleen kunnen we ons er best aan herinneren dat er geen "langue de la liberté" bestaat. Vrijheid kan in alle talen uitgedrukt worden. In alle talen van de wereld.

VLAANDEREN FASCISTENLAND: HOE LANG?

2008-07-09T16:35:00.000+02:00

Nu we boven de taalgrens definitief beland zijn in Vlaanderen fascistenland onder het bestuur van een soort "politiek correcte junta" met aan het hoofd Kris Peeters, kunnen we ons afvragen wat de omvang van die betreurenswaardige periode in de geschiedenis van ons land zal zijn.

Enkele vergelijkingen met voormalige buitenlandse junta's kunnen daarbij helpen. Het bewind van Generaal Franco in Spanje duurde van 1939 tot 1975. De Argentijnse junta van 1944 tot 1990, de Chileense junta van Generaal Pinochet van 1975 tot eveneens 1990. In Griekenland duurde het kolonelsregime "slechts" van 1965 tot 1975, maar Mussolini hield stand van 1922 tot 1944.

Vraag is dus hoe lang het "politiek correct"- en taalfascisme van de Vlaamse Regering ons land zal vergiftigen.

Zoals in elke junta komen ook in de Vlaamse junta van Kris Peeters de burgerrechten onder druk. "Muilkorven" is een ordewoord van flaminganten ten overstaan van alles en iedereen die een "onvlaamse" mening verkondigt. En dus worden internetverkeer geblokkeerd, krantencommentaren uitgezuiverd, theatervoorstellingen verboden en tegenstanders geïntimideerd.

Andere flamingante ordewoorden zijn uiteraard lieftalligheden als "aanpassen of opkrassen", het weigeren van woonrechten, kliklijnen, kinderen weigeren op speelpleinen, boetes voor wie niet "inburgert", enz.

Velen zijn benieuwd naar wat de communautaire deadline van 15 juli 2008 zal brengen. Maar die is al achterhaald door de feiten, het doet er niet meer toe. De stap van een democratisch federaal gewest naar een fascistische deelstaat-junta, heeft de Vlaamse Regering in de loop van dit jaar 2008 immers definitief en objectief gezet.

Vlaanderen fascistenland is realiteit. Vraag is voor hoe lang: "Vlaanderen fascistenland 2008-?" De toekomst zal het leren, de toekomstige geschiedenisboeken, die zullen het onthullen.

7 JUNI 2009: DE POKKEN, DE PEST OF DE CHOLERA

2008-06-26T11:56:00.000+02:00

"Vlaanderen fascistenland" is niet langer een beeldspraak om de verrechtsing en de communautaire hysterie van het Vlaams Gewest te omschrijven, maar bittere ernst. Spanje had Franco, Chili Pinochet, de Grieken hadden de kolonels en wij hebben de flaminganten en Kris Peeters.

Vlaamse politici, ongeacht partij of bestuursniveau, zijn in de regel flamingant krapuul. Bijgevolg hebt u bij de komende gewestelijke verkiezingen wat betreft partijen en kandidaten de keuze tussen uitschot, uitschot, en, … uitschot. Als er al onderscheid bestaat tussen de verschillende Vlaamse partijen, gaat het om irrelevante details.

Taalfascisten zijn er ondertussen genoeg: van Eric Van Rompuy tot Hans Bonte, van Frank Vandenbroucke over Marino Keulen tot Geert Bourgeois en Bart De Wever. Allemaal mensen die alleen met "smeerlap" kunnen aangesproken worden. Binnen de Vlaamse politiek bestaan er in dit verband alleen zwijgende en betekenisloze uitzonderingen.

Verkiezingen in Vlaanderen-fascistenland kunnen dan ook worden samengevat in deze vraag: "Welk flamingant krapuul verkiest u om in het flamingantenkot (het "Vlaams parlement") te zetelen?"

De Vlaamse politiek is rot tot op het bot, vergiftigd door flamingantisme, niet in het minst door contaminatie met de resten van de voormalige VU. Er bestaat in deze flamingantendictatuur geen cordon sanitaire tegen extreem-rechts, zoals men wel eens beweert, maar wel een cordon solidaire tegen "de Walen". De tegenstelling tussen "linkse" en "rechtse" flaminganten is fake, dwz de Vlaamse politiek heeft maar één kenmerk: flamingantisme.

Anders gezegd: de Vlaamse politiek is ten gronde ontspoord. De volledige Vlaamse politieke klasse deugt niet en moet vervangen worden door deftige mensen.

De zogeheten "linkse" Vlaamse partijen zijn de facto theocratisch-gemaskeerd-rechtse groepen die zich tot doel hebben gesteld de lekenstaat te ondergraven. Sp.a zijn gelijke kansen-maften, Vl.Pro flamingante wierdo’s en Groen! extreem-linkse tribalisten.

Aan de rechtse zijde is Vlaams Belang een partij van flamingante racisten, LDD van donkerblauwzwarte extremisten, N-VA van krapuleuze taalfundamentalisten, Open-VLD van flamingante egoïsten, en CD&V van flamingante katholiek-orthodox radicalen.

Als extreem-rechtse partij belichaamt CD&V het kwaad bij uitstek in de geschiedenis, die partij is van alle politieke kwaden het grootste kwaad. CD&V is rechtser dan het VB en betekent een gevaar voor de samenleving. Kortom "CD&V is een krapuulpartij", in Vilvoorde bij voorbeeld weet daar alles van. Het CD&V-partijbureau is bovendien een occult gezelschap van orthodox- katholieke extremistische freaks.

De volgende gewestelijke verkiezingen worden waardeloze verkiezingen, wegens een door flamingante vergiftiging totaal verknoeide politiek.

Wijs de Vlaamse politieke klasse af, niet één Vlaams politicus is uw stem waard. De toekomst is aan de burgers.

In 2009: stem blanco

WAALSE DE WEVERS

2008-06-24T17:09:00.000+02:00

Na PS-politicus Philippe Moureaux pleit binnen de MR ook "ene" Denis Ducarme voor een confederaal België.

Laat één ding duidelijk zijn: een confederaal België zal nooit mijn België zijn. En de smeerlappen die het promoten en/of realiseren, wallingant of flamingant, nooit mijn landgenoten.

Confederalisme, de ideologie van het communitarisme (zeg maar politiek correct fascisme), om het even in welke vorm en in alle gradaties van light naar extreem, stinkt, ook als het uit de mond van Waalse politici komt.

Flamingant krapuul of walligant krapuul, uitschot zijn deze "mensen" zonder twijfel.

Eén JAAR LATER

2008-06-08T17:31:00.001+02:00

Op sommige fora en andere media vraagt men wat de conclusie is na één jaar politiek-communautaire crisis in België.

Die vraag is niet moeilijk, en erg kort te beantwoorden: dat Vlaanderen een verkrampte regio is waar de minderheid van "politiek-correcte" fascisten het voor het zeggen heeft; dat alle flaminganten krapuul zijn, alle Vlaamse politici flamingant en "van hen allen" CD&V het kwaadaardigst. Kortom: Vlaanderen is objectief gezien een extreem-rechtse flamingantendictatuur. Dat is de passende samenvatting van de politieke feiten.

De conclusies die uit die vaststellingen volgen, kunnen wel verschillen ten noorden of ten zuiden van de taalgrens. Om zich van het flamingant uitschot te ontdoen, begint meer en meer in Franstalige middens de idee van een "Nouvelle Belgique" ingang te vinden. Hoe sneller de flaminganten hun republiek beginnen, hoe beter, klinkt het daar, men is er, zeer te begrijpen, de onophoudelijke flamingante chantage en arrogantie kotsbeu.

In Nederlanstalig België, in "Vlaanderen", ligt dat anders, aangezien wij van de flaminganten niet verlost worden door het in leven roepen van dit "Nouvelle Belgique", integendeel. Het antwoord ten noorden van de taalgrens ligt dan ook bij vervreemding van en oppositie tegen de Vlaamse Regering, tegen de flamingantendictatuur.

Marianne Thyssen kon het niet laten op de gezinsdag van CD&V diens gebruikelijke chantagerethoriek uit de kast te halen. Zij mag daarmee dan al applaus oogsten bij de flamingante debielen en ander uitschot die haar omringen, maar wat mij betreft, als Nederlandstalige Belg, als Vlaming, verdient ze alleen dit:

KISS MY ASS

en de "CD&V-copernicaanse revolutie" alias "de staatshervorming" mag ze steken op een plaatske waar de zon niet schijnt, kortom, Marianne:

"DE MORGEN" GEBLOKKEERD

2008-05-23T14:01:00.000+02:00

De driestheid van het flamingant krapuul ter bestrijding van het slecht imago van Vlaanderen, zowel internationaal als in België, neemt dag na dag toe. Nutteloos gespartel in het wijwatervat, want, zoals ik in de vorige post reeds schreef, dat Vlaanderen een verkrampte regio is waar de minderheid van politiek-correcte fascisten het voor het zeggen heeft, is een uitgemaakte zaak.

Dat ook Vlamingen, dwz Nederlandstalige Belgen, die mening delen, mag niet gezegd worden. Zo vermaande Kris Peeters vandaag nog "de Franstaligen" in verband met het bekladden van Vlaanderen. Slecht voor België, vindt Kris Peeters. Of het flamingant beschimpen van "de Franstaligen" dan wél goed is voor België, is blijkbaar een ander probleem.

De flamingante blauwvoetpassie begint stilaan buiten zijn oevers te treden. Socialisten zijn Vlaams-nationalist geworden, Vlaams-nationalisten, het Vlaams Belang inbegrepen, staan te springen om zich echt ende waarlijk sociaal voor te doen. Die combinatie van "sociale" bevlogenheid met nationalisme is niet nieuw in de geschiedenis. En ook nu gaat ze samen met het verkondigen van grote complotten.

Het internationaal slecht imago van Vlaanderen beantwoordt immers aan geen realiteit, volgens Kris Peeters e.a. flaminganten tenminste, maar is het resultaat van één groot anti-Vlaams complot van de internationale francofonie, waartoe zelfs de International Herald Tribune behoort.

En aldus is de flamingante massahysterie, de Vlaamse Pest, compleet.

Dit is een kort bericht, ik had het op een "krantencommentaar on-line" kunnen posten, bij het item vandaag over de fratsen van Kris Peeters. Maar dat is onmogelijk, want wie echt kritiek heeft op het flamingantisme van de Vlaamse Regering, krijgt dit als antwoord bij het Vlaams-commercieel gazetteke "De Morgen": "Uw account is geblokkeerd" .

En daarmee blijkt ook de "Vlaams-progressieve" krant "De Morgen" een onvervalste waterdrager voor de flamingante Vlaamse Regering. Waarvan akte, uiteraard.

Censuur en massahysterie, twee basisbestanddelen van dit flamingant politiek-correct fascisme. En voor hoe lang zal het nog "politiek-correct" blijven? "De Morgen" is alvast op de "goede" weg.

HEEL VLAANDEREN

2008-05-19T09:36:00.001+02:00

Nog niet zolang geleden lieten de Verenigde Naties zich kritisch uit over de wooncode van Marino Keulen. De Raad van Europa vindt de niet-benoeming van drie verkozen burgemeesters een onevenredige straf voor een vermeend misdrijf (twee meppen in één zin). De Europese Commissie bekritiseert de gemeente Zaventem die taaleisen stelt aan de verkoop van bouwgrond. De International Herald Tribune beschouwt Vlaanderen als typevoorbeeld van een nationalistisch geïnspireerd politiek-correct fascisme. De internationale pers spreekt over een fascistisch Vlaanderen met etnische zuiveringen en stammentwisten, over een verkrampte regio, en: zij stelt dat in de eerste plaats de Vlaamse politici het land verzieken en de bevolking slachtofferen.

Zo veel stoute woordjes over hun geliefde Vlaanderen waar de blauwvoet vliegt, dat kon het flamingant krapuul niet onopgemerkt laten voorbijgaan.

Kris Peeters wist onmiddellijk te melden dat hij het rapport van de Raad van Europa waardeloos vond. Marino Keulen was "verbolgen". Samen zullen ze een brief schrijven om verduidelijking. Geert Bourgeois kwam met plannen voor een heuse flamingante propagandamachine (of beter: voor de uitbreiding van de reeds bestaande) om het imago van Vlaanderen bij te sturen. Guy Tegenbos in de flamingante krant "De Standaard" noemde de Raad van Europa "belachelijk". En de VVSG schrijft het Europese Congres van Regionale Overheden aan. Vandaag opnieuw ontkent Geert Bourgeois in het Vlaams-commercieel gazetteke "De Morgen" het bestaan van een slecht imago van Vlaanderen, en verwijt "sommige media" daarover een indruk te machineren. En eveneens vandaag bevestigt Karel De Gucht nogmaals in het Nieuwsblad dat voor hem de rand "Vlaams moet blijven" en dat er "geen morzel Vlaamse grond kan worden opgegeven".

Deze soevereinistische reacties in Vlaamse politiek en media zijn op maat van het Vlaams Belang. Dat ziet immers een onafhankelijk Vlaanderen alleen punt per punt samenwerken in een context van internationale organisaties, in de mate dat "de Vlaming" zulks wenst.

Alsof er aan voorbeelden van "de flamingantendictatuur" een tekort zou zijn. De wooncode, de bouwgronden, de burgemeesters, de speelpleinen, en ook de sportclubs, de etalages, de marktborden, de bewegwijzering, de inburgeringscursussen, de taalwet die niet weet of een computerprogramma een werkgever of een werknemer is (!), ministers die alleen in het Nederlands een interview willen geven, de anti-Belgische zuiveringen in de Vlaamse partijbesturen, het vandalisme en de "ludieke" pesterijen van de flamingante activisten. Wanneer Hendrik Vos van de RUG op kousenvoeten en zeer voorzichtig wil aangeven toch maar wat zelfkritischer te zijn, krijgt hij van VRT-journalist Ivan De Vadder onmiddellijk te horen: "Dat zal u niet in dank worden afgenomen !" .

De repliek van flaminganten op kritiek is steeds dezelfde: ofwel "kent men er niets van", ofwel is men franskiljon of "gestoord". "Te veel in de zon gezeten, zeker ?", zegt Kris Peeters. En niet te vergeten de als maar weerkerende chantagepogingen: "Als we tegengewerkt worden, zullen we radicaliseren !", waardoor flaminganten aangeven dat met hen volkomen niets aan te vangen is, waardoor bewezen wordt dat flamingantisme in de eerste plaats bestreden moet worden.

Vooral de reacties op het hoger vermelde artikel in de IHT (en NYT) "Belgium teeters on a linguistic edge. As French-speakers spread north in Belgium, Flemish hear a threat" van Steven Erlanger, waren naast de kwestie, omdat niet één hem correct citeerde. De waarneming van Steven Erlanger is:

"This combination of national pride, rightist politics, language purity and racially tinged opposition to big-city mores and immigration is a classic formula these days in modern Europe, a kind of nonviolent fascism."

"Politiek-correct-fascisme" is een betere term, want met geweldloosheid heeft flamingantisme niets te zien. Het citaat verwijst naar "modern Europe". De Vlaamse regio is dus een voorbeeld van een meer algemeen Europees probleem, maar zo gaat Steven Erlanger verder, in Vlaanderen is het erger, en komen er nog bezwarende elementen bij: over de hypocrisie van de Liedekerkenaars (Of course, Mertens said, smiling, "one can understand 'disturb' in different ways." ) kan hij zijn afkeer nauwelijks verbergen.

Het flamingant krapuul mag spartelen als de duivel in een wijwatervat, het feit dat Vlaanderen een flamingantendictatuur is, een "Iran aan de Noordzee", een door flamingantisme en taalfundamentalisme verziekte en verkrampte regio, is een uitgemaakte zaak.

Vlaanderen is een verkrampte regio, en heeft dus een "healing" nodig, ontspanning en herstel. Dit "helen van Vlaanderen" kan beginnen bij het bijsturen van de vervormde denkpatronen die onze samenleving verzieken. In de cognitieve therapie onderscheidt men 10 van zulke vervormde denkpatronen. Ze zijn alle probleemloos en duidelijk van toepassing op de flamingante ideologie en mentaliteit.

Alles of niets denken: als er geen vergaande staatshervorming komt, gaat de Vlaming plat op de buik; voor flaminganten is elk communautair compromis verraad of "nooit genoeg" ;

Oververalgemening: stereotyperingen, "de Vlamingen" , "de Franstaligen"; over de eisen van "de Vlamingen" spreken, waar het alleen flaminganten-eisen betreft;

Blindstaren: de winkelier op de hoek spreekt Frans in zijn zaak (Stel je voor !);

Het positieve ontkennen: België kan niets positiefs voortbrengen, al wat misgaat is "Belgisch", wat goed gaat is "Vlaams";

Gedachten- en glazenbol-lezen: de Franstaligen willen Vlaanderen inpalmen; België zal oplossen; er zal ooit zeker een onafhankelijk Vlaanderen komen; België loopt op zijn laatste benen;

Overdrijven van deelkenmerken ("buiten proportie" blazen; katastrofiseren): Vlaanderen wordt bedreigd door islamisering, door verfransing, door geldverspillende linkiewinkies, door transferts naar Wallonië;

Louter emotie-argumenteren: de eeuwenoude strijd van "Het Vlaamse Volk", de Franstalige officiers in de WOI; vendelzwaaien op de IJzer-wake-vaarten.

Strakke regels: de taalwetgeving, plat legalisme ipv democratische cultuur

Etiketteren: franskiljons, volksverraders, incivieken, zelfs geen varkens want die schijten niet waar ze eten …

Personaliseren: "Vlaanderen" zit in een verkeerd huwelijk; "Vlaanderen" wil meer bevoegdheden; "Vlaanderen wil op zijn eigen benen staan".

Wat opvalt is de steeds weerkerende verkeerde-oorzaak-attributie, het steeds weer leggen van de schuld bij "de anderen", bij de "onvlaamsen" en zo nodig bij de "ontaarde Vlamingen".

Niet alleen negatief ingestelde activisten delen België op in "Vlamingen" versus "Walen", ook wie schijnbaar op verbetering aanstuurt ontsnapt niet aan het communitaristisch discours. Nochtans zit daar de voornaamste denkfout, namelijk dat flaminganten denken in gemeenschappen en niet in mensen. Dat vervormd denkpatroon, het volkerendenken, is één van de belangrijkste oorzaken van de huidige crisis. Europese verantwoordelijken hebben dan wel terechte kritiek op de wantoestanden in de Vlaamse politiek, maar de Europese Unie zelf moedigt volkerendenken en communitarisme aan. Daarin zit enige contradictie.

Oogst Europa de communitaristische storm die het zelf gezaaid heeft?

De irrationaliteit van het flamingante narratief komt ook duidelijk naar voor bij een logische analyse op drogredenen van politieke commentaren van flamingante politici.

Bart De Wever bezondigt zich herhaaldelijk aan het vergiftigen van de bron en ad hominems allerhande. Bart Somers is de kampioen van het valse dilemma. De Warande stapelt cirkelredeneringen op. Wouter Beke speelt in op de dubbele betekenis van eenzelfde woord. Geert Bourgeois zeurt over stijl omdat hij niets over inhoud te zeggen heeft. Karel De Gucht en Patricia Ceyssens denken dat zij redelijk zijn omdat zij net-iets-minder-extremistische posities innemen of "het gemiddelde maken". Voor N-VA is wie op haar kritiek heeft geen echte Vlaming. Jo Vandeurzen legt complete nonsens-verbanden. Flaminganten in de rand zitten op een hellend vlak of trachten zich goed te praten door te verwijzen naar gelijkaardige fouten van anderen. Het ridiculiseren, demoniseren, intimideren, bedreigen van "de vijand" enerzijds en anderzijds het minimaliseren of ontkennen van eigen kwaad, het zijn slechts enkele "technieken" uit de lange rij flauwe-kul-door-drogredenen die de essentie uitmaken van het flamingant discours.

Het uitzuiveren van het Vlaams politiek discours op logische fouten is een democratische plicht, want irrationalisme vernietigt de democratische besluitvorming.

Een derde manier waarbij men de door flamingant gif veroorzaakte verkramping kan vaststellen, is de droevige algemene gezondheidstoestand van de Vlaamse bevolking. Vlaanderen mag dan officieel bij de "rijkste" regio's behoren, de geestelijke armoede is er sterk veralgemeend en ze is algemeen één van de ongezondste om in te leven. Die toestand wordt verdoezeld door een uitgebreide medische industrie, maar de feiten spreken boekdelen. De verklaring ligt in de link tussen flamingantisme en de ideologie van "de hardwerkende Vlaming", waarbij elke beslissing wordt afgemeten aan het criterium "goed/slecht voor economie en voor jobs": Vlaanderen is misantroop.

Vlaanderen is een regio van zelfmoorden, kankers, echtscheidingen, abortussen, depressies, verkeersongelukken, huiselijk geweld, straatgeweld, dierenmishandeling, racisme, discriminatie, natuurvernietiging, woekerend beton, en bergen zwerfvuil aan het Noordzeestrand. De ontreddering van de dolgedraaide burgers is schrijnend. Maar porno, roken en vloeken zijn verboden in "Proper Vlaanderen", want "slecht voor economie en voor jobs".

De Vlaamse regio heeft creatieve voorstellen nodig om reële samenlevingsproblemen op te lossen en geen obsessies met utopische ambitie om imaginaire onrechtvaardigheden te bestrijden.

"Heel Vlaanderen" mag de verkiezingsslogan voor 2009 worden, maar niet in de betekenis van "Groot Vlaanderen", maar in de betekenis van "Laat ons Vlaanderen helen" , laat ons een duurzaam genezingsproces op gang brengen dat een einde maakt aan de wantoestanden veroorzaakt door het flamingant vergif, laat ons een einde maken aan de massahysterie van de Vlaamse Pest.

Hoe dan? Geef aan elke flamingant een spiegel, en weerhoudt hem ervan die kapot te gooien omdat het beeld hem niet bevalt. Om zo de fake achterwege te laten en te komen tot zelfbezinning over wat waarlijk menselijke behoeften zijn.

Als de kritiek van de Raad van Europa en andere internationale instellingen of media daartoe een aanzet geven, is het bezoek van de drie afgevaardigden zeker zinvol geweest.

WOUTER en MARIANNE

2008-05-15T11:27:00.000+02:00

Alle flaminganten zijn krapuul, en alle Vlaamse politici zijn flamingant. "Van hen allen" is CD&V het kwaadaardigst. Dat is een korte maar objectieve beschrijving van huidige flamingantendictatuur in ons land. Natuurlijk zijn er op die regel uitzonderingen, maar alleen van enkele invloedlozen die spreekwoordelijk de regel bevestigen. Dwz: niet het Vlaams Belang, maar wel CD&V belichaamt bij uitstek de politieke kwaadaardigheid in ons land, een keuze voor CD&V is een keuze, niet voor het kleinste, maar voor het grootste kwaad. Kortom: CD&V is een partij van verderf.

Met een zekere regelmaat werkt CD&V zich in de actualiteit als partij van verregaande betutteling en indringende schending van de privacy van burgers en gezinnen. Wat is meer concreet de huidige inhoudelijke invulling van deze "nieuwe" extreem-rechtse partij? Geen onbelangrijke vraag nu CD&V van voorzitter wisselt: vandaag geeft Wouter Beke zijn "macht" door aan Marianne Thyssen. "Wouter en Marianne", het moet niet altijd "Suske en Wiske" zijn.

Wie of wat is "CD&V"? Zoals verder zal blijken: een "occult" genootschap dat de herkerstening van de samenleving beoogt, perfect in lijn met de "Radicale Orthodoxie" en de "Nieuwe Evangelisering". Zo wist toekomstig CD&V-voorzitter Marianne Thyssen te melden dat ze een oproep kreeg uit haar beminde partij: "Marianne, we hebben je nodig…!" Maar wie zijn die "we"? CD&V is de partij van de geheimhouding. Haar partijtop wordt overal vermeld maar nergens vernoemd, dwz wie op de CD&V-site zoekt wie de partij stuurt en aan de koordjes van de CD&V-voorzitter trekt, zal snel merken dat dit verloren moeite is. Daarin is CD&V uniek: alle andere partijen vermelden hun partijbestuur netjes transparant op hun site.

Deze geheimdoenerij van CD&V is geen toeval. Men hoeft maar een blik te werpen op de teksten van de KUL-politiek-architect Wouter Beke, om te begrijpen wie aan de bron ligt van al dit kwaad. Wouter Beke stelde een aantal "spelregels" op voor zulk een catch-all-partij:

"Een derde regel - die hieruit voortvloeit - is dat de belangrijke standpuntbepaling tot stand komt door een beperkte elite op topbijeenkomsten met de verantwoordelijken van de verschillende deelgroepen. Tijdens deze, meestal geheime, bijeenkomsten worden de belangrijke meningsverschillen en de onderlinge strijdpunten tegenover elkaar afgewogen. "(Wouter Beke)

De ideologie van Wouter Beke is een vorm van politiek-neo-augustinisme, een vorm van katholieke orthodoxie die op dit ogenblik trendy is bij ultra-conservatieve katholieken. Het augustinisme is ondertussen 1600 jaar oud.

Augustinus was een fanatiek "kettervervolger", toch in het tweede deel van zijn leven tenminste, en lag aan de basis van een groot deel van de katholieke doctrine. Oorspronkelijk was hij een Romeins academicus, afkomstig uit Noord-Afrika. Hij leidde een vrolijk en liederlijk leven en was smoorverliefd op zijn vriendin, een concubine van lagere stand, die hem een zoon schonk. Het kind stierf echter op achtjarige leeftijd. Augustinus' relatie was wel wettelijk erkend, maar slechts als een soort tweede-klas huwelijk. Dit was tegen de zin van zijn katholieke moeder die voor haar zoon een eerste-klas huwelijk wenste, en hem dwong te scheiden, een scheiding die ernstige wonden naliet. Het werden hartverscheurende taferelen. "Mijn hart dat ten diepste aan haar gehecht was, was opengereten en gewond, en er drupte bloed uit". De beminde vriendin keerde naar Afrika terug met de belofte dat zij nooit een andere man zou kennen. Augustinus moeder vond en koos voor hem een andere ditmaal voor haar geschikte vrouw: een meisje van slechts tien jaar dat nog twee jaar moest wachten om te kunnen trouwen.

Augustinus zag zijn wereld vergaan en koos in afwachting van het huwelijk een andere concubine. Maar zijn diepe liefde voor zijn ware levensgezellin bleef: "De wonde toegebracht door de scheiding van mijn eerste vrouw, was niet genezen. Na ontstoken te zijn en hevige pijn, etterde de wonde. De pijn maakte mij als het ware ongevoelig, maar ook wanhopig". Op het ogenblik dat het meisje, de "vrouw" naar de keuze van zijn moeder, twaalf jaar oud werd en hij haar moest huwen, weigerde Augustinus. Hij vertrok naar Noord-Afrika en werd monnik in een woestijnklooster voor heremieten en asceten. Kort daarop stierf zijn moeder, en Augustinus zat daar, de eenzame monnik met verdriet over een verloren zoon, verloren liefde, verloren moeder. En daarmee draaide zijn wereld onderste boven. Van Romeins academicus metamorfoseerde hij in bitter kettervervolger. Naast Paulus en Johannes, komen de meest onverzoenlijke geloofsstellingen van hem. Hij promootte een katholicisme van aboluut geloof, predestinatie en volledige onderwerping aan de Kerk. Hij werkte nauw samen met de bischoppen die van het afbreken van de antieke tempels hun hoofdbekommernis hadden gemaakt, en legde de fundamenten van het religieus fanatisme binnen de katholieke kerk.

Die onverdraagzame, fundamentalistische leer van de door verdriet verteerde Augustinus, is het uitgangspunt van het politiek neo-augustinisme, is de basis van de politieke agenda van CD&V. De Augustijnse instituten willen wereldwijd de leiders van morgen vormen. Ook in België dus: de affiniteit van CD&V met het neo-augustinisme merkt men in de "Augustinus-lezing" van Wouter Beke "over de gemeenschap van goederen" , een tekst die merkwaardig genoeg recent van het net verdween. Hij was te duidelijk waarschijnlijk. De connectie tussen CD&V en orthodox-katholiek fundamentalisme is echter onweerlegbaar manifest. Hier volgen vier items in dat verband.

1. "Radical orthodoxy" en "Nieuwe Evangelisering": de (geheime) CD&V-agenda ?
De "Nieuwe Evangelisering" van Karol Wojtyla en Joseph Ratzinger betekent dienstplicht voor de katholieke gemeenschap. Immers, door de Scheiding van Kerk en Staat mogen geestelijken niet meer rechtstreeks aan politiek doen. En dus is het Vaticaan overgestapt van de idee van een beroepsleger van pastoors, bisschoppen en kardinalen, naar dienstplicht van katholieke lekenactivisten. Het gaat dus niet om een proces waarbij priesters in de liturgie vervangen worden door leken, neen, het is omgekeerd een proces waarbij van elk lid van de kerkgemeenschap wordt geëist zich voor de evangelisering, voor de herkerstening van de samenleving als militant in te zetten. Dwz evangelisering is in de katholieke Kerk een lekenplicht geworden: vroeger Karol Wojtyla en nu Joseph Ratzinger willen van alle katholieken missionarissen maken.

De taak van deze leken-missionarissen is vooral belangrijk in geseculariseerde landen, waar "nieuwe evangelisering" moet gelezen worden als "her-evangelisering". "De katholieke levenswijze" staat daarbij centraal en moet als voorbeeld dienen. Hun taak is de wereld "radicaal" te veranderen. Alleen wie tegen de goddelijke gerechtigheid is (alleen wie des duivels is, lees maar), zal zich volgens Joseph Ratzinger tegen deze "waarheid" verzetten. CD&V past perfect in dit orthodoxe plaatje.

Volgens de "Radicale Orthodoxie" van John Millbank is "Participatie in de Schepping" de plicht van ieder mens, van ieder burger. Seculariteit is “satanisch”, en dus moet de volledige samenleving onder het dak van de Kerk gebracht worden. Modernistische katholieken collaboreren volgens John Millbank met de Satan himself, en ook zij hebben dus correctie nodig. De Radicale Orthodoxie richt zich tegen de duivels buiten, maar ook of zelfs vooral: binnen de kerk, het is een verketteringsideologie in de "beste" augustijnse traditie.

"Participatie in de Schepping" klinkt wat abstract, maar in concreto betekent het dat elke burger dient deel te nemen aan de projecten van de katholieke politici, die, zoals we vernamen in de Nieuwe Evangelisering, ageren vanuit katholieke dienstplicht.

Zowel de "Nieuwe Evangelisering" als de "Radicale Orthodoxie" zijn vormen van extreem-rechts anti-modernisme en anti-secularisme. Omdat seculariteit daarbij in de eerste plaats gezien wordt als 1789, als de Franse Revolutie, zijn ze beide ook uitgesproken “anti-Frans”. De diabolisering van de democratische lekenstaat en de haat voor de Franse taal, de taal van de seculariteit, komen zo samen in een extreem-rechtse partij als CD&V.

"Een eerste spelregel is dat het interne debat in belangrijke mate door de elite gedeïdeologiseerd wordt. In de mate dat het ideologisch discours niet aansluit bij een gemeenschappelijk vijandsbeeld, zal het in de interne discussie zoveel mogelijk geweerd worden en wordt alles zoveel als mogelijk ideologisch neutraal voorgesteld." (Wouter Beke)

Binnen CD&V wordt dus alleen ideologisch gediscussieerd over gemeenschappelijke vijanden, en die is, zo weten we, de liberale democratische lekenstaat. Het aanwenden van een vijandsbeeld is essentieel voor de eenheid van de partij, is de mening van Wouter Beke, zo wist hij ook vandaag in het commercieel Vlaams gazetteke "De Morgen" te melden:

"Niets is zo goed voor een kartel als een externe vijand. En daar hebben we er inderdaad genoeg van."

Het milderen van vijandslabeling is een kenmerk van vredescultuur, zoals Pax Christi zeer goed weet. Realisme is daarbij echter nodig, gevaren voor een democratische samenleving zijn niet onbestaande. Maar het uitgesproken cultiveren van een vijandsbeeld, zowel interne als externe, ketters, verraders en demonen, en dan nog louter omwille van politiek opportunisme, is een duidelijk wezenskenmerk van een geweldcultuur, die zonder enige twijfel heerst in de rangen van CD&V.

CD&V verspreidt een maatschappelijk gif, een feit dat niet voorbijgaat aan de aandacht van de Verenigde Naties, de Raad van Europa en de internationale pers. "Grappig" is dan ook de soevereinistische reflex van Kris Peeters en andere flaminganten, een reflex die geplukt lijkt uit het programma van het Vlaams Belang.

2."Actief pluralisme": Oecemene tegen de democratische lekenstaat
Naast de afkeer van seculariteit is het flamingantisme van CD&V een gevolg van haar politiek augustinisme. De kloosterregel van Augustinus bepaalt:

"Allereerst moet u eensgezind tezamen wonen van ziel en van hart op weg naar God. Want is dat juist niet de reden waarom u samen bent gaan leven?"

"Eensgezind van ziel en van hart op weg naar God", is de CD&V-politieke visie voor "Vlaanderen". Van diversiteit kan geen sprake zijn. En dus streeft CD&V ofwel naar zuivere herkerstening, ofwel naar de eenheidsworst van het "actief pluralisme". In beide gevallen betekent dit een orthopraxis van opgelegde gedragsregels, in beide gevallen betekent dit onverdraagzaamheid in functie van "proper Vlaanderen". Zo stelt Wouter Beke zich de vraag of moslims en katholieken tegenstrevers zijn, of medestanders, weeral, tegen een gemeenschappelijke vijand. En die is de seculariteit, uiteraard. Daarin zit ook het venijn van de interreligieuze dialoog van Joseph Ratzinger: het zoeken naar een kerkelijke alliantie tegen secularisme, met het katholicisme als "primus inter paris".

Predestinatie is een basiskenmerk van de theologie van Augustinus, en niet minder van CD&V. Predestinatie om te participeren in de politieke projecten van CD&V, predestinatie om een "Vlaamse identiteit" aan te nemen die door het occulte CD&V-partijbureau wordt uitgetekend.

"Anders-zijn" is binnen de CD&V-cultuur des duivels en ten allen prijze te bestrijden.

3. Popularisme van een catch-all-partij: een eufemisme voor politiek-correct fascisme
CD&V wil de partij van het hele volk zijn, het Vlaamse Volk", zoals we nu weten "Eensgezind van ziel en van hart op weg naar God". Kortom CD&V is een totalitaire partij, die geen democratische belangroepen erkent. Minderheden krijgen veto-recht (behalve als het om BHV gaat blijkbaar)

"Ten tweede is er de aanvaarding van en respect voor onderlinge verschillen. Een meerderheid zal haar wil niet opleggen aan een minderheid wanneer het voor die minderheid vitale aspecten betreft. Liever wordt de standpuntbepaling uitgesteld dan door een meerderheid afgedwongen. Op essentiële punten beschikken de verschillende deelgroepen dus een feitelijk vetorecht.
(…)
Voor een succesvolle volkspartij heb je ‘overarching loyalty’ nodig – het communautarisme –, ‘prudent leadership’ en respect voor de eigenheid van deelgroepen met meningsverschillen die niet onder de mat mogen worden geveegd.
(…)
"Wat is de essentie van een volkspartij? Elke mens in de samenleving telt. En omdat hij telt, heeft hij naast rechten ook plichten en verantwoordelijkheden ten aanzien van die samenleving. Maar in de samenleving bestaan verschillende mensen en ook verschillende groepen van mensen. Opdat een volkspartij succesvol zou zijn, moet aan een aantal randvoorwaarden zijn voldaan. Een van die voorwaarden gaat over de wijze waarop wordt omgegaan met de verschillen in een partij. Het bestaan van interne meningsverschillen wordt vaak als negatief ervaren, maar dat hoeft niet. Een volkspartij wil die verschillen niet wegmoffelen, maar ze erkennen en er een harmonieus geheel van maken. Dat is een permanente oefening, die voortdurend moet worden geactualiseerd." (Wouter Beke)

Kortom, nu weten we waarom N-VA als kleine minderheid zoveel invloed uitoefent binnen het Vlaams kartel. CD&V wil naar buiten komen als een monoliet Vlaams blok, haar mandatarissen zijn slechts ambitieloze uitvoeders van de anonieme partijwil.

Het popularisme van CD&V kent drie vormen: volkerendenken , “het volk” als tegensgesteld aan het "bestuur", en de populairiteit van CD&V-politici. Daarin wordt zwaar geïnvesteerd, en dus wordt CD&V ook hysterisch als op internetfora al deze moeite wordt van tafel geveegd door negatieve uitlatingen van de forumgangers. CD&V is de (internet-)censuurpartij bij uitstek geworden: de hersenloze aanbidding van CD&V politici mag niet gedwarsboomd worden.

4. Niets-ontziend opportunisme
Om haar heilige missie te voltrekken en haar kruistocht tegen de (Franse) seculariteit tot een "succes" te kunnen brengen, hanteert CD&V een niets ontziend opportunisme, niet in de laatste plaats op electoraal vlak. Het kartel met N-VA is daar een belangrijk voorbeeld van, maar niet het enige.

Het Vlaams kartel telt naar schatting niet meer dan 60000 radicale leden: het zijn zij, 1% van de Vlaamse bevolking, 0,6% van België, die gedreven door plat opportunisme en blinde obsessie, ons land nu al een jaar in een institutionele crisis gestort hebben. Maar, die leden "zien de partij graag".

"Els en Polleke" zetten zich in voor de “Proper Vlaanderen"-actie. Maar niet alleen zij. De feminatheek van Louis-paul Boon werd verboden. Internetfora worden aan banden gelegd. Roken, drinken, de pedagogische tik, "onveilig fietsen" of "racisme", in het betuttelend proper CD&V-Vlaanderen kan het allemaal niet.

Leterme-lastering is godslatering en dus des duivels. Wat ondertussen niet weg neemt dat het Vlaams kartel Yves Leterme met zijn broek op de schoenen in het Federaal Parlement laat speechen. Vitalski kon zijn toneelstuk over Yves Leterme opbergen. Desondanks openbaart Yves Leterme zich als "sul der sullen", het steeds eens met Bart De Wever en N-VA, die het echter nooit eens zijn met hem. Altijd opnieuw dat debiele zinnetje: "Wat is uw vraag?". Heel eenvoudige tip voor een reactie: de vraag is dat u zou reageren op de stelling die zou juist onder woorden gebracht werd. Welke idioot begrijpt dat nu niet?

En er zijn de "heilige bonen", zoals onder weerom boven vermeld "Els en Polleke". Hugo Claus werd bespot. Weeshuizen in Bulgarije, ver buiten de bevoegdheid van België, op het altaar gezet. Verontwaardiging over Tibet. Aanbidding van pater Damiaan.

Maar nu is ’t serieus. De vorige jaren werd er geklungeld, met CD&V erbij wordt er eindelijk goed bestuurd (hoezo?) . Geen kinderachtige humanitaire missies meer voor het leger, maar al militarisme wat de klok slaat en NAVO-verplichtingen boven alles. En als het even manifest mis gaat: Paars-puin ruimen, dat doen ze!

CD&V, de partij van de échte Vlamingen, van de rechtgeaarde Vlamingen, van de geëngageerde Vlamingen,… van het flamingant krapuul. Boetes horen in het Nederlands en weg met het Konigshuis, zoals het échte Vlamingen betaamt.

5. Marianne
Om te hernemen: "Marianne wij hebben u nodig…". Wie? Wie is die "we"? Geen mens dus die het weet. De nieuwe voorzitter, Marianne Thyssen plant de toekomst voor de komende decennia, maar welke? Is Marianne Thyssen een excuustruus , "Marionet Thyssen", de handpop van het CD&V- "occulte partijbestuur”? Eén en ander past goed binnen de theologie van de "Nieuwe Evangelisering". "Alleen de Anti-Christ spreekt uit eigen naam" , zegt Joseph Ratzinger, daarmee elke vorm van menselijke autonomie diaboliserend: bij CD&V spreekt de voorzitter in naam van "de partij", als flamigant in naam van "de Vlamingen", en als katholiek in naam van jieseke zelf.

Marianne Thyssen zegt volmondig achter het kartel met N-VA te staan. "Ik heb het kartel van bij het begin gesteund". Zij behoort dus niet tot de uitzonderingen waarnaar ik verwees in het begin van deze bijdrage. "Een denktank voor de toekomst van Vlaanderen" : en dus niet van België. "Nu we terug op alle niveaus van de macht aanwezig zijn": ah, daar gaat het eigenlijk om ?

CD&V, flamingant en extreem-rechts, heeft vooral LDD en Vlaams Belang als rivalen, maar CD&V is het kwaadaardigst: CD&V betekent door haar totalitaire agenda en communitaristische logica een waar gevaar voor onze samenleving, voor het welzijn van de burgers.

Wie nu nog bewust CD&V stemt, of overtuigd sympathiseert met de CD&V-politiek, is ofwel krapuul, ofwel volslagen idioot, ofwel een combinatie van beide. Omwille van haar niets-ontziend opportunisme en blinde ambitie is het CD&V-partijbureau een occult gezelschap dat de complete immoraliteit belichaamt.

Wouter laat het voorzitterschap aan Marianne, maar achter de schermen zijn het dezelfden die de CD&V-koers bepalen. En die koers, die deugt niet.

DE DOORBRAAK

2008-05-08T12:15:00.000+02:00

Het begrip "Vlaams" in de politiek van ons land krijgt definitief een nieuwe betekenis. Van gewoon een geografische aanduiding, een louter regionale verwijzing, wordt "Vlaams" een politiek-ideologische term voor het "Vlaams blok" in het federaal parlement. Dat "Vlaams blok" stemt vannamiddag voor de tweede maal eenzijdig de splitsing van BHV.

Wanneer regionale of etnische verwijzingen primeren boven gangbare politieke ideologie, wordt burgerschap uitgehold en herleid tot primair volkerendenken. Ook in ons land, en we kunnen ons dus afvragen hoe de huidige politieke toestand bondig kan beschreven worden.

Een eerste vaststelling is dat de Vlaamse politieke klasse volledig gerecruteerd werd uit het "flamingant-krapuul-segment" van onze samenleving. De aanwezigheid van een "Vlaams blok" in het federaal parlement bewijst dit.

Tweede vaststelling is dat binnen dat "Vlaams blok" CD&V de kroon spant als extreem-rechtse krapuulpartij en daarmee is CD&V op dit ogenblik hét gevaar bij uitstek voor het welzijn van onze samenleving.

Een gevolg van bovenstaande feiten is het ontstaan binnen Vlaanderen van een grote klasse van "politieke wezen". De Vlaamse politiek vertegenwoordigt uitsluitend de flaminganten, de Franstalige partijen vertegenwoordigen België, maar in Franstalig perspectief, wat volkomen te begrijpen is. De "Vlamingen voor België", de "Nederlandstalige Belgen" zitten bij gevolg zonder politieke vertegenwoordiging.

Een passende illustratie van deze toestand is het debiel woordgebruik van Kris Peeters. Hij vergelijkt zijn agenda tot confederale staatsgreep met een "copernicaanse revolutie". Ongepast en degoutant. Ongepast want Copernicus stelde de zon als centraal referentiepunt ten nadele van de planeten, en niet omgekeerd. Degoutant, want de weerstand die de astronomie mocht ondervinden van de katholieke Kerk, staat symbool voor weerzinwekkende opinie-terreur in de geschiedenis, en Kris Peeters is wel degelijk een katholiek. Met zijn "copernicaanse revolutie"-vergelijking zit Kris Peeters als het ware mentaal op het niveau van een wierdo die denkt dat hij Napoleon is.

Een derde vaststelling is de aankondiging van het einde van het Cordon Sanitaire tegen het Vlaams Belang, dat beste maatjes is met haar bevriende fascisten van CD&V. De doorbraak van het anti-Belgische Cordon Solidaire "tegen de Walen" is een feit dat voortaan niet voldoende in het gezicht van de Vlaamse politici kan gewreven worden.

Volgt de Vlaamse politiek de koers van een bewuste verrottingsstrategie? De vraag stellen is ze beantwoorden. Natuurlijk is dat zo. Hoe meer de flaminganten de goede werking van de Belgishe instellingen "blokkeren", hoe meer ze achteraf kunnen roepen en tieren dat "de Belgische constructie niet werkt". De Vlaamse politiek heeft zich tot doel gesteld België kapot te maken, het is nu duidelijker dan ooit te voren.

Ik besluit dan ook dat de Vlaamse politiek rot is tot op het bot en dat de Vlaamse politiek een ingrijpende opkuis nodig heeft. Van de mensen die er nu in aanwezig zijn, valt alleen ellende te verwachten.

BRUSSEL-HOOFDSTAD: LOSLATEN

2008-05-02T19:53:00.000+02:00

De discussies rond de door flaminganten gevraagde splitsing van BHV, blijven voortduren en gijzelen politiek en bevolking.

"Gewoon" BHV splitsen is geen oplossing, want onbehoorlijk als methode en onwenselijk op zich: dat is immers een legitimering van archaïsche flamingante territoriumdrift. BHV kan niet opgelost worden als afzonderlijk probleem, omdat het een symptoom is van een anomalie in de staatsstructuur. Wie de werking van de gewesten moderniseert, lost daarmee ook BHV op.

Maar hoe dan? Hier leest u mijn visie over wat men kan doen om de gewesten te moderniseren en te harmoniseren:

1. Schaf de gemeenschappen af

Door ze laten samen te vallen met de gewesten. Omdat er gemeenschappen bestaan, bemoeien gewesten zich buiten hun grenzen. Dat is een ongezonde toestand. Best is dus gewest en gemeenschap te laten samenvallen, waardoor het concept "gemeenschap" de facto verdwijnt.
4 gewesten: Vlaanderen, Brussel, Wallonië, Eupen-Malmédy. Twee gewesten werken polariserend, bij drie bestaat het gevaar dat twee samenspannen tegen één. Daarom zijn er best minstens vier gewesten.
Volledig gescheiden gewesten. Er moeten daarom twee gemeenschappen worden bijgemaakt of benadrukt: de Brusselse en de Duitstalige. Die vallen samen met de gewesten, zodat België dan voortaan vier volledig gescheiden gewest-gemeenschappen telt.
Eigenheid van elk gewest bepalen. Gewesten moeten niet te veel bevoegdheden hebben, maar alleen die nodig zijn om de specifieke eigenheid ervan te besturen. Het is daarom ook nodig de eigenheid per gewest te bepalen en alsook die van gewesten in het algemeen.
Gewesten ondergeschikt maken aan de federale overheid. Om institutionele conflicten te vermijden is het nodig een hiërarchie van bestuursniveau in te voeren. Gewesten worden daardoor ondergeschikt aan de federale overheid.
Brussel-hoofdstad-staat. Brussel heeft niet alleen een rol als hoofdstad van België maar ook als hoofdstad van Europa. Brussel wordt dus best een entiteit op zich. Dat betekent dat ik elke "aansluit-agenda" verwerp. Zowel Wallonië als Vlaanderen moeten Brussel volkomen loslaten: Brussel is Brussel is Brussel.

2. Flexibiliseer de gewestgrenzen

Gemeenten op een gewestgrens kunnen periodiek en per referendum hun gewest kiezen. De gedachte dat de taalgrens voor eeuwig gebetonneerd zou zijn, is te gek voor woorden. Niets is voor eeuwig, ook de taalgrens niet. Het komt erop aan dat de taalgrens de demografie volgt, en niet omgekeerd. Anderzijds is het logisch dat alleen gemeenten op de taalgrens kunnen kiezen waar ze willen bijhoren. En dus is het redelijk de taalgrens te flexibiliseren op basis van een bv tienjaarlijks gemeentelijk referendum.

3. Schaf de faciliteiten af

In ruil voor taalgaranties. Faciliteiten zijn ook zo'n gedrocht waardoor het ene gewest zich gaat moeien in het andere. Zij kunnen dan ook best afgeschaft worden, maar wel in ruil voor leefbaarheidsgaranties.
Primaat van de taalvrijheid boven het territorialiteitsbeginsel. De eerste leefbaarheidsgarantie zijn taalvrijheid en taalhoffelijkheid. Elke vorm van taalfundamentalisme wijs ik af, zeker als het om "vernederlandsing van het straatbeeld" gaat.
Minderhedenrechten, ook op taalgebied. Een moderne democratische wetgeving is ondenkbaar zonder minderhedenrechten. Die moeten ook mogelijk zijn op taalgebied, al kan men die beperken tot de erkende landstalen.
In Brussel verplicht tweetalig Frans/Nederlands onderwijs. Tweetaligheid is een burgerplicht, zeker in Brussel. Nodig is te investeren in tweetalig onderwijs binnen het Brussels gewest.
De erkende landstalen vastleggen: Nederlands, Frans, Duits. Gezien de talrijke migraties is het nodig de erkende landstalen te herbevestigen. Dit zijn Nederlands, Frans en Duits. Dus geen Turks of Portugees, maar ook geen Engels.

4. Maak een kieskring per beleidsniveau

Een federale kieskring voor het federale niveau. Het gelijkheidsbeginsel vereist dat voor het federale niveau elk politicus door elk stemgerechtigd burger verkiesbaar is. Een federale kieskring is dan ook niet meer dan de logica zelve.
Afschaffing van de opkomstplicht. Op het ogenblik wordt de Vlaamse politiek vergiftigd door flamingante hysterie. Opdat de burgers niet langer gedwongen zouden worden te stemmen op iets dat ze ten gronde verafschuwen, is het nodig de opkomstplicht af te schaffen.

Het komt er dus op aan met wat creativiteit een nieuwe structuur uit te tekenen die problemen oplost, en die obsessionele fixaties op utopische ambities ver achter zich laat. Politiek is het oplossen van samenlevingsproblemen, niet het ten gronde richten van de samenleving door het zich blindstaren op eigen "goddelijke" plannen. "Loslaten" om zich te kunnen concentreren op een werkzame formule, lijkt de te bewandelen weg om "BHV" op te lossen. En zo doende de bevolking niet langer te gijzelen met blauwvoetflauwekul.

Lees ook: Naar een modern België (1): eenheidsfederalisme

BART BLUNDER

2008-04-22T19:29:00.000+02:00

Bart Somers blijft de blunders opstapelen, als open-VLD-voorzitter of mislukt regeringsonderhandelaar, maar tevens niet in het minst als burgemeester van Mechelen.

Zo blijkt Bart Somers vergeten dat hij in België woont, want voor 97% van de tijd wappert er een Vlaamse Leeuw op de Sint-Romboutstoren. De Vlaamse Leeuw is van Egyptisch-Arabische origine, meegebracht uit het Midden-Oosten door koene ridders tijdens de kruistochten. Dat moet Bart Somers aan het denken gezet hebben, want nu wil hij 10% allochtone, zeg maar islamitische, ambtenaren op het Mechelse stadhuis.

Vraag is dus of die, in het geval ze vrouwelijk zijn en plaats nemen achter het loket, een hoofddoek mogen dragen als ze dat eisen. Het antwoord van Bart Somers is even droevig als duidelijk:

"Ik hoop dat het actieplan effect heeft. De realisatie van de doelstelling zou een verrijking voor de stad betekenen.(…). Allochtone werknemers zullen een hoofddoek mogen dragen in loketfuncties. Het hoofddoekendebat is in Mechelen een afgesloten hoofdstuk." (DM 22/04/2008)

Een afgesloten hoofdstuk? We kunnen er van uitgaan dat de islamsocialisten van Caroline Gennez zelfs geen glimp van discussie over de lekenstaat en de neutraliteitseis in Mechelen toestaan. Voeg daar de "VU-VLD-ers" Bart Somers en Koen Anciaux aan toe voor wie liberalisme synoniem is voor "Van de Walen, verlos ons Heer" , en het is gemakkelijk te begrijpen waar deze walgelijke beslissing vandaan komt.

De beslissing van het Mechelse stadsbestuur kadert in de huidige trend naar theocratisering en dus verrechtsing van de samenleving. Dat die theocratisering uitgaat van partijen die met veel misbaar en heiligehuisjesretoriek pretenderen "progressief" of "links" te zijn, maakt dat alleen nog erger. De ex-VU-fractie van Bart Somers is "anti-Frans", dwz "anti-1789", reactionair "anti-laïcité" , de Sp.a van Caroline Gennez is extreem-gemaskeerd-rechts. Een zonder uitzondering allegaartje van hoofddoekdolle onnozelaars en truttebellen.

De lekenstaat is de conditio sine qua non voor de pacificatie van religieuze conflicten. Door die lekenstaat te ondergraven zet Bart Somers, en met hem het voltallige Mechelse stadsbestuur, het deksel van de spreekwoordelijke doos van Pandora op een kier. Hoe achterlijk kan men als politicus zijn ? Wat is de volgende stap? Een pratikerend conservatief moslim als schepen van sport en cultuur? Dan kan die gezwind de boerkini verplichten in het stedelijk zwembad en tentoonstellingen of concerten verbieden wegens "shirk", godslastering. Komt er een apart stukje grond op het kerkhof voor moslims? Of zal Bart Somers, zoals nu reeds in Zweden, buschauffeurs ontslaan als ze een moslima in boerka weigeren, "hoerenlopers" bestraffen en alcohol in de Mechelse cafés verbieden?

Bart Somers blundert, dat blijkt de constante in zijn beleid, op alle niveaus waar hij aanwezig is. En ook hierin dus.

F*CK KATHLEEN DE TOLERO

2008-04-19T23:09:00.000+02:00

De complete miskleun van een politica, Kathleen Van Brempt, heeft met haar anti-hetero campagne nog maar eens duidelijk gemaakt hoe stompzinnig en aanmatigend de socialistische zingeving is.

Het is de droeve verdienste van Sp.a steeds opnieuw ethische debatten te verknoeien, dit is nu anno 2008 zo als het over hoofddoeken gaat, enkele jaren geleden verpestte Sp.a het debat over homorechten om te eindigen met een show van machtspolitiek in het federaal parlement. Het is haar verantwoordelijkheid dat deze ethische debatten eindigen in dovemansgesprekken tussen fobie en folie, in uitzichtloos hoogdravend gepalaver zonder zicht op feiten en werkelijkheid.

De campgane van Kathleen Van Brempt heet nu "F*ck hetero's en holebi's, ik ben tolero" , waarvan de eerste twee woorden opvallend bovenaan en in schreeuwerig rood. Eigenlijk is het een "F*ck hetero" campagne geworden, en dat was ook haar bedoeling. Daarom komt er ook voorspelbare kritiek uit CD&V-hoek in het kader van diens actie "proper Vlaanderen" zodat Kathleen Van Brempt met pathetisch zelfbeklag kan stellen dat haar tolerantie-actie "op weinig tolerantie kan rekenen" (knap gevonden die woordspeling). Ze bedoelt uiteraard "bijval" , maar dat woord was niet manipulatief genoeg. Verder heeft haar discours alle kenmerken van een totalitair ingesteld politicus: de kritiek die ze krijgt, bewijst voor haar dat ze goed bezig is en "dat haar acties noodzakelijk zijn". Hoe doofstom kan je als mens en als politicus zijn ?

Kathleen Van Brempt mag dan officieel "atheïst" heten, dat weerhoudt haar niet van "metafysische waarheidsaanspraken", dwz zij claimt het bezit van waarheden over empirisch onkenbare onderwerpen. Die waarheden wil ze dan "verduidelijken" aan de domoren die ze nog steeds niet begrepen hebben: "Onze sensibiliseringsactie wil aan jongeren verduidelijken dat het niet uitmaakt of je holebi dan wel hetero bent" en "dat moet duidelijk maken dat geaardheid niets uitmaakt".

Niets is erg weinig natuurlijk. Stel dat iemand zegt: "Het is niet omdat je homo bent dat je geen zichtrekening mag openen of een zwembad betreden" , dan weten we tenminste waarover het gaat. Maar "niets" ? Helemaal "niets" ? Neen dat is nu wel wat weinig. Maakt het voor Kathleen Van Brempt dan ook niets uit of ze al dan niet een relatie met een man of een vrouw heeft? En hebben deze begrippen eigenlijk nog wel zin, als het "niets" uitmaakt?

De uitwisselbaarheid van homo's en hetero's is de "eerste waarheid" die Kathleen van Brempt claimt en wil "verduidelijken". Eigenlijk gaat het hierbij om de oude socialistische ontkenning van de menselijke natuur, die ze volledig als een sociaal en dus maakbaar construct beschouwt. "Er bestaat geen menselijke natuur" is een metafysische stelling, net als "de mens is besmet met erfzonde" . Men kan dat zo zien, zelf en individueel, maar een geldige waarheidsaanspraak eraan verbinden, dat is onmogelijk. Er valt dus ook niets te "verduidelijken".

De metafysische intuïtie van Kathleen Van Brempt is bovendien strijdig met de objectieve en waarneembare werkelijkheid. Homoseksualiteit is onvruchtbaar en in belangrijke mate artificieel, en dus principieel verschillend van heteroseksualiteit die vruchtbaar en natuurlijk is. Daarom bestaat er bij hetero’s een soort functionele aangeboren afkeer van homoseksualiteit. Wanneer Kathleen Van Brempt daar tegenin wil gaan, doet ze de hetero-natuur van 90% van de bevolking geweld aan.

Wanneer Kathleen Van Brempt de afkeer tav homoseksualiteit wil wegwerken, voert ze in essentie een gewelddadig beleid, tegen de natuur van de mens in, aangezien die afkeer een gezonde reflex is. Misschien moet ze zich wat meer verdiepen in de wetenschappelijke feiten van het thema, en minder in morele dogma's.

De tweede doelstelling van de anti-hetero-campagne van Kathleen Van Brempt is het ondergraven van het klassieke gezin ten gunste van "andere gezinsvormen" . Dat is niet verwonderlijk: voorstanders van het homohuwelijk hebben in het verleden al te kennen gegeven dat een van de functies ervan de strijd tegen "het huwelijk" is. Dat al die "andere gezinsvormen" niet louter ontstaan uit vreugde en door keuze, maar eerder door schrijnende ellende en ontwrichting ten gevolge van een maatschappij die gebukt gaat onder kapitalistische overdruk, tja dat zal haar worst wezen. En de voorstanders van polygamie blijven op hun honger zitten, want die "andere gezinsvorm" staat niet in het rijtje van Kathleen Van Brempt.

In de marge van het huidige conflict tussen Sp.a en CD&V maakte jong-CD&V zich oeverloos belachelijk door zich te gedragen als een congregatie van de geloofsleer die homofobie tot anathema verklaart. Ook jong-CD&V maakt volledig deel uit van de "proper-Vlaanderen-actie" van CD&V, maar ze geeft een andere invulling aan het concept "vuil" dan haar meer conservatieve partijgenoten. Orthodoxie is verwerpelijk, wat ook de inhoud is: "links" of "rechts", homofool of homofoob.

Het komt er op aan een adequaat homorechtenbeleid te combineren met het feit dat de mens in wezen heteroseksueel is. Ik ben voorstander van gesubsidieerde zorginitiatieven voor jonge holebi’s ten einde hun mogelijke eenzaamheid en onzekerheid te verlichten en hun comfort te verschaffen in confrontatie met eventuele pesterijen. Maar daartoe is de erkenning nodig dat ze principieel van hetero’s verschillen, anders is het onmogelijk deze bijzondere zorg te funderen. De holebi-beweging zou best begrijpen dat men niet "bijzonder en hetzelfde" tegelijk kan zijn. En ze zou er goed aan doen zich met meer realisme te verdiepen in wetenschappelijke en objectieve informatie. Dat zou het aanvaardingsproces bevorderen, en daarmee de mogelijkheid op een gelukkig leven. Homorechten zijn in België aan hervorming toe.

Betweterige culpabiliseringen van in wezen gezonde hetero-afkeer van homoseksualiteit zijn uit de boze bij het bevorderen van wederzijds respect. Komt daarbij dat het homohuwelijk voor de wetgeving is, wat GGO's zijn voor de landbouw: artificiële bucht.

Wat heeft de actie bereikt? Dat Sp.a meer dan ooit een partij is om nooit of nooit ofte nimmer op te stemmen, wegens homofool, maar ook wegens flamingant, hoofddoekdol en spaarlampengroen, en in het algemeen: zelfgenoegzaam ethisch arrogant. Als Kathleen Van Brempt dat wou duidelijk maken aan de Belgische burgers, is ze daar zeker in gelukt.

CD&V: KRAPUULPARTIJ

2008-03-22T18:28:00.000+01:00

Vandaag maakte Yves Leterme via een kranteninterview het volgende wereldkundig:

"Wij laten ons niet gijzelen. Ik vind het spijtig dat soms te sterk de nadruk wordt gelegd op symbolen. Ik ga voor rationaliteit. Daarom zeg ik in alle duidelijkheid: als de N-VA in juli om de verkeerde redenen vindt dat de staatshervorming niet genoeg is, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid op. (…) Bij sommige mensen van de N-VA wringt dat ik eerste minister wil zijn van álle Belgen en ik België niét op de helling wil zetten. Zij moeten leren leven met ons standpunt: mijn partij blaast België niet op." (belga/mvl)

Maar wat gebeurt er vannamiddag, tijdens het kamerdebat? Volgens de site van Het Nieuwsblad waren de woorden van Bart De Wever:

"Onze houding maakt ons niet tot onredelijke mensen. Het is ook niet onze bedoeling iemand te gijzelen. Wij vragen het noodzakelijke, niet het onmogelijke. (…) De lat ligt daarvoor op het kartelprogramma, waarvoor we negen maanden samen hebben onderhandeld."

...en was de daarbij horende houding van CD&V:

"CD&V reageert met applaus."

Het wordt hoog tijd dat CD&V duidelijkheid schept over en orde op zaken stelt in haar verhouding tot N-VA.

Het algemeen principe is: "Wie Bart De Wever niet afkeurt, is krapuul" . Zoals het nu is, applaudisseert CD&V voor Bart De Wever, en dus is CD&V, volgens het design van de katholieke-fundi-Wouter-Beke-fractie, op zijn minst voorlopig, een uitgesproken ultra-rechtse karpuulpartij.

De toekomst ziet er weinig vrolijk uit voor België en de Belgen.

UITSCHOT ZOEKT VOORZITTER

2008-03-21T13:51:00.000+01:00

Nu Etienne Schouppe verwijderd werd wegens onvoldoende N-VA-fiel en hij samen met Jo Vandeurzen een mandaat vervult binnen de nieuwe regering "Leterme I", zit CD&V zonder voorzitter. En dus schuift de "CD&V-partijtop" een nieuwe kandidaat voorzitter naar voor: Euro-parlementslid Marianne Thyssen.

De vraag is nu of die illustere-onbekende CD&V-partijtop opnieuw zijn standaard-chantage zal gebruiken: "Marianne, je mag niet weigeren, want dat kan worden gezien als een afwijzing !". Om het CD&V-afwijzingstaboe te vermijden, bestaat er een even eenvoudige als duidelijke formule: "Kiss my ass". Een voorstel of een uitnodiging immers staan haaks op eisen en (morele) dwang.

"Kiss my ass" is in de huidige context dan ook een geschikte anti-CD&V-slogan.

Maar, "in geval van…" , zal Marianne Thyssen het kartel dan behouden ? Bart De Wever was al geërgerd over het zelfstandig handelen van zijn kartelpartner bij het verdelen van "de postjes" en mijn stelling "Wie samenwerkt met een krapuul als Bart De Wever is eveneens een smeerlap, rot uitschot." , blijft onverminderd gelden.

We zullen zien.

Met Marianne Thyssen als CD&V-voorzitter, blijft de UNIZO-connectie met CD&V in elk geval intact. Maar past Marianne Thyssen in het streven naar "Vlaanderen, flamingantendictatuur" van haar partij? Wordt haar eigenlijk enige keuze gegund?

De voorgeschiedenis van CD&V ligt bij de "Vlaamse Concentratie", een verbond uit de jaren dertig van de vorige eeuw, van KVV, VNV, Verdinaso en Rex-Vlaanderen, opgezet en bezield door Gaston Eyskens als verkapt-fascistische formatie tegen het communisme. Na WOII veranderde deze partij (KVV/VNV) van naam werd ze omgedoopt tot CVP, een partij die nooit haar sympathie voor haar vroegere vrienden-collaborateurs verloren heeft. Steeds pleitte ze voor amnestie, tot en met een samenwerking in de jaren negentig tussen CVP en VU. Diezelfde Gaston Eyskens ligt aan de basis van de 40 jaar communautaire afbraakpolitiek, waarvan we anno 2008 de desastreuze gevolgen zien.

Waar staat CD&V vandaag voor ?

CD&V staat voor censuur, een drang naar zuiverheid en de miskenning van menselijke zelfbepaling. De feminatheek LP-Boon mocht niet tentoongesteld worden. Op internetfora mag de waarheid over CD&V-politici niet gezegd worden, want dat heet "schelden". Roken en alcohol zijn voor CD&V strafbaar. "Kwakzalvers" moeten opgevolgd worden en "pedagogische tikken" kunnen niet. Els Schelfhout en Pol Van Den Driessche vallen hierbij op.

CD&V staat voor Vlaams-fundamentalisme. "De Vlamingen" zijn Gods uitverkoren volk die door het godslasterende België gedwongen worden om samen te leven met een ongelovig en volkomen vreemd volk: "De Walen". "Vlaming" is een synoniem voor "katholiek", of minstens "Abrahamistisch". "Zuiver-keurig Nederlands" als taal is een morele plicht, welke kennis aan iedereen moet opgedrongen worden via leer- en inburgeringsplicht. Vlaanderen moet een (deel)staat worden en met het oog daarop bereidt CD&V al jaren een confederale staatsgreep voor: de “copernicaanse revolutie” van Kris Peeters. Verder denk ik hierbij aan Jo Vandeurzen, Eric van Rompuy, Luc Martens, Luc Van den Brande, Ludwig Caluwé en Ludo Helsen.

CD&V staat voor propaganda. "Kris Peeters gaat voorstellen uitwerken om de internationale gemeenschap "gericht" te informeren over heikele punten uit het Vlaams beleid die een impact kunnen hebben op de beeldvorming over Vlaanderen in het buitenland." , lezen we in de krant. Ook hier geldt het afwijzingstaboe: het is blijkbaar verboden CD&V, en "Vlaanderen" ten gronde af te keuren, want "iedereen moet mee" .

CD&V staat voor "economisch-rechts". Vele voorstellen (eisen ?) staan in functie van activering, arbeidsplicht en consumptiedwang, zoals de dienstplicht, genderquota of dienstencheques.

CD&V staat voor "popularisme", in de dubbele betekenis van het woord: CD&V onderschrijft volkerendenken, en CD&V wil macht veroveren en bestendigen via al dan niet gemanipuleerde of afgedwongen "populariteit". Popularisme staat zo voor “populair-isme”: van mediavedet tot politicus. Popularisme staat bekend als "politiek correct populisme", "populisme" is niet weinig een synoniem voor "extreem-rechts", en dus is popularisme niets minder dan "politiek correct fascisme" . Die term, "politiek-correct fascisme" past dan weer wonderwel als gegoten bij de persoonlijkheid van verschillende CD&V-BV’s, zoals bv Eric Van Rompuy en Pol Van Den Driessche.

CD&V staat voor "personalisme" en "communitarisme", dwz voor de leer die verkondigt dat de mens niets is buiten de gemeenschap waaraan hij verbonden is. Een miskenning van de menselijke autonomie van de "gewone burgers" ten gunste van de dictaten van de vertegenwoordigers van die gemeenschap, uiteraard. Hier denken we aan de potsierlijke teksten van de Augustinus-freak Wouter Beke.

CD&V/N-VA, het kartel van "flamingant uitschot" en "politiek-correcte fascisten" , staat dus voor allesbehalve appetijtelijke politieke ideologie en praktijk. Wie wil daar nu voorzitter-marionet van worden? Deze Marianne al zeker niet:

LETERME I: ZWARTE DONDERDAG

2008-03-20T16:24:00.000+01:00

De nieuwe federale regering van Yves Leterme gaat van start. De portefeuilles zijn verdeeld, er is een regeerakkoord voor Leterme I, en dus is er een garantie op een eenmalige uitvoering van smakeloos theater in het federaal parlement: de vertoning van parlementaire schijn-debatten kan beginnen.

Men zegt soms dat 60% van de wetten die op een Belgisch burger van toepassing zijn, tot de Europese wetgeving behoren. De overige 40% worden door de nationale overheden op bijzondere aanvraag van datzelfde Europa ontwikkeld en ingevoerd. Daarom is het nuttig de regeerverklaring van Leterme I tegen het licht te houden van het groeiend Euro-chauvinisme, dat ons opgedrongen wordt met berichten over presidenten voor een Verenigde Staten van Europa, interculturele projecten ter bevordering van de Europese identiteit, maar vooral in het Europese activeringsbeleid en bijhorend Euro-gezondheidsfascisme.

De burgers worden onderworpen aan soort dubbele predestinatieleer: één wat hun identiteit betreft, en één met betrekking tot hun levenswijze en levensloop. Europa bepaalt wie u bent en hoe u uw leven “moet” leiden.

Laat ons enkele passages uit de regeerverklaring van naderbij bekijken, in deze PDF

J’ ACCUSE

2008-03-15T12:59:00.000+01:00

Terwijl de waarschijnlijk-toekomstige coalitiepartners trachten tot een voorlopig regeerakkoord te komen voor een federale regering, trachten twee nieuwsitems elkaar te verdringen als belangrijkste aandachtstrekkers: een peiling van VRT/De Standaard en een interview met Bart De Wever.

Bart De Wever speelt deze keer niet alleen de "Profeet van Vlaanderen" , hij meent bovendien te weten dat België niet meer bestaat. Een staaltje van vunzig propagandistisch wishfull-thinking.

De peiling van VRT/De Standaard -uiteraard slechts een peiling- bevestigt mijn stelling "Vlaanderen, flamingantendictatuur" . Een meerderheid wil een federale kieskring en vindt de staatshervorming niet prioritair. Het aantal dat weigerde deel te nemen aan de peiling was het dubbele van gewoonlijk: de bevolking is het getouwtrek en de flamingante hysterie meer dan beu.

De reactionaire en flamingante houding van CD&V heeft haar progressief kiespubliek verjaagd. Die kiezen voortaan liever voor Groen!. Maar het Vlaams Belang steunt zijn vrienden en stuurt kiezers om het CD&V verlies te compenseren. Ook de omschrijving van CD&V/N-VA als een kartel van politiek-correcte fascisten blijkt te kloppen.

De verschuivingen voltrekken zich binnen flamingante middens: CD&V/N-VA, LDD en Vlaams belang vissen alle drie uit dezelfde vijver. Daarmee is ook de mythe weerlegd dat Vlaanderen communautair zou radicaliseren. CD&V radicaliseert en verjaagt haar progressief-Belgische kiezers, dat wel, maar Vlaanderen kiest voor minstens de helft tegen de flamingante afbraakpolitiek.

Binnen het flamingant-radicaliserende Vlaams kartel, trekt N-VA meer het laken naar zich toe. Niet verwonderlijk, want N-VA bekleedt de functie van flamingante keuringscommissie binnen deze constructie.

Zo komen we terug bij het eerste onderwerp: de glazen bol van "Madame Blanche-De Wever". De historische hallucinaties van Bart De Wever kunnen niet anders dan gelezen of begrepen worden als een onomwonden wens België te vernietigen. Elke stelling van N-VA en van Bart De Wever staat in functie van dat doel. Daarenboven is het duidelijk dat Bart De Wever geen en niet de minste scrupules kent bij het streven naar dat doel.

Tegenover N-VA en tegenover Bart De Wever past dan ook maar één houding: die van een absoluut veto, van een volledige boycot. Iedereen die (nog langer) samenwerkt met een krapuul als Bart De Wever is eveneens een smeerlap, is rot uitschot. De tijd is daar om een definitieve keuze te maken: elk Vlaams politicus, maar ook elk burger, zal vanaf nu in zijn beslissingen en dagelijkse handelingen duidelijk maken waar hij staat in dat verband.

Wie geen probleem heeft met Bart De Wever, is tegen België.

"SOCIALE" DISCRIMINATIE

2008-03-14T14:37:00.000+01:00

De wooncode van Marino Keulen was deze week het doelwit van kritiek door de anti-discriminatiediensten van de Verenigde Naties. Dit alles tot groot ongenoegen van Marino Keulen zelf die vindt dat "de VN Vlaanderen voor de wooncode horen te feliciteren" , want zo beweert hij : "De invoering van de taalbereidheid houdt een uitbreiding in van de sociale grondrechten voor niet-Nederlandstalige sociale huurders, die uniek is in de wereld" (De Morgen 14-03-2008)

Uniek in de wereld, zeg dat wel, want nergens anders bedriegen en beliegen politici de burgers en de bevolking zoals in de flamingantendictatuur "Vlaanderen". Laat ons van naderbij bekijken welke onzin Marino Keulen de wereld instuurt.

"Waaruit bestaat de taalbereidheid? Kandidaat-huurders van een sociale woning die geen Nederlands kennen, worden gevraagd de inspanning op te brengen om het te willen leren, door een kosteloze basiscursus bij te wonen."

Er bestaat niet zo iets als "kosteloze cursussen": mensen moeten er tijd voor maken, zich verplaatsen, er mogelijk werk voor laten staan. Feit is dat het om een groep als "Nederlandsonkundig" gestigmatiseerden gaat.

"Overigens moeten ook kandidaten die wél Nederlands kennen, dat kunnen bewijzen aan de hand van een getuigschrift of attest van een Nederlandstalige school of onderwijsverstrekker (basisonderwijs volstaat). Vlamingen die geen attest kunnen voorleggen, dienen zich evengoed aan een telefonische sneltest te onderwerpen vooraleer ze een attest krijgen van het Huis van het Nederlands."

We zouden het bijna vergeten, maar het is wel degelijk zo dat de flamingante taalfundi’s inquisitiecentra hebben opgericht ter vervolging van Nederlandsonkundigen. En zo blijkt, niet alleen buitenlanders, maar ook "afvallige Vlamingen" behoren tot hun doelwit. "Behoorlijk Nederlands" is een beschavingscriterium geworden dat ook de dialectsprekenden en de minder geschoolden treft. Voeg daar aan toe dat spellingsregels om de haverklap gewijzigd worden, en je merkt dat er een arbitraire zelfverklaarde elite groeit van wie deze flauwe kul "beheerst" tegenover de "onwetende" massa die moet bijgewerkt worden. "Behoorlijk Nederlands" is nu wat de "godsvruchtigheid" vroeger was.

De taaldiscriminatie van Marino Keulen treft inderdaad niet alleen “anderstaligen”, maar ook Vlamingen: ze is daarom echter niet minder discriminatie, integendeel.

"Waarom hebben we die taalbereidheid ingevoerd?" vraagt Marino Keulen zich luidop af. Hij geeft vier redenen:

Om de communicatie tussen huurder en verhuurder te verbeteren.
Om de sociale cohesie in de sociale woonwijken te verbeteren.
Om de leefbaarheid in de sociale woonwijken te verbeteren.
Om de hoofdzakelijk kansarme en bestaansonzekere bewoners van sociale woningen bijkomende kansen te geven op sociale emancipatie.

Deze vier redenen hebben betrekking op het spreken, op het gebruik van het Nederlands. Dat is opmerkelijk, want het gebruik van Nederlands is een resultaat, waaruit voordelen zouden voortvloeien. Maar wat zei het Grondwettelijk Hof over de wooncode van Marino Keulen?

"Het Hof wijst er ook op dat een kandidaat-huurder verplichten aan te tonen dat hij bereid is Nederlands te leren, niet hetzelfde is als iemand verplichten die taal te gebruiken, noch tegen andere particulieren, noch tegen de verhuurder van de sociale woning. Het taalbereidheidscriterium doet dus geen afbreuk aan de vrijheid van taalgebruik, aldus het Hof. De Vlaamse regering preciseerde overigens dat de bepalingen een inspanningsverbintenis creëren en geen resultaatsverbintenis. De Vlaamse regering bepaalt de nadere regels om die bereidheid vast te stellen, regels die door de bevoegde rechter zullen moeten worden gecontroleerd. Het Hof voegt er wel aan toe dat die nadere regels er niet toe mogen leiden dat voor de Franstaligen in de faciliteitengemeenten een resultaatsverbintenis in het leven wordt geroepen om Nederlands te leren. 'Zij mogen derhalve niet de verplichting inhouden voor de Franstaligen in de faciliteitengemeenten om de kennis van het Nederlands aan te tonen, noch de mogelijkheid voor de overheid om die kennis te toetsen, als voorwaarde voor het huren van een sociale woning' " (Het Nieuwsblad 12-07-2007)

Het Grondwettelijk Hof heeft dus geen bezwaar op voorwaarde dat het om een inspanningsverbintenis gaat, en niet over een resultaatsverbintenis. Nu mag Marino Keulen uitleggen hoe bovenstaande vier doelen kunnen gerealiseerd worden zonder resultaat, zonder het daadwerkelijk Nederlands spreken zelf, en alleen door de inspanning het "te leren".

Het is met andere woorden duidelijk dat Marino Keulen de wet anders invult dan hoe hij door het Grondwettelijk Hof werd goedgekeurd, of beter: niet werd afgekeurd.

De basisredenering van Marino Keulen is deze:

"Wie geen behoorlijk Nederlands kent, telt niet mee in Vlaanderen, dus moet iedere Nederlandsonkundige sociaal behoeftige behoorlijk Nederlands leren".

Om deze stelling even te testen, parafraseren we haar als volgt :

"Wie niet-blond is, telt niet mee in Vlaanderen, dus moet iedere niet-blonde sociaal behoeftige zijn haar blond laten verven."

Hieruit blijkt duidelijk de absurditeit en het discriminerend gehalte van de logica van Marino Keulen, en bij uitbreiding van de flamingantendictatuur die men doorgaans “Vlaamse Regering” noemt. De flamingante taalfundi’s zullen uiteraard aanvoeren dat “Nederlands kennen” niet hetzelfde is als "blond zijn": daarom zijn het ook taalfundi’s.

De werkelijkheid is dat de wooncode van Marino Keulen past in een batterij maatregelen die met "sociaal" niets van doen hebben, maar die louter en uitsluitend de door flaminganten zo gewenste vernederlandsing van het straatbeeld beogen.

Hierbij valt het systematisch misbruik van het begrip “sociaal” op: sociale staatshervorming (apartheid) , sociaal generatiepact (vervolging ouderen en loonlastenverlaging), sociale lastenverlagingen (geld voor bedrijven), sociaal activeringsbeleid (heksenjacht op werklozen), sociaal gezondheidsbeleid (schending van het recht op privéleven), sociale dienstencheques (villabewoners betalen hun huispersoneel met belastinggeld) dwz telkens wanneer de Vlaamse Regering de burgerrechten van de bevolking schendt, telkens wanneer zij een mensonwaardig beleid uitstippelt, wordt dit overgoten met de saus van het "sociale".

De Vlaamse Regering liegt en bedriegt dat ze het zelf gelooft, de discriminerende fratsen van Marino Keulen zijn er slechts één voorbeeld van.

In het algemeen is het anti-discriminatiebeleid er erg aan toe, omdat zowel de "rechtse kerk" als de "linkse kerk" vragende partij zijn voor een "recht op discriminatie". Het is daarom nodig om duidelijk te stellen dat een "gelijke kansen"-beleid eveneens een discriminatiebeleid is, omdat het de "plicht tot positieve discriminatie" betekent. De "sociale wooncode" is een goed voorbeeld van tot welke absurditeiten een dolgedraaid “gelijke kansenbeleid” kan leiden. En met het oog op de staatshervorming, illustreert het beleid van Marino Keulen perfect waarom "meer-Vlaanderen" slecht, en dus onwenselijk is voor de Vlamingen zelf.

GRAVENSTEENDEBIELEN

2008-02-22T14:47:00.000+01:00

Een aantal "verlichte" flaminganten die vergaderen rond het Gentse Gravensteen hebben een "dreigement" geschreven welk inhoudt dat als de stoute Franstaligen geen verdere staatshervorming willen, of aan de grenzen van Brussel beginnen te sleutelen, er een Onafhankelijk Vlaanderen eenzijdig mag, of beter: "moet" uitgeroepen worden.

Wat verkondigen deze Gravensteendebielen?

Zij zijn voor mensenrechten maar… zijn ongerust over "verkeerde" associaties van de Vlaamse Beweging met "Rechts" ;

Zij zijn voor wederzijds respect en verdraagzaamheid, maar wie het met hen niet eens is, "mist intellectuele moed" , "is onbegrijpelijk" , kortom een onaanvaardbare toestand;

Zij zijn tegen Vlaams romantisme, maar noemen zich, juist ja, "gravensteengroep";

Zij zijn voor de Verlichting, en dus voor een wetenschappelijke benadering van de werkelijkheid, maar leuteren dat België is opgericht met als enig doel de Vlamingen te discrimineren, discriminantie die ongedaan werd gemaakt door de linkse arbeidersbeweging (= Cyriel Verschaeve? Juul De Winde ? August Borms? Jef Van de Wiele? Joris Van Severen ?) ;

De taalgrens zou een staatsgrens zijn, en dat is "definitief", burgerrechten en -vrijheden zijn onbestaande, alleen territorialiteit telt: bloed en bodem, wie regeert bepaalt de (mono)cultuur.

De staatshervorming kan alleen tot confederalisme leiden, en als dat niet lukt, dan is het separatisme de enige uitweg, voor de "redelijke" Vlaamse eisen: "Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder als het moet." Van eenheidsfederalisme hebben ze nog nooit gehoord.

En het ergste van het ergste is "zelfverklaard 'progressief Vlaanderen' " dat er "onaanvaardbare" (!!) pro-Belgische meningen op nahoudt. Onaanvaardbaar in naam van de vrije meningsuiting, dat is zeker.

Wie zijn nu deze Gravensteendebielen?

Etienne Vermeersch, Jan Verheyen, Frans-Jos Verdoodt, Piet van Eeckhaut, Jef Turf, Bart Staes, Johan Sanctorum, Jean-Pierre Rondas, Yves Panneels, Chris Michel, Bart Maddens, Paul Ghijsels, Paul De Ridder, Dirk Denoyelle, Peter De Graeve, Eric Defoort, Jo de Caluwe en Ludo Abicht

Proficiat voor deze knoeiers ! Zij bewijzen eens te meer dat flaminganten een moreel minderwaardige sub-etnische groep "der échten" in onze samenleving vormen.

DE PROFEET VAN VLAANDEREN

2008-02-19T18:40:00.001+01:00

U raadt het al: deze bijdrage gaat over N-VA politicus en aanbeden voorzitter Bart De Wever. Die man is immers een opmerkelijk verschijnsel omdat er een onuitgesproken taboe rust op kritiek ten aanzien van zijn "persoon". Zoiets verdient de nodige aandacht.

Waarom Bart De Wever boven alle kritiek verheven is ('t is ne plezante, hij kan het goed zeggen, enz), blijkt het feit dat hij deel uitmaakt van de flamingante mythologie. Die flamingante mythologie is vrij uitgebreid, maar de "vedettenstatus" van Bart De Wever is er op dit ogenblik ongetwijfeld een intrinsiek onderdeel van. Verder omvatten de mythen en legenden van "Het Vlaamse Volk" sprookjes over "de 'kolonisatie' van Vlaanderen in 1830" ; "de artificiële bourgeoisstaat België"; "de oeroude taalgrens" ; "waarom België eigenlijk ‘Nederland’ is" ; "Vlamingen zijn een 'Germaans' volk" ; "de voor goed en voor altijd teloor gegane provincie Belgica" ; "Vlaanderen dat bestaat sinds Clovis" ; "België, de onmogelijke democratie" ; en niet te vergeten: "De 'natuurlijke verdampings'-doctrine van België".

Vooral dat laatste is essentieel voor de figuur van Bart De Wever. Hij is een exponent van wat Karl Popper "moreel historicisme" noemde, dwz de ideologie die de geschiedenis tot morele norm verheft. In het geval van Bart De Wever is de toekomst die aan hem geopenbaard werd, een bron van normering. Hij ziet de toekomst niet zoals ze zou kùnnen zijn, zoals een sociaal wetenschapper, ook niet zoals ze zàl zijn, zoals een helderziende, maar Bart De Wever ziet de toekomst van Vlaanderen zoals ze op Goddelijke gronden behoort te zijn. Bijgevolg is iedereen die naar een andere toekomst voor België streeft, een "godslasteraar".

Is evolutietheorie normaal iets dat het heden uit het verleden verklaart, de evolutietheorie van Bart de Wever ziet wat nog komen moet, en maakt er een morele must van. Wie is er nu opgewassen tegen zulk een "medium", tegen zulk een "profeet" van de Vlaamse zaak ? Volgens Wiki is een profeet een mens die:

"...na het contact met de godheid verslag uitbrengt van wat hem door die godheid is opgedragen te zeggen aan de (geloofs)gemeenschap. Uit de aard der zaak verwijst zo'n boodschap (vaak vermanend) naar verkeerde daden in het verleden, zegt wat er bijgevolg te doen staat en voorspelt wat er zal gebeuren als er niet gehandeld wordt zoals de godheid opdraagt via zijn profeet."

Kortom: "Vlaanderen is Groot en Bart De Wever is zijn Profeet" , en cartoons zijn verboden: kritiek op Bart De Wever is kritiek op "de lotsbestemming van Vlaanderen" en dus eveneens godslastering. Het bewaken van deze voorbestemde en aan Bart De Wever geopenbaarde toekomst, omschrijft hij met het vermijden dat er "scheve voeten gezet worden" bij de staatshervorming.

Profeten worden doorgaans ook geacht van hoge moraliteit te zijn. Hoe zit dat nu met Bart De Wever, wat is zijn "moraliteitsgehalte" ?

Over de Jodenvervolgingen in Antwerpen wist hij te zeggen dat de excuses van het Antwerps stadsbestuur ongepast waren. Nadien heeft hij zich "verontschuldigd" ten aanzien van de geschokte Joodse gemeenschap, maar niet voor de inhoud van zijn woorden, maar enkel voor de "ongelukkige timing" ervan. Zo in de stijl van: "Excuseer dat ik u vandaag een smeerlap noemde, ik had het morgen moeten doen".

Bart De Wever is dol op extreem-rechts. Ook aan het Vlaams Belang maakt hij alleen strategische, maar geen inhoudelijke verwijten. Hij is paraat op de begrafenis van Karel Dillen, poseert "puur toevallig" met Jean-Marie Le Pen op een foto tijdens een nationalistisch congres. De collaboratie van flaminganten is voor hem dan weer slechts een klein en ongemakkelijk ongelukje uit de geschiedenis van de Vlaamse Beweging. En de Vlaamsgezinde Hans Van Temsche is uiteraard geen racist.

Kritiek duldt Bart De Wever niet. Wanneer hij merkte dat het CGKR een dossier over N-VA aanlegde, vroeg hij prompt het kortwieken van het centrum. En als hij niet de macht heeft om de kritiek te doen verstommen, dan gaat hij bleiten als een plat papjong, in de stijl van "Allez zeg, ziet dat nu toch, wat die zeggen".

Bij de simpelen van geest heeft Bart De Wever succes als mediavedet. "Welgebekt" (wij zeggen hier gewoon "groot bakkes" ) legt hij zich toe op "originele" maar inhoudsloze ridiculiseringen van zijn "tegenstrevers" met als enige doel een super-denigrerende uitspraak over hen te kunnen doen. En hoe kleiner zijn slachtoffers zo worden, hoe meer de mythe van "Bart de Enig-Alwetende Profeet" gevoed wordt, uiteraard.

Enkele voorbeelden. Over Walter Zinzen en B-Plus zei hij: "Walter Onzinzen en consoorten" ; over Lukas Vander Taelen en andere "postmoderne Belgenvriendjes": "Zelfs een varken schijt niet waar het eet" ; tegen Vera Dua: "Zeg, ge moogt me wel in de ogen kijken als ge iets tegen mij zegt !" (alsof dat een smakelijk zicht zou zijn, die vettige kop); over "de Franstaligen": "Een lepeltje suiker kunnen ze krijgen". De "Profeet van Vlaanderen" blijkt niet meer dan de "Goochelaar met kleineringen", er valt er immers niet de minste gedocumenteerde en onderbouwde inhoud te bespeuren in de ridiculiserende parafrasen van Bart De Wever.

Een mediastunt is voor hem ook graag meegenomen, zoals een zo gezegd verdedingschrift ten gunste van Abou Jajah. Bart De Wever meende in de recente veroordeling van Jajah wegens "ophitsing" een politiek proces te zien. Was dat nu niet geweldig, opkomen voor een politiek tegenstrever ! Die niet meer in België woont, wel te verstaan, en niet meer aan politiek doet. Dat Bart De Wever als politicus de Scheiding der Machten daarmee mogelijk overtreedt (een bisnummer na zijn opmerkingen over het proces van Hans Van Temsche), tja, men is profeet of men is het niet hé. En het is toch maar kritiek op de Belgische justitie, onderverstaan: na een splitsing van justitie zou dit onmogelijk zijn, want "Wat we zelf doen, doen we beter". Het artikel van Bart De Wever over Abou Jajah was enkel en alleen ingegeven door politiek opportunisme, maar het klonk weer o zo mooi.

Verder misbruikt Bart De Wever het succes van Barack Obama om er compleet misplaatste conclusies over inburgering en identiteit uit te trekken, en is hij uitgesproken anti-ecologisch en volledig gevoelloos voor de problematiek van dierenrechten: sentimenteel masochisme vindt hij, "De Schepping is Goed".

Met dit alles in gedachten is het dan ook niet moeilijk om de gepaste besluiten te trekken over de persoonlijkheid van Bart De Wever als profeet: Bart De Wever is eigenlijk "Bart De Zever" , een saaie achterlijke vetkwal en een arrogant stuk flamingant krapuul, een onverdraagzame vent die elke vorm van wetenschappelijk historisch denken mist, alleen geapprecieerd door simpelen en opportunisten die in volle bewondering staan voor hun geliefde demagoog, die niets te vertellen heeft maar het wel "goed kan zeggen".

En niet te vergeten: met goede vrienden in de Vlaamse politiek.

NAAR EEN MODERN BELGIË (4): DEMOCRATIE

2008-01-26T10:13:00.000+01:00

De regimecrisis is zowel oorzaak als gevolg van een gebrekkige werking van onze democratie. De huidige communautaire crisis is dus niet in de laatste plaats een crisis van de Belgisch democratie, integendeel. Willen we de communautaire problemen oplossen, is het nodig ook de werking van de instellingen vanuit democratisch oogpunt te optimaliseren. Daartoe is eerst een analyse nodig van wat scheef gegroeid is, van de anomalieën binnen de Belgische democratie .

Het belangrijkste probleem in het kader van communautaire onderhandelingen, is het feit dat daarbij naar schatting drie miljoen Nederlandstalige Belgen politiek niet vertegenwoordigd zijn. De Vlaamse politiek stelt haar standpunt immers voor als het standpunt van "De Vlaming", u weet wel, de één en ondeelbare. Dat er numeriek evenveel "Vlamingen" als "Walen" zijn die met België verder willen en geen vragende partij zijn voor "verdere regionaliseringen", is de laatste zorg op deze wereld van de Vlaamse politiek, die de consequent logica van de particratie volgt.

Nochtans bestaat er zoiets als "het recht om gehoord te worden" , en dat recht wordt door de Vlaamse politiek dagelijks geschonden in communautaire kwesties. De Nederlandstalige Belgen, zijn de "ongehoorde Belgen" , de Vlaamse politieke is er uitsluitend voor en door flaminganten.

De communautaire eensgezindheid onder de Vlaamse politici is een valse consensus die voortkomt uit een overdosis particratie. De partijbesturen worden exclusief door flaminganten bevolkt, wie geen flamingant is, maakt geen kans op politieke carrière in "Vlaanderen". De partijprogramma’s werden op elkaar afgestemd zodat de kiezer ze niet meer kan logenstraffen. Zij hebben de keuze tussen een Vlaamse Leeuw met bruine, rode, oranje of rode tong, maar ze zijn gedoemd om voor "meer Vlaanderen" te stemmen, dat is zo geregeld door onderlinge overeenkomst tussen de partijen. De Vlaamse politiek is geen spiegel van de Nederlandstalige bevolking. Een consensus over staatshervorming bestaat wel binnen de Vlaamse politiek, maar niet binnen Nederlandstalige bevolking. Onder de Vlaamse burgers heerst een communautaire verdeeldheid die door de Vlaamse politici deskundig taboe werd verklaard en weggemoffeld.

De ex-Volksunie vergiftigt België, dat is duidelijk. De eerste afsplitsing van de Volksunie was het Vlaams Blok, later Vlaams Belang genoemd. Daarna volgden ID-21, Spirit, N-VA, en een aantal VU-politici verschoven naar Groen!. Door kartelvorming infiltreerden zij in de Vlaamse particratie. Het gevolg is dat de ex-VU in elke partij weegt. Binnen de huidige Octopusgroep zijn 4 van de 9 Vlaamse onderhandelaars ex-VU, nog eens 4 van de 9 behoren tot een kartelpartner van N-VA.

De huidige anti-Belgische filters zijn een expressie van de inquisitiementaliteit van de Vlaamse politiek, die niet alleen van alle Vlamingen flaminganten wil maken, maar die vooral de Vlaams-nationale geloofszuiverheid binnen de Vlaamse politiek wil veilig stellen.

CD&V en KVHV zetten zich in voor de reactionaire strijd voor een katholiek Europa. Lekenactivisten hebben de fakkel overgenomen van de Kerk, wat vroeger solidarisme heette, noemt men nu personalisme. De stap van daaruit naar extreem-rechts, is klein. Daarom is de huidige CD&V een mini-Vlaams Belang, een partij van "half"-anti-democratische extremisten.

Een gevolg van al dat flamingant gemanipuleer, of een middel ervan, is een bijna volledig irrationeel discours, waarbij het gebruik van drogredenen de regel is, en naar alle waarschijnlijkheid op partijbijeenkomsten wordt ingeoefend.

Politieke keuzes worden "bewezen", redeneringen draaien in cirkels, tegenstrevers worden verdacht gemaakt, er wordt eindeloos gespeeld op de dubbele betekenis van woorden, stijl lijkt belangrijker dan inhoud, er wordt gerepliceerd op onbestaande argumenten, men speelt op de man in plaats van op de bal, valse dilemma’s rollen in overvloed, er wordt geridiculiseerd en gedreigd met gevolgen, anachronismen opgedist, of gewoon onzinnige praat verkocht. Irrationalisme vernietigt het politieke debat, de Vlaamse politiek is daar een treffend voorbeeld van.

Tot de aanpassingen die leiden in de richting van een modern België, een België dat gebouwd wordt op de waarden van de moderniteit, behoren dan ook de nodige stappen naar herstel van onze democratie, maatregelen die onze democratie verdiepen en vooral: herwaarderen. Het is nodig te evolueren van een irrationele flamingante particratie naar een redelijke Belgische democratie.

De afschaffing van de senaat is dan ook een slecht idee. Daardoor komt alle parlementaire controle bij de Kamer te liggen, die al te gemakkelijk door partijtucht manipuleerbaar is. In combinatie met een protocollaire functie van de monarchie, zou dit een te aanzienlijke macht geven aan de Eerste Minister. Die zou in dat geval ontsnappen aan de controle van het parlement en aan die van het Staatshoofd. Elke democratie is gebouwd op machtsevenwicht en machtsspreiding, welke daardoor zouden verbroken worden. De senaat omvormen tot een communautair overlegcomité, zou de bevestiging inhouden van de Twee-Volkeren-Doctrine, en bijgevolg dus ook de negatie betekenen van de zelfbeschikking van de individuele burger.

Federale kieskringen en convergentiecriteria zijn dan weer geschikte initiatieven. Het komt tegemoet aan het gelijkheidsbeginsel dat elke Belg op elk politicus kan stemmen wat betreft de federale overheid. Gewestelijke beleidsmaatregelen die niet bestuur, maar vervreemding tot doel hebben, kunnen gezien worden als een misbruik van autonomie, en kunnen aldus ongrondwettelijk worden verklaard door een daartoe bevoegde rechtbank, bv de Raad van State of het Grondwettelijk Hof. Een hiërarchie in de wetgeving is daarbij noodzakelijk, dwz de Belgische wet moet boven de wetten en decreten van de andere bestuursniveaus staan.

De Belgische instellingen kunnen best niet georganiseerd worden volgens de principes van territorialiteit en uniformiteit, zoals het confederalisme nastreeft, maar wel volgens de principes van vrijheden en bestuurlijke gelaagdheid.

Bestuurlijke gelaagdheid betekent dat de wereld georganiseerd wordt als een bladerdeeg van bestuursniveaus, die elk bestaansrecht hebben en elk een eigen eigenheid belichamen. Het Vlaamse beleidsniveau heeft dus bestaansrecht, maar alleen in die mate dat het te maken heeft met objectieve specifieke kenmerken, dwz het feit dat de moedertaal in Vlaanderen overwegend Nederlands is. Andere bevoegdheden horen er niet thuis, en dienen aan andere bestuursniveaus toe te komen. Het Belgisch bestuursniveau kan gezien worden als het grondwettelijk niveau, met inbegrip van alle bevoegdheden die vasthangen aan het gelijkheidsbeginsel. Alle Belgen hebben in gelijke mate recht op bv. gezondheidszorg, arbeid en veiligheid, deze bevoegdheden horen dus thuis op het federale niveau. Arbeid is een federale kerntaak. Monetair beleid wordt steeds meer Europees, toerisme is streek gebonden en kan aan de provincies toekomen.

Elk beleidsniveau staat voor een wettelijk kader van burgerrechten en –vrijheden, binnen een mondiale gelaagdheid van bestuursniveaus. Geen wereldregering, geen wereld van dorpen, noch al dan niet conflicterende grote machtsblokken, maar mondiale bestuurlijke gelaagdheid is de meest gepaste manier om aan wereldburgerschap vorm te geven: Verenigde Naties, statenunies, naties, provincies, steden, districten. Het territorialiteitsbeginsel en de nationale soevereiniteit blijven daar bij aanwezig, maar behouden met een minimalistische invulling.

België is een historisch en politiek gefundeerd bestuursniveau. Als "bestuurlijk" gebied heeft het zich het sinds de antieke oudheid herhaaldelijk herbevestigd. Het huidige België is ontstaan als onderdeel van de democratiseringsgolf die rond 1830 door Europa ging tegen de Heilige Alliantie van Klemens von Metternich. Als federale natie waarborgt België een evenwicht tussen centralisering en decentralisering. Het is een bestuursniveau dat onze burgerlijke vrijheden en mensenrechten garandeert. Kortom: België heeft volwaardig bestaansrecht. De enige reden tot "verdamping" is de politieke agenda van flaminganten, die dit bestaansrecht ontkennen en een alleenrecht voor het Vlaamse bestuursniveau opeisen.

België staat als bestuursniveau voor het gelijkheidsbeginsel, en vele samenlevingsproblemen kunnen dan ook best benaderd worden vanuit de invalshoed van de anti-discriminatiewetgeving, ook als het om taalproblemen gaat. Het is duidelijk dat subsidiariteit haaks staat op het gelijkheidsbeginsel, en dat radicale subsidiariteit niets meer is dan een mooi woord voor georganiseerde discriminatie van overheidswege. In confrontatie met eventuele discriminaties en gevolgen van taalimperialisme (Frans, Engels Nederlands of welk dan ook), is het zinloos deze discriminaties tgv centralisering in te ruilen voor een andere discriminaties tgv decentralisering. Taalproblemen horen thuis in de anti-discriminatiewetgeving, en nergens anders.

In het kader van verdieping van de democratie promoten sommigen Directe Democratie, ook wel BROV genoemd. Zulk een referendum is fundamenteel verschillend van het concept "volksraadpleging". Een BROV gaat uit van een groep burgers die het initiatief nemen, de resultaten zijn bindend, en kunnen meestal inhoudelijk niet getoetst worden aan legale grondbeginselen of wetten. BROV is eigenlijk "democratie op zij platst" , een soort dictatuur van de meerderheid, en vooral een middel om de mensenrechten en de invloed van supranationale instellingen te omzeilen.

Een Volksraadpleging is dus geen BROV. Zij gaat uit van de regering, is niet noodzakelijk dwingend, en behoort de grondwet te respecteren. Juist daarom zijn volksraadplegingen een uitstekend middel om de mening van de burgers op te nemen als element in het dossier over een beleidsbeslissing. Bij zeer ingrijpende veranderingen zou het organiseren van een volksraadpleging best de regel zijn. Daartoe is het nodig een passende wetgeving over het organiseren van volksraadplegingen te maken, om manipulatie te vermijden. Zo is het vanzelfsprekend dat voorafgaand aan een volksraadpleging een diepgaand maatschappelijk debat noodzakelijk is, en dat de voorgelegde vragen adequaat geformuleerd zijn. Op die manier vormen volksraadplegingen een passend tegengewicht tegen de tendens naar particratie.

Meer concreet in verband met communautaire onderwerpen, is het duidelijk dat de omschakeling van federalisme naar confederalisme een ingrijpende verandering is, een "copernicaanse revolutie" om het met de woorden van zijn voorstanders te zeggen. Tot zulk een ingrijpende verandering kan men niet besluiten zonder de burgers te kennen, dwz het is anti-democratisch te besluiten tot een confederale ordening van België zonder volksraadpleging. Op dit ogenblik bestaat er geen meerderheid voor confederalisme, noch binnen België, noch binnen Vlaanderen, daarover bestaat alleen een consensus binnen de Vlaamse politiek.

Met de blik op een overzicht tussen alle democratische visies die nu de ronde doen, lijkt me het behoud van de representatieve democratie het meest aangewezen. Ook met het oog daarop zijn er aanpassingen nodig aan de huidige flamingante particratie.

De anti-Belgische filters in de partijbesturen moeten verdwijnen. Pro-Belgische politici moeten hun plaats kunnen innemen binnen de Vlaamse regering en in het Vlaams Parlement, wat op dit ogenblik niet meer mogelijk is. De rol van de ex-VU moet herbekeken worden. Partij-overkoepelende programma-afspraken zouden moeten aanvechtbaar zijn, omdat ze de burger in de onmogelijkheid brengen er tegen te stemmen. Maar vooral kan een communicatieve democratie groeien door het vergroten van het aantal, de rol en de invloed van ombudsdiensten, of door het opnemen van een communicatie-medewerker binnen elk kabinet, niet om nog beter de burgers wat wijs te maken met misleidend gespin, maar om een luisterend oor naar de burgers te leggen en om daadwerkelijk rekening te houden met onderbouwde bezwaren binnen de bevolking.

Minderhedenrechten worden tot nog toe in België en nog minder in Vlaanderen erkend, men kan dit moeiteloos een ware schande noemen. Het spreekt daarbij ook vanzelf dat taalkundige minderheden mogelijk zijn op basis van alle de drie landstalen. Burgerlijke vrijheden en –rechten moeten primeren boven het territorialiteitsbeginsel.

Eveneens om de particratie te democratiseren, maar ook om de zelfbeschikking en de waardigheid van de burgers te respecteren, zijn ook de afschaffing van de opkomstplicht en het minimaliseren van de partijtucht noodzakelijk. Misschien echter het belangrijkste element ter herstelling van onze democratie is een ethische code voor politici die vereist dat debat rationeel gevoerd wordt, met dien verstande dat rationeel geen synoniem is met "economisch van aard". Rationeel staat voor logische consistentie en menselijke redelijkheid die een opbouwend beleid beogen. Het politiek debat is op dit ogenblik vergeven van manipulaties, propaganda en een overvloedig gebruik van drogredenen, welke irrationaliteit elke vorm van constructief debat vernietigt. Het herstel van het parlementair debat is cruciaal voor het herstel van de democratie.

België staat voor het grondwettelijk kader van een moderne democratische lekenstaat. Daaruit volgt godsdienstvrijheid voor alle religies en levenswijze, maar ook zero-tolerantie ten aanzien van elke vorm van fundamentalisme, religieus of seculier. De actieve afwijzing van fundamentalisme is de essentie van de lekenstaat, het is een neutraliteit die de vrijheden van de burgers garandeert, omdat ze bepaalt dat geen burger de vrijheid van een ander burger mag schenden. De burger geniet (godsdienst)vrijheid omdat de lekenstaat niet toestaat dat de een burger zijn wil (in levensbeschouwing) oplegt aan een ander.

In een democratische lekenstaat zijn alle burgers vrij tot het aangaan van verbintenissen en het vormen van gemeenschappen, maar niemand heeft het recht anderen daartoe te dwingen. Niemand mag gedwongen worden toe te treden tot een gemeenschap, en ieder lid van een gemeenschap heeft het recht op afvalligheid.

De neutraliteit van de lekenstaat is geen onverschilligheid, maar betekent een actieve bescherming van burgerrechten. De ambtenaren en mandatarissen van die lekenstaat dienen dan ook die neutraliteit te belichamen, voor zover en wanneer zij hun functie uitoefenen. Hun engagement tot neutraliteit is een (van de) garantie(s) voor maatschappelijke veiligheid.

Confederalisme is geen levensbeschouwelijk neutraal concept. Het stoelt op het katholieke personalisme of om een seculiere zingeving op basis van taal, culturele identiteit of "Volk". Confederalisme aan de bevolking opdringen, is dus een strategie om de scheiding tussen Kerk en Staat te doorbreken, meer bepaald door het opleggen van een eenheid tussen Volk en Staat.

Het is daarom nodig vast te leggen dat "Scheiding tussen Kerk en Staat" de "Scheiding tussen Volk en Staat" impliceert. Een scheiding tussen Volk en Staat betekent dat de overheid binnen haar grenzen het bestaansrecht erkent van verschillende etnieën en culturen, dat de overheid zorgt voor een legaal kader waarbinnen deze culturen samenleven, en dat het concept “Staatsvolk” evenzeer verworpen wordt als “Staatsgodsdienst”. Binnen een democratische lekenstaat is het onaanvaardbaar dat een cultuur (alle) andere tracht weg te werken en alleen aan zichzelf bestaanrecht toekent. In een democratische lekenstaat is het principieel uitgesloten dat een volk, geloof of cultuur zich tracht te ontwikkelen door de andere te vernietigen. Die beperking geldt ook voor de aanbidders van het "Vlaamse Volk", voor de flaminganten.

Om te hernemen: de huidige regimecrisis is zowel oorzaak als gevolg van een gebrekkige werking van onze democratie. Daaruit volgt dat deze crisis niet duurzaam kan overwonnen worden zonder diepgaande bezinning op en herstel van de Belgische democratische instellingen. Laat ons dat aspect dus zeker niet verwaarlozen of vergeten.

Ga terug naar "Naar een Modern België (1): Eenheidsfederalisme"

NAAR EEN MODERN BELGIË (3): HUMANISME

2008-01-12T19:47:00.000+01:00

België, Europa, onze samenleving is het slachtoffer van volkerendenken dat een eenheid van "volk" en territorium, "volk en staat" wenst. Op Europees vlak uit het volkerendenken zich in het streven naar een "Europa der volkeren", op Belgisch vlak uit dit denken zich in confederalisme en separatisme. Het volkerendenken is een hedendaagse manier om de scheiding tussen Kerk en Staat te doorbreken, door "Gods (uitverkoren) Volk", of een alternatieve formulering daarvoor, tot maatstaf van het politieke denken te maken.

Het concept "Volk" is echter niets minder dan een waan. Zelfs als er tussen mensen uitgebreide biologische en culturele verwantschappen bestaan die men als "etnie" zou kunnen omschrijven, zelfs dan blijft het zo dat de leden van die etnie enerzijds erg verspreid en anderzijds gemengd met andere etnieën leven. Door emigratie en immigratie is elke samenleving principieel multi-etnisch, en heeft elke etnie een vorm van diaspora ondergaan. Het concept "Volk" in de betekenis van "Het Vlaamse Volk" is een waan als onderdeel van de Vlaams-nationale massahysterie, die men op haar beurt als een reactie op de globalisering kan beschouwen.

Volkerendenken verdeelt en vervreemdt de burgers, en polariseert de samenleving in wederzijds vijandige groepen die bezeten zijn door hun collectieve "identiteit". Volkerendenken schept autoritaire bestuursvormen waarbij bestuurders pretenderen te vertolken wat "Het Volk" wil. Het is een gesloten denken dat de zelfbeschikking en van het recht op afvalligheid van de burgers aantast. Net zoals het voor religieuze fundamentalisten ondenkbaar is dat iemand ervoor kiest de religie van oorsprong te verlaten, net zo miskennen flaminganten aan andere Vlamingen het recht om niet-flamingant te zijn.

Antropolologen beschouwen dit soort "voortrekkers" die zichzelf als "de zuiveren" zien, als een soort "etnie binnen een etnie" die de andere burgers wil overheersen. Dat laatste is inderdaad wat er gebeurt in Vlaanderen, waar een flamingante extremistische minderheid met manipulatieve technieken de controle over de Vlaamse politiek heeft verworven. Hierop kom ik later nog terug, in een volgende bijdrage.

Volkerendenken betekent dus een aantasting van de integriteit van de mens. De "Vlaamse zaak”" is daarom een slechte zaak, en daarom is "meer Vlaanderen" niet alleen nadelig voor "De Walen", maar in de eerste plaats voor "De Vlamingen" zelf. De "Vlaamse zaak" ontkent immers hun zelfbeschikkingrecht , of het stimuleert hun egoïsme.

Er blijkt een duidelijke samenhang te bestaan tussen een "verdere staatshervorming", arbeidsplicht, taaldwang, inburgering en consumptiedwang. Het "eigen" Vlaamse beleid moet immers een "strenge" opvolging van werklozen mogelijk maken, zorgen voor lastenverlagingen voor bedrijven, migranten aantrekken uit het buitenland en uit Wallonië. Maar die "migranten" dienen dan ingeburgerd te worden en moeten allemaal netjes Nederlands spreken, opdat ze geen bedreiging zouden vormen voor de "Vlaamse identiteit". De overwerkte Vlamingen reageren daarna hun stress af met vrolijk dwangmatig shoppen, en zorgen zo voor de uitbouw van de "economische motor" en voor nog grotere arbeidsplicht. Confederalisme is de blauwdruk voor een destructieve dwangmaatschappij.

Het is dan ook in de zelfbevestiging van de mens als mens, ook op economisch vlak, dat de weg ligt naar het bestrijden en het neutraliseren van de Vlaams-nationalistische agressie. Humanisme is het "tegengif" voor flamingantisme.

Voor mij betekent dit een humanisme van politiek-liberale oorsprong, een universeel humanisme: open, op redelijke individuele zelfbeschikking gericht, universeel en ecologisch, dwz zich niet beperkend tot de grenzen van de Europese cultuur of de beperkingen van een Grieks-Joods-Christelijke cultuur, noch tot de kortzichtigheid van een verouderd antropocentrisme dat zich afzet tegen de natuur.

Redelijke zelfbeschikking voor de individuele burger spiegelt zich in een redelijke soevereiniteit voor de Belgische natie, waarbij naar boven supranationale samenwerking, en naar onder binnenlandse delegering van bevoegdheden bestaat, volgens de principes van een mensenrechtelijk georiënteerde subsidiariteit. Daardoor ontstaat een veelheid van bestuursniveaus die de burgers in een multiculturele samenleving het meest opportuun beleid bieden dat hun welzijn behartigt. De drie te vermijden valkuilen zijn totalitaire democratie, verstikkend volkerendenken, en egoïsme.

Humanisme bestaat echter in een grote verscheidenheid en in alle kleuren. Zo zijn er christen-humanisten die hun humanisme inspireren op het christendom in het algemeen of op links-personalisme in het bijzonder. Een deel zoekt inspiratie bij renaissance-humanisten of in de Unitaristische kerk die daar uit voortkwam. Meestal relativeren of verwerpen ze daarbij de erfzondeleer van Augustinus en leggen ze de nadruk op de menselijke bekwaamheid om het goede te doen, op de menselijke vrijheid. Een aantal verkiest een leven in navolging van de menselijke Jesus ("imitatio Christi") boven de kerkelijke orthodoxie, rituelen en liturgie. Nog anderen vinden dat religie en dus ook het Christendom best bekeken en geëvalueerd worden met het oog op hun maatschappelijk nut: religie in dienst van de menselijk welzijn, ipv de mens onderworpen aan de Gods-Dienst.

Ook bij moslims bestaat islam-humanisme, niet in het minst onder de vorm van islam-feminisme. De Egyptische Nazira Zain al-Din was bij de eersten om de sluier af te leggen, in het kader van die tijd een expressie van grote moed. Vandaag zijn er in ook in Egypte mensenrechtenactivisten als Nawal El Saadawi. De humanistische moslims leggen de nadruk op de historische context en relativiteit van de Koran en de Sharia, zoeken een innerlijke beleving ("innerlijke Jihad") en concentreren zich op de geest en de ziel van de islam, ipv op een legalistische interpretatie van de voorschriften.

Ook andere religies hebben een humanistische grondslag, het taoïsme, het boeddhisme, het confucianisme, en vele andere. Ik denk aan figuren als de Dalai Lama en Mohandas Gandhi

Verder is er, al dan niet tegengesteld aan de vorige vormen van religieus humanisme, het seculier humanisme, dikwijls in combinatie met socialisme.

Humanistisch liberalisme vindt men bv bij Martha Nussbaum, die zich, ver van het libertarische kapitalisme en egoïsme, onder meer toelegt op "capabilities" , en zo een evenwicht zoekt tussen verantwoord overheidsbeleid en menselijke vrijheid.

Vanuit welke ideologie men ook vertrekt, de afkeer van fundamentalisme, ook van seculiere vormen van fundamentalisme, blijkt voor het humanisme de karaktereigenschap bij uitstek. Ieder mens heeft een referentiekader, een ideologie waarmee hij zijn leven zint geeft. Wie de zorg om de (mede)mens belangrijker vindt dan zulke eigen ideologie, stijgt daar bovenuit en is in staat verbonden vredelievend met anderen samen te leven. De verschillen tussen alle unieke mensen, zijn dan een uitgangspunt van contact, en geen belemmering.

Humanisme is dus een overbruggingsmiddel over de noodzakelijke en gewenste verscheidenheid binnen de samenleving.

Humanisme stelt ook het menselijk welzijn centraal en kan daardoor perfect de rol vervullen van kernwaarde voor een modern België. Het streven naar de integriteit en het welzijn van de individuele mens kan als richtinggevend principe de buitenlandse politiek, de ordehandhaving en het sociaal beleid sturen.

België als natie wordt zo symbool voor burgerlijke vrijheden en mensenrechten, van humanistisch eenheidsfederalisme.

Het wordt de hoogste tijd om een einde te maken aan 40 jaar communautaire wapenwedloop, aan het proces van polarisering en vervreemding dat ingeleid werd door politici als Gaston Eyskens en Hugo Schiltz.

We hebben nood aan een nieuwe start voor en naar een modern, humanistisch België.

Ga terug naar "Naar een Modern België (1): Eenheidsfederalisme"

Ga verder naar "Naar een Modern België (4): Democratie"

NAAR EEN MODERN BELGIË(2): TAALHOFFELIJKHEID

2008-01-07T09:19:00.000+01:00

Onze taalproblemen zijn in wezen godsdiensttwisten. De reden daarvoor is dubbel: Vlaams taalfundamentalisme is een vorm van seculier godsdienstig integrisme, en katholiek fundamentalisme is onlosmakelijk verbonden met de Vlaamse beweging.

Vlaamse taalfundamentalisten baseren zich steeds weer op het territorialiteitsbeginsel. Dat beginsel streeft naar het samenvallen van cultuur, bestuur en grondgebied en werd aangewend door Karel V bij de Vrede van Augsburg in 1555 om de godsdienstoorlogen te beëindigen die de droom van één groot christelijk Europa hypothekeerden. Achteraf bleek dit beleid van Karel V de religieuze polarisering op de spits te drijven en niet te milderen, en "zijn" Heilige Roomse Rijk spatte uit elkaar als een lappendeken. Het territorialiteitsbeginsel is dan ook een ongepast middel tot pacificatie.

De uiteindelijke oplossing voor de religieuze conflicten kwam na de Franse Revolutie, met de scheiding tussen Kerk en Staat, met het inschrijven van burgerlijke vrijheden in de grondwet. Anders gezegd: godsdienstvrijheid is de moderne oplossing voor godsdienstoorlog, het territorialiteitsbeginsel is een overblijfsel uit een ver verleden, een archaïsch en onwerkzaam beleidsinstrument.

Taalproblemen stellen zich niet alleen in België, en dat is een reden te meer er een grondige oplossing voor te zoeken. Die oplossing ligt in taalvrijheid, dwz in het (ten dele) loslaten van de koppeling van "grondgebied" met taal. We hebben een scheiding tussen Taal en Staat nodig, naar het voorbeeld van Scheiding tussen Kerk en Staat, dus taalvrijheid naar het model van godsdienstvrijheid.

We zouden kunnen werken met "erkende streektalen" zoals er ook "erkende godsdiensten" bestaan. Die erkenning kan gelden voor heel België, al zou het mogelijk zijn een hiërarchie van de talen volgens gewest en “stad of gemeente” af te spreken.

Het territorialiteitsbeginsel behoeft dus niet volledig geschrapt, maar sterk geminimaliseerd te worden. Stel dat dat in "Vlaanderen" de moedertaal van de meerderheid van de burgers Nederlands is, dan volgt daaruit dat de overheid in het Nederlands aanspreekbaar hoort te zijn, en dat Nederlands de aangewezen "eerste taal" is in onderwijs. Wat er niet uit volgt is een "uitsluitend Nederlandstalige" regio Vlaanderen. Taalvrijheid houdt in dat ieder burger probleemloos en zonder het ondergaan van intimidaties of sociale druk andere talen, en zeker de andere erkende landstalen kan gebruiken.

Taalvrijheid betekent dus in dat de overheid zich op taalgebied aanpast aan de burger en niet omgekeerd. Voor taalvrijheid geldt bovendien wat voor elke vrijheid geldt, nl. dat ze geen dekmantel mag zijn voor misbruik. Taalhoffelijkheid gaat dus steeds samen met taalvrijheid, dwz taalvrijheid impliceert taalhoffelijkheid, maar omgekeerd volgt uit taalhoffelijkheid dat men anderen taalvrijheid gunt. Taalvrijheid en taalhoffelijkheid zijn samen moderne beleidsinstrumenten, eigen aan principes van de liberale rechtstaat en van de mensenrechten.

Het gaat om het bewustzijn dat taal niet meer is dan een communicatiemiddel, een instrument dat slechts in zeer beperkte mate betrokken is bij de vorming van de menselijke identiteit. Taal omvat ook veel meer dan de louter gesproken taal, lichaamshoudingen zijn vrijwel universeel verstaanbaar voor wie over voldoende inlevingsvermogen beschikt. Communicatie is het voornaamste doel van (gesproken) taal, en daarom is in een meertalig land meertaligheid een uiting van respect voor de medeburgers, een expressie van burgerzin. Men kan dus van de burgers verwachten dat ze zich daarop toeleggen.

Adequate minderhedenrechten zoals ze door Europa worden voorgesteld, dienen dan ook ingeschreven in de wetgeving naast de erkenning verschillende landstalen, als extra hulpmiddel om onze taalproblemen op een moderne manier van een passende wetgeving te voorzien.

Taalvrijheid kan niet los gezien worden van de anti-discriminatiewetgeving. Waar taaldiscriminatie bestaat, moet een passend gerechtelijk antwoord mogelijk zijn. Anderzijds staat het territorialiteitsbeginsel haaks op het gelijkheidsbeginsel, omdat het de mogelijkheid biedt een "eigen", dwz ongelijk beleid te voeren.

De huidige achterhaalde, autoritaire en dogmatische taalwetgeving behoeft helemaal niet nageleefd te worden en is dringend aan herziening toe. De huidige taalwetgeving is immers achterhaald en reactionair, bron van sociaal conflict.

Waar we best werk van maken is een van een redelijke invulling van taalvrijheid geldend in heel België, onlosmakelijk verbonden met taalhoffelijkheid. Zo maken we samenleven mogelijk, en vermijden we polarisering. Zo zetten we een stap meer in de richting van eenheidsfederalisme, in de richting van een modern België.

Terug naar "Naar een Modern België(1): Eenheidsfederalisme"

Ga verder naar "Naar een Modern België (3): Humanisme"

NAAR EEN MODERN BELGIË (1): EENHEIDSFEDERALISME

2007-12-31T11:12:00.000+01:00

31 januari 2007, we zwaaien het jaar uit in politieke stilte voor de grote storm. Waar de komende maanden ons land, België dus, zullen brengen, kan niemand voorspellen. Dit hangt voor een belangrijk deel af van de mate waarin CD&V vasthoudt aan haar "Copernicaanse revolutie", dwz aan haar reactionaire staatsgreep tegen de Belgische liberale lekenstaat.

Het blijft nuttig te herhalen dat het concept "staatshervorming" geen uitsluitsel geeft over de inhoud ervan. Een algemene herfederalisering is ook een "substantiële" of "grote" staatshervorming, en dus bestaat één van de problemen voor 2008 al uit de demystificatie van dit begrip zelf. Dwz: staatshervorming is geen synoniem voor "meer Vlaamse bevoegdheden", dat is slechts één van de mogelijke invullingen van dat begrip.

Als de België institutioneel hervormd moet worden, is de belangrijkste vraag hoe wij ons dit toekomstig België wensen.

Ik kies voor Eénheidsfederalisme, dwz een België gebouwd op de waarden van de moderniteit, op het humanisme van de redelijke zelfbeschikking van de individuele burger, waarbij de gelaagdheid van de bestuursniveaus ten dienste staat van de eenheid van ons land.

Daarom meen ik dat het noodzakelijk is een aantal thema’s ter debat aan de orde te stellen bij de communautaire dialoog in de Octopus-werkgroep van de huidige regering.

1. Hiërarchie van bestuursniveaus
Het is nodig een hiërarchische volgorde van bestuursniveau te voorzien, waarbij de federale overheid aan de top van de piramide staat en alle lagere bestuurniveaus aan dit federale niveau loyauteit verschuldigd zijn. Dalen we de trappen van deze piramide af, volgen de gewesten, de provincies en steden en gemeenten.

2. Herfederalisering van het beleid van steden en gemeenten
Om dit mogelijk te maken dient dus de Vlaamse regering een ondergeschikte rol te krijgen tegenover de federale, maar dient ook het beleid van steden en gemeenten geherfederaliseerd te worden.

3. Mensenrechtelijk-georiënteerde subsidiariteit
Subsidiariteit heeft het nodig als begrip verduidelijkt te worden. De radicale subsidiariteit van CD&V is een vorm van fundamentalisme die men beter vervangt door mensenrechtelijk-georiënteerde subsidiariteit waarbij bevoegdheden geplaatst worden op het bestuursniveau waar ze het meest opportuun zijn met het oog op de implementatie van de mensenrechten.

4. Overdracht van bevoegdheden van gewesten naar provincies
Daarom is het nodig ook het provinciale niveau te versterken door een aantal gewestelijke bevoegdheden provinciaal te maken. Ik denk daarbij aan toerisme, dat erg streekgebonden is, of aan inburgering.

Ook kan het aantal provincies uitgebreid worden tot 12 provincies, verdeeld over 4 regio’s. Gewesten en gemeenschappen worden zo dus omgevormd tot 4 regio’s: Vlaanderen, Brussel, Wallonië, en Eupen-Malmédy.

5. Omschrijving van de federale kerntaken, rekening houdend met de groeiende bevoegdheden van de Europese Unie
Het is belangrijk federale kerntaken vast te leggen, taken dus die nooit geregionaliseerd mogen worden omdat ze verbonden zijn met het gelijkheidsbeginsel. Het spreekt vanzelf dat alle Belgen op eenzelfde manier recht hebben op integriteit van hun bestaan, op veiligheid, en men kan zich afvragen of “arbeid” niet om dezelfde reden tot de federale kerntaken behoort.

Bovendien is het zo dat de groeiende Europese eenmaking de bevoegdheden van de Europese deelstaten enigszins uitholt. Daarom is het noodzakelijk de federale kerntaken niet minimalistisch, maar maximaal te interpreteren. Zo wordt vermeden dat een doorgedreven federalisme een synoniem wordt van separatisme.

Een Eénheidsfederalisme is dus noodzakelijk een beperkt federalisme

6. Overdracht van bevoegdheden van gewesten naar de federale overheid
Gelet op vorig punt en gelet op grote hoeveelheid reeds geregionaliseerde bevoegdheden, is het onontbeerlijk een belangrijk deel van de nu gewestelijke bevoegdheden te herfederaliseren. Ik vermeldde reeds het beleid van steden en gemeenten, maar nog een heleboel andere bevoegdheden komen in aanmerking tot herfederalisering, ik denk bv aan Sport en Cultuur. Daarentegen kunnen Zeevisserij, Plattelandsbeleid, (lager en middelbaar) Onderwijs, Vorming, of Ruimtelijke Ordening beter regionaal blijven.

7. Nieuwe regionaliseringen ?
Blijft de vraag of er ook nieuwe regionaliseringen nodig zijn. Dat is mogelijk zo, maar dan enkel met het oog op consistentie en optimaliseren van het bestuur met het oog op een efficiënt mensenrechtenbeleid.

8. De netto-balans
De netto-balans zal hoe dan ook gemaakt worden: komt er "meer-Vlaanderen" (wat ik verwerp) of "meer België" (wat ik wens).

9. De intrekking van de "Vlaamse resoluties" en het stopzetten van de projecten tot Vlaamse grondwet
Om het Eénheidsfederalisme vorm te geven is het nodig een einde te stellen aan de flamingante agressie van Vlaamse Regering&Parlement, zoals die agressie is omschreven in de zo genaamde "Vlaamse resoluties" van 1999. Die resoluties dienen ingetrokken te worden, omdat ze niets minder zijn dan de eis tot confederalisering van België.

10. Federale kieskringen
Omgekeerd is het nodig de federatie te versterken. Eén van de middelen daarbij is het hanteren van federale kieskringen bij federale verkiezingen of het laten samenvallen van de gewestelijke en federale verkiezingen

11. Initiatieven om vervreemding tegen te gaan
Deze initiatieven kunnen projecten omvatten waarbij burgers van alle delen van België elkaar ontmoeten, maar het omvat ook het afbouwen van praktijken die de vervreemding bevorderen.

Orde dient op zaken gesteld wat betreft het taalgebruik van sommige media, die onvoldoende over België en de Belgen spreken en te veel over Vlaanderen en de Vlamingen, die voortdurend met allerlei propagandatrucs de mythes van de Twee-Volkeren-doctrine levendig houden, en die de eigenheid van de politieke profilering van Franstalige partijen miskennen.

Orde dient ook op zaken gesteld binnen de Vlaamse politiek, die op dit ogenblik anti-Belgische filters hanteert en die gedomineerd wordt door politici en partijen voortkomend uit de ex-Volksunie.

12. Minderhedenrechten
De Vlaamse Regering behoort tot die uitzonderingen die zich binnen Europa nog steeds tegen het Europese minderhedenverdrag verzetten. Ook dit is een punt dat bovenaan de agenda mag komen. Burgerlijke vrijheden zijn in een moderne natie belangrijker dan het territorialiteitsbeginsel.

De onverzoenbaarheid van Eénheidsfederalisme en confederalisme is duidelijk, en daar ligt de fundamentele keuze. Confederalisme heeft binnen België geen democratisch draagvlak, de partijen die het proberen te forceren kunnen zonder overdrijving staatsgrepers genoemd worden.

De eerste vraag voor de volgende maanden is dan ook of de confrontatie tussen Eénheidsfederalisme en confederalisme zich in zijn totaliteit zal voltrekken, en we dus zullen komen te staan voor een ernstig secessieconflict, of dat deze confrontatie eerder zal toegedekt of vermeden worden. Misschien wordt de soep niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend.

De tweede vraag voor de volgende maanden is in welke richting deze confrontatie tussen Eénheidsfederalisme en confederalisme zich zal doorzetten, en waar we zullen staan op het einde van 2008.

De eerste afspraak om beide vragen te evalueren, is 23 maart 2008, wanneer het leiderschap van de huidige regering zou overgedragen worden aan Yves Leterme. Het antwoord zullen we dan pas kennen, niet eerder.

Ga verder naar "Naar een Modern België (2):Taalhoffelijkheid"

Lees ook: "Brussel-hoofdstad: loslaten"

DIALOOG voor een MODERN BELGIË

2007-11-17T19:24:00.000+01:00

Een "Raad van Wijzen", een "Nationaal College van Dialoog", het zijn zeer goede initiatieven om op basis van respect een uitweg te vinden uit de huidige communautaire regimecrisis. Ook Didier Reynders neemt het concept "evenwichtige staatshervorming" en "dialoog" in de mond.

Een goed initiatief dus, "dialoog", principieel dan toch, want er zijn verschillende valkuilen aan verbonden die geen succes maar mislukking en ontgoocheling garanderen. Of een dialoog succesvol is of niet, hangt immers niet (alleen) af van de goede wil en de motivatie van de deelnemers aan die dialoog, maar wordt bepaald door de onderliggende parameters van het gesprek.

Wie de "gebruiksaanwijzing" van het concept dialoog niet naleeft, stevent met zekerheid af op een miskukking.

Met welke valkuilen kan dit "Nationaal College van Dialoog" geconfronteerd worden?

Om terecht een dialoog genoemd te kunnen worden is een gesprek volkomen evenwichtig en open of het is geen dialoog. Een dialoog werkt op basis van probleemstellingen en feitenanalyses, niet op basis van eisen, a priori’s of voldongen feiten.

Iemand die beweert een "rechtmatige eisen tot verdergaande regionalisering met dialoog te willen bereiken", raaskalt en verkoopt klinkklare onzin. Een vast- en vooraf bepaald einddoel is immers dialoogbelemmerend en zelfs gewoon strijdig met het concept op zich. Een dialoog werkt creatief en gefaseerd naar oplossingen toe: begrijpen, brainstorming en daarna pas de bezwaren.

Wat maakt een gesprek tot dialoog? Zonder volledig te zijn, verwijs ik naar de behoefte om van elkaar te leren, om te onderzoeken en te ontdekken en zo vertrouwen te scheppen. Daaruit kunnen dan voorstellen gedaan worden tot een oplossing, voorstellen die opnieuw onderzocht kunnen worden. Het komt er dus op aan samen op redelijke gronden na te denken over een probleem van gemeenschappelijk belang.

Maar dialoog heeft bestudeerde en goed gedocumenteerde obstakels: onvoldoende luisterbereidheid, niet voor zichzelf spreken maar voor een "groep", willen overtuigen ipv willen begrijpen, niet alle betrokken partijen horen, angst, machtsvertoon, dreigementen, strakke dead-lines, wantrouwen, invloed van buitenaf of povere communicatie.

Daarom worden soms gespreksregels afgesproken, zoals het "praatstokje" :

1. Laat de ander zijn/haar verhaal vertellen. Vertel op dat moment a.u.b. niet jouw verhaal.

2. Geef niet je mening over hun ervaringen.

3. Waardeer het verhaal van anderen, oordeel niet.

4. Wees écht nieuwsgierig naar de ervaringen, gedachten en gevoelens van anderen. Probeer je open te stellen en tot je door laten dringen wat de ander zegt.

5. Sommige mensen zullen langer tijd nodig hebben om over hun antwoorden na te denken. Sta toe dat mensen zoeken, stotteren of dat het even stil is.

6. Spreek voor jezelf: praat zoveel mogelijk vanuit de ik-positie, vermijd “je”of “men”.

7. Vraag bij algemeenheden om concrete voorbeelden en om toelichting als je iets niet begrijpt.

8. Behandel de ander zoals jezelf zou worden behandeld: met respect en vriendelijkheid

Uit dit lijstje gespreksregels voor dialoog blijkt al hoe groot de kans op mislukken is van communautair overleg. Politici die zich opwerpen als de spreekbuis van "Alle Vlamingen" en niet uit eigen naam spreken (regel 6) , of die vervallen in algemene platitudes zoals "Vlaanderen wil meer bevoegdheden", vernietigen door hun stereotyperingen een mogelijke dialoog nog van voor hij begonnen is.

Volgens de principes van de sociocratie vindt dialoog ook plaats in een beperkte kring met een duidelijk gemeenschappelijk doel. Dat gemeenschappelijk doel maakt het samen-denken en oplossen mogelijk.

Daaruit volgt dan ook dat bij communautair overleg met het oog op het uittekenen van de krijtlijnen van een modern België, alleen deelnemers in de kring mogen opgenomen worden die deze doelstelling toegewijd zijn, en dat betekent dus geen separatisten of radicale confederalisten. Die laatste zijn uit op de vernietiging van België of op een confederale revolutie, en hebben dus geen plaats in te nemen in een "Nationaal College van Dialoog" dat wil werken aan een toekomst voor België.

Anderzijds is het nodig alle relevante partijen te horen, en dat hoeven niet noodzakelijk politici te zijn, zo lang zij maar dat doel van het uitwerken van een modern België oprecht voor ogen hebben. Belangrijk hierbij is een kring te ontwikkelen die generaties en gender doorkruist: de toekomst van België is een zaak van alle Belgen, Nederlands-, Duits- of Franstalig, jong of oud, man of vrouw.

Noch dwang, ook niet die van een tijdsschema, noch veto, noch consensus, maar onderlinge afstemming stuurt een vruchtbare dialoog. Deelnemers hebben het nodig de waarde van het bezwaar te ontdekken, ipv de confrontatie.

Ook is het nodig zich te hoeden voor de valse redelijkheid e.a. drogredenen. Daarbij vergist men zich door te denken dat het "rekenkundige gemiddelde" van twee fouten of twee posities noodzakelijk een goed resultaat oplevert. Zo van: "Als een vrouw nu aanvaardt om half verkracht te worden, dat klinkt toch redelijk". Of: "Hoeveel is 2 +2 ? 3? 3,5? Dan zal het wel 3,25 zijn".

Redelijkheid ontstaat door logische en morele analyse en constructie, niet door een "middleground" of "valse dilemma’s".

Het doel van "dialoog" is dus niet op manipulatieve wijze het instemmen met een eis bekomen. "Vlaamse eisen" staan dus als begrip haaks op het concept "dialoog". Ofwel eist men, of gaat men de dialoog aan, één van beide, de twee strategieën spreken elkaar tegen en zijn volstrekt strijdig.

De deelnemers aan de consultaties binnen een "Nationaal College voor Dialoog" zullen dus wel wat meer nodig hebben dan alleen wat abstracte "goede wil", dwz eerst en vooral inzicht in het wezen van het verschijnsel "dialoog".

Wie een dialoog wil aangaan, moet oprecht en eerlijk de theoretische regels die er eigen aan zijn, respecteren, anders is het volstrekt zinloos er nog maar aan te beginnen.

De resultaten die zo, weze het moeizaam en na voldoende lang beraad, (zullen) worden bereikt, doorstaan de eis der duurzaamheid: grondig en diepgaand doorgesproken en in overeenstemming bereikt kunnen zij de grondvesten uittekenen van een nieuw, modern België, van een Duurzaam België. Zo overwinnen we deze regimecrisis en slaan we de weg in naar een België met het oog op de redelijke zelfbeschikking en het welzijn van de burgers, naar een modern België, gestuurd door wetenschappelijk inzicht en redelijk discours, liberale democratie, met humanistische waarden, ecologisch en feministisch verantwoord.

Een communautair overlegplatform is een expressie van respect voor de burger. Staatsmanschap is vereist, voor wie zich bereid toont deel te nemen aan dit op te richten "Nationaal College voor Dialoog" , waarin een waardig overleg zich kan buigen over "De Drie Vragen: Waarom, Wat en Hoe?" van een komende staatshervorming.

Dialoog is een prima idee en een krachtige werkwijze, maar als men er onbezonnen of met een verborgen agenda aan begint, staat de mislukking nu al in de sterren geschreven.

FIER & ANTI-FLAMINGANT

2007-11-16T11:20:00.000+01:00

"N-VA is een verderfelijke politieke formatie" , is een mening om met trots uit te dragen.

Zo las ik in een lezerscommentaar op een "krant-online" een mening die N-VA vergeleek met "bedorven voedingswaar die het geheel van de maaltijd vergiftigt" , wat mij betreft nog een vriendelijk eufemisme. Ik spreek over N-VA als zijnde onderdeel van de "Vlaamse Pest".

De immoraliteit en de verderfelijkheid van N-VA is uitgebreid, dit zijn alvast een tiental kenmerken van N-VA als Vlaams-nationalistische partij::

Vandalisme
N-VA-militanten amuseren zich met vlagverbrandingen van de Belgische driekleur, in het algemeen beschimpen en bekladden ze alles en iedereen dat en die Belgisch of pro-Belgisch is.

Systematisch ridiculiserend
N-VA is een bij uitstek discommunicatieve beweging. Zelfs de meest bezorgde en goedmenende kritiek wordt systematisch geridiculiseerd. Zo was er Bart De Wever die de draak stak met de uitspraak van Karel De Gucht ( "Mijn verstand is te klein om in te zien hoe een lastenverlaging kan, huhuhu,…" ), de spot met Herman De Croo "...dat hij geen Nederlands spreekt", enz.

Obsessief taalfundamentalisme
N-VA is de partij bij uitstek van het taalfundamentalisme. Voor deze partij is het zelfs niet voldoende dat iedere inwoner van het Vlaams Gewest Nederlands spreekt, het behoort ook proper en net AN te zijn, want dialect is "Belgicistische folklore" . N-VA beperkt zich daarbij niet tot de overheid maar wil het straatbeeld integraal vernederlandsen. Kortom: de politici van N-VA zijn onverbloemde Vlaams-integristen.

Irrationalisme
N-VA hanteert in debat en repliek een overvloed aan drogredenen. Wanneer Louis Tobback waarschuwt dat CD&V/N-VA te veel wil, antwoordt Geert Bourgeois met een ad hominem "Die zit in de oppositie". Wanneer Mathias De Clerq Vlaams-nationalisme een slopend gif noemt dat de rede verlamt, repliceert Geert Bourgeois "Oei, die scheldt" , alsof dat afbreuk zou doen aan de juistheid van de stelling. Anderzijds spreekt Bart De Wever over een Nederlandstalige die voor België kiest als "Zelfs een varken schijt niet waar het eet" , en de basic van N-VA, de “Twee-Volkeren-doctrine” is tegelijk een foutief feitengegeven, een ongepaste veralgemening en een petitio principii. Uiteindelijk is het de specialisatie van N-VA om zich oeverloos belachelijk te maken wanneer ze oproepen om het debat met "rationele argumenten" te voeren, en niet met "emoties", alsof ze zelf in staat zouden zijn een rationeel argument te formuleren.

Repressief en arrogant
Hierbij denk ik niet in het minst aan het incident waarbij Herman De Croo op en N-VA-veto stootte om bemiddelaar te worden. Bart De Wever stelde: "Ze vonden geen Vlaming en kwamen dan maar bij De Croo uit". Maar N-VA-militanten springen en schieten op alles wat Vlaams-nationalisme bekritiseert, zoals ook het CGKR mocht ondervinden.

Autoritair

Bart De Wever ziet zich als de behoeder van de Vlaamse politiek, die ervan gevrijwaard moet worden "scheve voeten" te zetten, dwz de door "God gewilde Apartheid van Vlamingen en Walen". N-VA ontpopt zich als Vlaams-nationale Inquisitie, zich bedienend van de door anderen geïnstalleerde particratie om zich "democratisch" te noemen.

Hysterisch
N-VA gaat volledig uit de bol bij elk Belgisch tintje dat aan een staatshervorming kan gegeven worden. Wie flamingant fora even doorleest, wordt overspoeld door de stank van "Skild en vrind" en "Vliegt de blauwvoet…"

Extreem-rechts
Bart De Wever bagatelliseert elke immoraliteit binnen het Vlaams-nationalisme. Hij minimaliseert het racisme van de moordaanslagen van Hans Van Themsche, de collaboratie was een detail, en zoals alle flaminganten zal hij, in contrast daarmee, de naoorlogs repressie wel een groot onrecht vinden. Ook het CGKR dient bijgesnoeid, volgens N-VA. In werkelijkheid behoort N-VA tot de politieke erfgenamen van het VNV, de collaborerende Vlaams-nationalisten van 1940. Ook het obsessieve taalfundamentalisme maakt N-VA tot een extreem-rechtse partij.

Immoreel
Ons land wordt nu al een klein half jaar gegijzeld door de flamingante obsessies van CD&V/N-VA, en het zal niet lang meer duren voor de daaruit volgende schade duidelijk wordt. Dat interesseert N-VA niet, die trekt het zich niet aan dat de burgers meegesleurd worden in een door CD&V/N-VA veroorzaakt destructief "avontuur".

Zonder scrupules
Uiteraard draait N-VA systematisch de dader/slachtoffer-rol om, zodat de "schuld" voor de regimecrisis in de regel bij "De Franstaligen" gelegd wordt. Met blik op oneindig stalken de N-VA-militanten alle kritikasters van het Vlaams-nationalisme.

Op die wijze ontstaat er een nu steeds weerkerend verschijnsel, het "kritiek-op-N-VA-staart-tussen-de-benen-patroon".

Jean-Luc Dehaene vroeg zich af "Quid N-VA?", daarmee duidelijk makend dat N-VA een obstakel is voor de regeringsonderhandelingen. Wat later volgde excuses: "Jean-Luc Dehaene (CD&V) heeft N-VA-voorzitter Bart De Wever verzekerd dat de nota die hij bij zich had toen hij bij de koning op audiëntie ging, een eigen werkstuk was en niet werd geschreven in opdracht van Yves Leterme of wie dan ook."

Na een uitspraak over buiklandingen door N-VA van Karel De Gucht, stelde Bart De Wever: "De uitspraken van De Gucht zijn deloyaal ten aanzien van één van de partners, en ook ten aanzien van het Vlaams front". Karel De Gucht werd plots een halve meter kleiner: het partijbureau van open-VLD liet weten dat zijn uitspraken "wat ongelukkig" waren en schaarde zich opnieuw achter de flamingante politiek van CD&V/N-VA.

De chaostheorie van Herman van Rompuy deed hem na N-VA "correctie" terugkrabbelen uit de formatiegesprekken, en de terechte politieke analyse van Armand De Decker, dat CD&V/N-VA aan de bron van de regimecrisis ligt, werd na een N-VA telefoontje door diezelfde met de een stroom excuses ingepakt. Armand De Decker benadrukte dat zijn woorden uit zijn context werden gerukt: "Ik heb op geen enkele manier het kartel willen aanvallen en CD&V/N-VA zeker niet verantwoordelijk willen stellen voor de moeilijke situatie waarin we momenteel verkeren" en hij beklemtoonde dat hij alleen maar wil verzoenen.

Het patroon: eerste scherpe kritiek om diezelfde kritiek daarna door dezelfde spreker ingepakt te zien in een mea-culpa-fontein-van-verontschuldigingen, het lijkt er wel op of sommigen van N-VA-politici suppernanny’s willen maken.

N-VA in de rol van Vlaams-nationale Inquisitie, maar vooral de zelfkleinmakerij en de ootmoedigheid van de "gecorrigeerden" en de postfactum-arrogantie van N-VA valt op: "...dat kan natuurlijk niet te dikwijls gebeuren". Wat een potsierlijk schouwspel. N-VA-politici maken zich steeds opnieuw onoverschatbaar belachelijk.

Bij wijze van besluit, de stelling: "N-VA is een walgelijke politieke formatie", of elke andere formulering die daar op neerkomt, is een mening voor en van waardige burgers, een mening om fier op te zijn. Anti-flamingantisme is een terechte bron van trots. Waardige, respectabele en weldenkende burgers zullen nooit tot Vlaams-nationalisme afglijden, en zij zullen steeds walgen van politieke formaties als N-VA, ongeacht hun naam.

Immers, waarom zou men respect opbrengen voor het verderfelijke, in casu, N-VA? Dat is zelfs strategisch niet verantwoord, en zeker niet voor Nederlandstaligen. Welk fatsoenblijk mens wil daarmee samenwerken? Welk soort mensen verleent steun aan een dermate weerzinwekkende politieke formatie als N-VA? Die kunnen niet anders dan zich in een moreel probleem gekneld weten, of hebben reeds een stuk van hun waardigheid ingeleverd. Ze zitten op zijn minst met "vuile handen". Of erger: ze zien in N-VA hun "gelijken".

Anti-flamingantisme is een noodzaak in confrontatie met de anti-Belgische agressie van de Vlaamse politiek, nu die gemonopoliseerd wordt door de erfgenamen van de Vlaamse Concentratie. Burgerinitiatieven voor een moderne vredelievende samenleving zullen noodzakelijk blijken.

In DM van 15 november staat het verhaal van een Waals dorpje, waar men nu, anno 2007, een naald kon horen vallen in de kerk toen een spreker besloot met de laatste woorden van een veertienjarige die door de bezetters tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gefusilleerd:

"Vous qui restez, soyez dignes de nous!"

Wees waardig, distantieer u van alle Vlaams-nationalisme. Wees Fier-en-Antiflamingant.

Lees ook: "Anti-flamingantisme als levenswijze"

MARS OP BRUSSEL

2007-11-15T13:21:00.000+01:00

Nu Marino Keulen met een tweede daad van Vlaams-fundamentalistische agressie tegen België onze Franstalige medeburgers wil vernederen, blijkt eens te meer dat we van de Vlaamse politiek geen positieve inbreng kunnen verwachten voor een mooie toekomst van ons land, maar eerder alleen anti-Belgische ellende.

Bij gevolg ontstaat de nood aan burgerinitiatieven, niet in de laatste plaats aan Nederlandstalige zijde, waaruit de nodige actie groeit om van België een vredelievende moderne samenleving te maken.

Wie aan zijn afkeer voor de Vlaamse politiek en zijn gehechtheid aan de eenheid van België, wil uiting geven, kan nu al deelnemen aan de Mars op Brussel die nu zondag 18 november 2007 doorgaat.

Informatie daarover vindt u op de websites http://www.bebelgian.be/ en http://www.18nov.be/.

We verzamelen zondag 18 november vanaf 10.00 uur aan het Brusselse Noordstation en de start van de mars is voorzien om 11.00 uur. Daarna gaat het via de Brusselse kleine ring en de Belliardstraat tot aan de ingang van het Jubelpark. De mars wordt daar afgesloten met feestelijkheden in het park.

HOGE RAAD voor STAATSHERVORMING

2007-11-13T12:40:00.000+01:00

Een "Raad van Wijzen" die los van de regering in de schoot van het parlement de toekomst van België zou uittekenen, is als naam wat oubollig gekozen, maar is wel een zeer goed idee en een gepast initiatief.

Het concept staat haaks op de drievoudige staatsgreep van CD&V: "Confederalisme nu!" . CD&V wil een staatshervorming (1), die inhoudelijk een confederale revolutie moet betekenen (2), en CD&V wil dat alles nu-onmiddellijk (3), als basisvoorwaarde voor verdere regeringsonderhandelingen. Deze poging tot staatsgreep door CD&V ligt aan de basis van de huidige regimecrisis, van de huidige (virtuele) burgeroorlog tussen flaminganten en Belgen.

Geen weldenkend mens kan zulk een ambitie steunen. Die weldenkende zal wel zijn oor te luisteren leggen naar de nood om de werking van onze instellingen te optimaliseren en om de overdrijvingen, vergissingen en fouten uit de vorige staatshervormingen bij te sturen.

Correct woordgebruik is daarom belangrijk, en laat ons een einde maken aan het gebruik van bedrieglijke eufemismen. Wat CD&V wil, is niet zo maar een staatshervorming, laat staan dé staatshervorming, maar het opdringen van een vergaande regionalisering van bevoegdheden, van een confederale revolutie.

Daarin wordt CD&V gesteund door media-propaganda op basis van flutpeilingen en polls bij de kranten De Standaard en Het Laatste Nieuws, alsook door VRT.

Het getuigt van veel groter respect voor het welzijn van de burgers om een communautair overlegplatform op te richten, een Ronde Tafel waarin de deelnemers op een constructieve wijze zonder tijdsdruk aan optimalisering van onze instellingen kunnen werken.

De naam "Raad van Wijzen" is misschien niet zo goed gekozen en roept wat te veel de geur van mottenbollen op. Wat is er (eventueel) mis met de naam?

Niet alleen Franstalige (mannelijke) senioren maar ook Nederlandstalige (vrouwelijke) jongeren kiezen voor België. Ik denk aan het kussengevecht bij de VUB-ULB en aan de geplande knuffeldag in Leuven. Een Raad van Oude Wijze Mannen, hoe goed en terecht ook bedoeld, onderstreept de flamingante imagovorming van België als zou België "passé" of "ouderwets" zijn.

Wijsheid is een goed concept, maar "redelijkheid" of "weldenkendheid" is beter, confederaal-separatisme is immers de ideologie van fanatici, en het verschil tussen beide is niet aan leeftijd gebonden.

Misschien hebben we een andere presentatie nodig: een modern België voor de toekomst, voor de nieuwe generaties, voor de jongeren, voor het welzijn van alle burgers. Daarom stel ik voor de naam te herformuleren tot "Hoge Raad voor Staatshervorming" waar (ook jonge) weldenkenden aan kunnen deelnemen, jongeren en ouderen die bezorgd en begaan zijn met de toekomst van ons land.

Parallel daaraan is het nodig orde op zaken stellen binnen Vlaamse politiek, en de filter die nu alle Belgicistische politici wegzuivert, te verwijderen. Vlaanderen dient voor België te kiezen, als regio, niet als (deel)staat.

Aan die Ronde Tafel die ik nu "Hoge Raad voor Staatshervorming" noem, kunnen ook niet-politici deelnemen: vertegenwoordigers van werkgevers en werknemers, van humanitaire organisaties, enz. weze het ter advies en overleg.

Het doel van deze "Hoge Raad voor Staatshervorming" is dan het in kaart brengen, ernstig nemen en oplossen van alle redelijke en onderbouwde bezwaren, om uiteindelijk onze instellingen en daarmee ons land om te vormen tot een duurzaam België, op basis van de (herijkte) waarden van de moderniteit.

De drie kernvragen voor deze Raad zijn: (1) de wenselijkheid van een staatshervorming (in welke mate, wat is de "urgentie" ?), (2) de inhoud van een staatshervorming (herfederaliseren, regionaliseren, herschikken, omvormen, herdefiniëren,...), (3) de timing, de werkwijze en de implementatie.

Is een staatshervorming nodig? Mogelijk wel, maar daarmee is nog niets gezegd over de inhoud ervan. Een evenwicht tussen herfederalsering en regionalisering, het vastleggen van kerntaken voor alle bestuursniveaus, een hiërarchie van bestuursniveaus, mensenrechtelijk-georiënteerde subsidiariteit (en geen "radicale subsidiariteit") als middel, zullen grondig aan bod moeten komen. Maar ook de verdieping van de democratie door het invoeren van federale kieskringen, de afschaffing van de opkomstplicht en het verbeteren van de ombudsdiensten kunnen niet onbesproken blijven.

De timing tenslotte is: zo lang als nodig blijkt, dwz tot alle redelijke en onderbouwde bezwaren zijn weggewerkt. Onderling respect en gelijkwaardigheid tussen de gesprekspartners is daarbij cruciaal. Op die manier kunnen we in alle rust werken aan een diepgaande hervorming in dienst van nationale eenheid, in dienst van de politieke stabiliteit die onontbeerlijk is voor het welzijn van de burgers.

Wat onaanvaardbaar is, is de huidige confederale CD&V-staatsgreep. Wat aanvaardbaar is, is de vraag naar het hertekenen van ons land, met het oog op een modern, duurzaam België.

De oprichting van een Ronde Tafel in het federaal parlement, van een "Hoge Raad voor Staatshervorming" is een goed initiatief. Er aan deelnemen, weze het "voorwaardelijk", is een uiting van verantwoordelijkheidszin en staatsmanschap dat de opportunistische partijpolitiek overstijgt. Grondig en diepgaand overleg is de te bewandelen weg, zonder staatsgreep, zonder kunst- en vliegwerk, in onderling respect. En als deze "Hoge Raad voor Staatshervorming" voorlopig dan "Raad van Wijzen" heet, wel ja, zo erg is dat dan ook weer niet, zo lang het doel duidelijk voor ogen staat: 1 België.